
Mies De Wilde (Essene 10 april 1932 - 27 februari 2009) was een Belgisch edelsmid. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste vernieuwers van de Belgische juweelkunst in de jaren 1950-1960.
Na het jezuïetencollege wilde De Wilde voor horlogemaker studeren. Aangezien er geen plaats meer was voor deze opleiding koos hij voor het ambacht van edelsmid.
Aanvankelijk verkocht De Wilde juwelen aan juweliers en kunstwinkels in onder andere Brussel, Gent, Aalst en Antwerpen. Hij nam deel aan tentoonstellingen van bevriende kunstenaars.

Hij werd uitgenodigd om deel te nemen aan de tentoonstelling in het Antwerps Provinciaal Paviljoen op Expo '58. Zijn juwelen werden aangekocht door het Provinciaal Museum voor Kunstambachten Sterckshof van Antwerpen (tegenwoordig het DIVA museum) en bevinden zich in de collectie van het museum.
Hij bleef gans zijn leven vasthouden aan ambachtelijk werk dat hij vervaardigde in zijn huis in Groot-Bijgaarden waar hij ook tentoonstellingen organiseerde. Hij was tevens een van de naoorlogse edelsmeden die hedendaags kerkzilver ontwierpen of maakten.
De Wilde was gekend om zijn vrije vormgeving en texturen. Zijn werken kenmerken zich door sierelementen en ongebruikelijke motieven. Hij gebruikte in zijn werken naast edelmetaal ook andere elementen, zoals niet-edelmetalen, gekleurde stenen, fossielen en andere gevonden voorwerpen.
Mies De Wilde had een solotentoonstelling in 1964 in de Sint-Pietersabdij in Gent. Zijn werken werden in 1988 opgenomen in de tentoonstelling Joalharia Contemporânea Belga in het Museu Calouste Gulbenkian in Lissabon.