Machiel Robert (Rob) Mok (Amsterdam, 16 februari 1932 – Ascona, 7 juni 2019) was een Nederlands jurist die vooral bekend was van zijn lange carrière als advocaat-generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden. Hij was een oudere broer van de historisch-econoom Joel Mokyr, die in 2025 (gedeeld) de Nobelprijs voor de Economie ontving.
Mok was tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de Jodenvervolging enige tijd opgesloten in de kampen Kamp Westerbork en Theresienstadt. In 1948 overleed de vader van Mok. In 1955 verhuisden zijn jongere broer Joel, zijn zus en zijn moeder Gonda Marie Jacobs (1909-1988) naar Israël.
In 1951 behaalde hij het eindexamen van het Stedelijk Gymnasium Utrecht. Mok studeerde vervolgens rechtsgeleerdheid aan de Rijksuniversiteit Utrecht (doctoraal examen 1955). Daarna volgde twee jaar dienstplicht. Van 1957 tot 1960 werkte hij als ambtenaar op het ministerie van Economische Zaken. Later werkte hij ook voor de Commissie van de Europese Economische Gemeenschap (1960-1967) en als ambtenaar bij het Ministerie van Justitie (1967-1978) . Vanaf 1970 was hij in deeltijd als bijzonder hoogleraar in het recht der economische ordening verbonden aan de Universiteit Groningen. Van 1978 tot 2002 was hij advocaat-generaal bij de Hoge Raad in welke functie hij vele conclusies (adviezen aan de Hoge Raad) heeft gegeven. Hij was sinds 1983 lid van diverse klachtencommissies van financiële instellingen (Effectenbedrijf, Optiebeurs, Financiële Termijnmarkt Amsterdam en later nog van DSI). Hij had ook enkele nevenfuncties; zo was hij (hoofd)redacteur van SEW (1967-2002) tijdschrift voor Europees en Economisch recht), redacteur bij TVVS (maandblad voor ondernemingsrecht en rechtspersonen) en vicevoorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Europees Recht.
Rob Mok trouwde in 1957; uit het huwelijk kwamen twee dochters. Hij overleed tijdens een vakantie in Zwitserland en werd na terugkomst gecremeerd.
Mok was ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en commandeur in de Orde van Oranje-Nassau. aldus zijn overlijdensbericht.