Piet Kusters

Beginjaren

Hij begon in de junioren van voetbalvereniging Minor in Nuth. Als achttienjarige kwam hij in het eerste elftal waarin hij samenspeelde met twee broers. Minor was bij zijn debuut een derdeklasser. Kusters maakte in vier jaar tijd twee kampioenschappen mee. Hij was op 21-jarige leeftijd aanvoerder van Minor dat in het seizoen 1959/60 de titel won in de Tweede klasse en promoveerde naar het hoogste amateurniveau. Kusters, een veelscorende binnenspeler, vertrok daarop naar Rapid JC.

Rapid JC

Hij debuteerde op 25 september 1960 in de Eredivisie voor Rapid JC in de uitwedstrijd tegen Alkmaar '54 (1-1). Hij stond in de basis als vervanger van de geblesseerde aanvaller Hub Bisschops. Hij speelde daarna meestal rechtsbuiten en vormde met binnenspeler Hub Lenz de rechtervleugel. Hij scoorde op 20 november 1960 zijn eerste doelpunt in het profvoetbal. In de uitwedstrijd tegen NOAD (1-2 zege) scoorde hij beide treffers voor Rapid JC. In zijn eerste seizoen (19 duels, 4 goals) handhaafde Rapid JC zich in de Eredivisie. In het volgende seizoen 1961/62 degradeerde de Kerkraadse club die daarop fuseerde met Roda Sport.

Roda JC

Kusters ging mee over naar de nieuwe fusieclub Roda JC die in het seizoen 1962/63 van start ging in de Eerste divisie. Hij stond op 22 augustus 1962 aan de aftrap bij de competitieouverture op bezoek bij Velox (2-2) in Utrecht. Vlak voor tijd keek het debuterende Roda JC tegen een 2-1 achterstand aan maar Kusters zorgde op de valreep voor de 2-2 gelijkmaker. Roda JC stond rond de jaarwisseling boven de degradatiestreep. Door de strenge winter lag de voetbalcompetitie bijna drie maanden stil. Na de herstart zakte Roda JC af naar de laatste plaats en degradeerde. Kusters verliet de club en ging naar Fortuna '54 waardoor hij weer in de Eredivisie kon uitkomen.

Fortuna '54 en bekerwinst

Hij begon bij zijn nieuwe club in het tweede elftal. Fortuna '54 had zich dat seizoen flink versterkt met onder meer Harry Brüll, Gène Gerards, de Belgische oud-international André Piters en Piet van Rhijn uit het Franse voetbal. Kusters debuteerde in het tiende competitieduel als vervanger van Frans Rutten op 10 november 1963 in de uitwedstrijd tegen NAC (4-2 verlies). Hij begon als aanvaller maar verhuisde later naar het middenveld. Hij kwam in zijn eerste seizoen tot dertien optredens in de hoofdmacht. Kusters speelde een hoofdrol op 14 mei 1964 in de gewonnen bekerfinale tegen ADO in het PSV-stadion in Eindhoven. Ook na verlenging bleef de stand 0-0. Kusters was een van de vijf spelers die een strafschop mocht nemen. Hij was als laatste aan de beurt. De stand was toen 3-3, beide ploegen hadden eenmaal gemist. Kusters schoot raak en doordat Piet de Zoete de laatste penalty voor ADO miste, won de Limburgse club de beker. Vanaf de start van het volgende seizoen 1964/65 kreeg hij een vaste plek op het middenveld. Hij speelde alle duels en Fortuna '54 eindigde op de zesde plaats in de Eredivisie.

Europa Cup

Door de bekerzege mocht Fortuna '54 in het najaar van 1964 deelnemen aan de Europa Cup II. De Limburgse club lootte in de eerste ronde de Italiaanse bekerwinnaar Torino AC. Kusters stond in de uitwedstrijd in Turijn op 23 september 1964 aan de aftrap. Fortuna '54 nam een 0-1 voorsprong door een kopbal van Spitz Kohn maar verloor uiteindelijk met 3-1. Kusters speelde als linkshalf in de return op 7 oktober 1964 in het met 20.000 toeschouwers volgepakte Mauritsstadion in Geleen. De ontmoeting eindigde in 2-2 en Fortuna '54 was uitgeschakeld.

Sittardia

Hij maakte in de zomer van 1966 samen met zijn teamgenoten Harry Brüll en doelman Piet Vogels de overstap naar Sittardia. Kusters beleefde als nieuwkomer een topjaar. Sittardia bereikte met de zevende plaats de beste prestatie uit de clubhistorie. De Sittardse club was ook de beste Limburgse club in de Eredivisie. In het volgende seizoen 1967/68 kwam de terugslag. Na een matige competitiestart kreeg Sittardia al gauw de rode lantaarn in handen. Kusters meende dat de zomerse trip naar Roemenië (hitte, slecht eten) het elftal geen goed had gedaan. Sittardia kreeg te kampen met veel geblesseerden en degradeerde. Kusters miste in het najaar van 1967 zes wedstrijden door een voetkwetsuur en in het voorjaar van 1968 geraakte hij opnieuw in de lappenmand.

Fortuna SC en trainer

Door de fusie met Fortuna '54 in 1968 kon de nieuwe club Fortuna SC toch in de hoogste klasse blijven. Na een grote spelersuittocht bleek de fusievereniging te zwak voor de Eredivisie in 1968/69. Kusters speelde ondanks een slepende liesblessure 24 competitieduels mee. In zijn laatste seizoen 1969/70 moest hij voortijdig afhaken. Hij speelde op 1 februari 1970 zijn laatste wedstrijd, uit tegen De Volewijckers (0-2 zege). Op 31-jarige leeftijd kwam een einde aan zijn voetballoopbaan.

Vanaf maart 1974 was hij tijdelijk trainer van Minor na het vertrek van Jean Houben. Hij kon niet blijven omdat hij niet over de vereiste licentie beschikte voor het trainen van een eersteklasser. Kusters ging daarop aan de slag bij RKTSV. Hij trainde vervolgens nog enkele Zuid-Limburgse amateurclubs.