Hij werd geboren in de Utrechtse wijk Zuilen en groeide op in Reuver. Zijn vader was werkzaam als stationschef bij Nederlandse Spoorwegen en werd overgeplaatst naar Limburg waar het gezin woonde in Bunde en Reuver. Piet Vogels deed ook aan tennis, net als zijn moeder die tenniskampioene van Reuver was. Vogels werd in 1955 bij de junioren tenniskampioen van Limburg.
Hij koos voor het voetbal en debuteerde in maart 1956 op zeventienjarige leeftijd in het eerste elftal van derdeklasser VV Reuver.
In juni 1960 deed hij een geslaagde testtraining bij Fortuna’54 waarbij Bram Appel, Cor van der Hart en Faas Wilkes aanwezig waren.
Doorbraak
Vogels werd een van de reservekeepers achter eerste doelman Ed Belski. In zijn eerste seizoen 1960/61 kwam hij als amateur nog niet aan bod in de competitie. Hij verdedigde alleen enkele keren het doel in een vriendschappelijk duel. Vogels tekende in juli 1961 zijn eerste profcontract. Hij debuteerde bij de competitieopening op 20 augustus 1961 op bezoek bij ADO. Een maand later liep hij in het thuisduel met SC Enschede een knieblessure op waaraan hij in november werd geopereerd in het Heerlense ziekenhuis.
Hij was daardoor een half jaar uit de roulatie. Vogels maakte zijn rentree op 23 april 1962 om de laatste vier competitieduels nog onder de lat te staan.
Vogels, staand 3e van rechts, met Fortuna ’54 voor seizoensopening tegen Ajax (25 augustus 1963).
Bekerwinnaar
In de seizoensopening op 25 augustus 1963 klopte Fortuna’54 voor eigen publiek Ajax met 2-1. Piet Vogels raakte geblesseerd in een luchtduel met Piet Keizer waardoor de wedstrijd een poosje stillag, maar hij kon verderspelen. De Geleense club oefende tussendoor soms tegen buitenlandse topclubs. Tegen Boca Juniors op 4 december 1963 moest Vogels een treffer toestaan (0-1).
Na zijn trouwdag in januari 1964 verhuisde hij van Reuver naar Geleen waar hij ook na voetbalcarrière bleef wonen.
Vogels speelde een hoofdrol op 14 mei 1964 in de gewonnen bekerfinale tegen ADO in het PSV-stadion in Eindhoven. Ook na verlenging bleef de stand 0-0. In de strafschoppenserie stopte Vogels twee penalty’s van ADO, van Henk Houwaart en Piet de Zoete. De Limburgse club telde een misser, won daardoor met 4-3 en werd bekerwinnaar.
Europa Cup
Door de bekerzege mocht Fortuna '54 in het najaar van 1964 deelnemen aan de Europa Cup II. De Limburgse club lootte in de eerste ronde de Italiaanse bekerwinnaar Torino AC. Vogels stond in de uitwedstrijd in Turijn op 23 september 1964 onder de lat. Fortuna '54 nam een 0-1 voorsprong door een kopbal van Spitz Kohn. Vogels kon tot vlak voor rust zijn doel schoonhouden maar moest uiteindelijk drie tegentreffers toestaan (3-1). In de return op 7 oktober 1964 in het met 20.000 toeschouwers volgepakte Mauritsstadion in Geleen eindigde de ontmoeting in 2-2 en Fortuna '54 was uitgeschakeld.
Sittardia
Vogels, staand 3e van links, met Sittardia in stadion De Kuip in Rotterdam (25 september 1966).
Vogels, werkzaam op het laboratorium van Staatsmijnen, maakte in de zomer van 1966 samen met zijn teamgenoten Harry Brüll en Piet Kusters de overstap naar Sittardia. Het Fortuna-trio beleefde als nieuwkomers een topjaar. Sittardia bereikte met de zevende plaats de beste prestatie uit de clubhistorie. De Sittardse club was ook de beste Limburgse club in de Eredivisie. Opvallend was dat Fortuna '54, dat als veertiende eindigde, beide derby’s won van Sittardia met aanvoerder Vogels in het doel (2-1 en 1-0).
In het volgende seizoen 1967/68 kwam de terugslag. Vogels miste de competitiestart door een handblessure die hij opliep toen hij tijdens de training over een hek sprong. Sittardia eindigde op de achttiende plaats en fuseerde in de zomer van 1968 met Fortuna '54 dat voorlaatste was geworden.
Fusieclub
Door de fusie kon de nieuwe club Fortuna SC, ook wel FSC, toch in de hoogste klasse blijven. Er volgde een grote spelersuittocht maar Vogels bleef en werd de eerste doelman van de fusievereniging. Fortuna SC kwam de slechte start, een punt uit de eerste zes duels, niet meer te boven en degradeerde uit de Eredivisie. Vogels verdedigde daarna nog vijf seizoenen het Fortuna-doel in de Eerste divisie. In de tweede competitiehelft van het seizoen 1971/72 nam zijn beoogde opvolger Jan Nieling zijn plaats over. De nieuwe trainer Cor Brom koos in oktober 1972 toch weer voor de routine van Vogels.
In zijn laatste seizoen 1973/74 stond hij vanaf januari vier maanden buitenspel door een schouderblessure. In de slotfase van de competitie kon hij nog twee duels meespelen.
Hij was ook van de partij in de nacompetitie.
Daarin eindigde Fortuna SC als tweede achter Wageningen. In de thuiswedstrijd tegen Wageningen (0-0) op 6 juni 1974 speelde hij zijn laatste duel. Vogels nam op 35-jarige leeftijd afscheid van het profvoetbal en vertrok naar amateurclub SV Panningen.
Panningen en trainer
In zijn eerste jaar pakte hij met Panningen het kampioenschap in de Eerste klasse F. De beslissingswedstrijd tegen EHC won Panningen op 15 mei 1975 met 2-1 voor 10.000 toeschouwers in stadion De Baandert in Sittard. Vogels kwam daarna nog vier seizoenen met Panningen uit in de Hoofdklasse. Op 39-jarige leeftijd zette hij in 1979 een punt achter zijn loopbaan.
Met het D- en C-diploma op zak ging hij aan de slag als trainer in het amateurvoetbal. Waubach was in het seizoen 1979/80 zijn eerste club. Hier zou hij zes jaar blijven. In 1994 stopte hij als trainer, RKBSV uit Brunssum was zijn laatste vereniging.
↑Bram Appel zei tot Hub Adriaens: „Neem 'm" FORTUNA DEED MET VOGELS 'N UITSTEKENDE GREEP Ex-keeper van Reuver trok snel de aandacht van Elek Schwartz. "De nieuwe Limburger". Maastricht, 24-11-1961, p. 19. Geraadpleegd op Delpher op 08-08-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMCC01:048075004:mpeg21:p00019
↑Na prachtige openingstreffer van Kohn Knap spelend Fortuna verliest bij Torino: 3-1 EUROPACUP VOOR BEKERWINNAARS. "De nieuwe Limburger". Maastricht, 24-09-1964, p. 15. Geraadpleegd op Delpher op 10-08-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMCC01:048104021:mpeg21:p00015
Nederland
_belaagt_keeper_Vogels_(Fortu%E2%80%A6,_Bestanddeelnr_915-2184.jpg)
