Haar vader was landarbeider bij een boer. Hij stierf toen Rachele acht jaar oud was. Haar moeder ging werken in het hotel-restaurant van de vader van Benito Mussolini en begon een verhouding met hem. Rachele kwam er werken als kamermeisje en serveerster en kwam op die manier in contact met Benito Mussolini. In 1910 ging ze met hem samenwonen om op 17 december 1915 voor de wet te trouwen. Pas in 1925 zou het kerkelijk huwelijk volgen. Rachele baarde vijf kinderen. Ze werd tijdens het fascistisch regime van haar man door de overheid naar voren gebracht als een voorbeeld voor huisvrouwen en moeders.
Rachele bleef Benito trouw tot diens dood in 1945 en werd in datzelfde jaar gearresteerd door Italiaanse partizanen in Zwitserland. Zij droegen haar over aan de Amerikanen, die haar na enkele maanden vrijlieten. Ze was een drijvende kracht om het lichaam van haar echtgenoot over te brengen naar zijn geboortedorp om het daar te herbegraven. Uiteindelijk lukte het haar dit voor elkaar te krijgen. In de laatste vijftien jaar van haar leven was ze uitbaatster van een hotel-restaurant. Met een rechtszaak dwong ze af dat ze een overheidspensioen kreeg, om reden dat ze een weduwe was van een minister-president. Ze was daarin pas aan het eind van haar leven succesvol.
Tijdens haar leven heeft ze altijd haar eigen familienaam aangehouden. Buiten Italië is ze echter bekend komen te staan als Rachele Mussolini. De fascistenregering van haar echtgenoot gaf haar de eretitel 'donna' en sindsdien is ze in Italië ook bekend als 'Donna Rachele'.
Rachele en Benito in 1923 met drie van hun kinderen
