Leven en werk
Rob Reneman groeide op in een naar eigen zeggen "gegoede Amsterdamse volksbuurt" (Oud-West, later Rivierenbuurt), als enig kind in een middenstandsgezin waarvan de vader jong overleed. Zijn kindertijd viel deels samen met de Tweede Wereldoorlog. Hij bezocht een gereformeerde lagere school, wat hem al vroeg deed twijfelen over het geloof.
Hij genoot zijn wetenschappelijke opleiding aan de Universiteit van Amsterdam (destijds aangeduid als Gemeentelijke Universiteit), waar hij in 1961 zijn artsexamen behaalde en zich aansluitend bekwaamde in de fysiologie. Vervolgens specialiseerde hij zich in de anesthesiologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht, een specialisatie die hij in 1966 voltooide. Van 1966 tot 1970 was hij als anesthesioloog verbonden aan de afdeling cardiochirurgie van het Academisch Ziekenhuis Utrecht.
In 1968 promoveerde hij in Utrecht bij Pieter Roelof Michaël op een proefschrift over compartimentsyndromen (bloedcirculatiestoornissen) in het onderbeen. Tussen 1970 en 1972 verbleef Reneman in de Verenigde Staten voor een verdiepende training in de fysiologie en bio-engineering aan het Virginia Mason Research Center en de Universiteit van Washington in Seattle.
Na zijn terugkeer uit de Verenigde Staten trad hij in 1972 in dienst bij de Janssen Research Foundation, de onderzoeksdivisie van Janssen Pharmaceutica in het Belgische Beerse. Onder leiding van Paul Janssen gaf hij als hoofd van de afdeling Life Sciences leiding aan een multidisciplinair team van circa zestig onderzoekers. In 1974 werd hij benoemd tot de eerste hoogleraar fysiologie aan de nog in oprichting zijnde medische faculteit van de Rijksuniversiteit Limburg (nu Universiteit Maastricht), een functie die hij tot 1999 bleef uitoefenen. Van 1985–1999 bekleedde hij dezelfde functie deeltijds aan de Technische Universiteit Eindhoven.
In 1988 was Reneman de drijvende kracht achter de oprichting van het Cardiovascular Research Institute Maastricht (CARIM), waarvan hij tot 1999 de eerste directeur was. Hij realiseerde hiermee een voor die tijd vernieuwend organisatiemodel waarin fundamentele wetenschappers en clinici uit verschillende disciplines intensief samenwerkten aan hart- en vaatziekten. Onder zijn leiding groeide CARIM uit tot een internationaal gerenommeerd onderzoeksinstituut dat toponderzoekers naar Maastricht haalde en dat model stond voor de latere onderzoeksscholen in Nederland.
Naast zijn werk in Maastricht bekleedde Reneman diverse andere functies in het wetenschappelijk veld. Zijn expertise op het gebied van onderzoeksmanagement leidde er tevens toe dat hij tussen 1999 en 2002 de rol van president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) vervulde, waar hij zich inzette voor de versterking van de positie van de Nederlandse wetenschap in internationaal verband. Nadat hij op 67-jarige leeftijd afscheid had genomen van de KNAW keerde hij terug naar Maastricht waar hij als emeritus hoogleraar met een nulaanstelling weer aan de slag ging, hetgeen hij enkele jaren combineerde met een bijzonder hoogleraarschap in Leiden (leeropdracht: organisatie van biomedisch onderzoek).. In 2014 was hij nog volop actief bij CARIM, onder andere bij de begeleiding van jonge onderzoekers. Ook daarna bleef hij betrokken, hoewel mobiliteitsproblemen vanaf circa 2022 hem parten gingen spelen.
Nederlands
