Semimetro, ook wel metrotram genoemd, is een vorm van openbaar vervoer op rails in stedelijk gebied. Bij een semimetro-lijn of -netwerk maken tramvoertuigen deels gebruik van een stelsel van tunnels, en soms ook viaducten. Dit stelsel van tunnels/viaducten sluit aan op trajecten die niet geheel kruisingsvrij zijn.
Bij het klassieke stadstramnet rijdt de tram in het straatverkeer over een traject met gelijkvloerse kruisingen. Op zulke trajecten rijdt de bestuurder "op zicht" en maakt diens eigen beslissingen omtrent voorrang en verkeersveiligheid. Bij de semimetro rijdt de tram aansluitend ook via trajecten met tunnels of viaducten. Die trajecten hebben een blokstelsel met seinen en andere technische hulpmiddelen die de bestuurder assisteren.
Door tunnels en viaducten ontstaat een strikte scheiding ten opzichte van wegverkeer en voetgangers, dit heet wel een "conflictvrije baan". Deze conflictvrije baan is zo ingericht dat het desbetreffende traject een kwaliteitsniveau haalt (onder meer qua snelheid en vertragingen) dat een volwaardige metrolijn benadert.
Na enkele kortere tunnels met slechts een of enkele stations, opende in Boston in 1897 een langere tramtunnel met meerdere stations die in de volgende jaren werd uitgebreid. Tot aan de Tweede Wereldoorlog volgden enkele andere Amerikaanse steden. De eerste grootschalige semimetrotrajecten verschenen in Europa eind jaren 1960 in Brussel, Keulen en Frankfurt. In de jaren 1970 volgden meer steden in de Benelux en West-Duitsland. Porto ontwikkelde in de 21e eeuw een uitgebreid semimetronetwerk.
Terminologie
Semimetro valt onder de overkoepelende term lightrail, waaronder allerlei vormen van modern tramvervoer worden gerekend. Semimetro is zelf een containerbegrip waarbinnen zowel premetro als Stadtbahn vallen. Beide termen zijn specifieker en populairder, maar de Belgische federale overheid gebruikt de term semimetro in officiële documenten.
Andere talen
In Amerikaans Engels spreekt men ook over subway-surface netwerken of lijnen; in het Verenigd Koninkrijk komt tramway subway als synoniem voor. Sporadisch wordt demi-metro in het Engels gebruikt, waarbij "demi" half betekent. In het Frans gebruikt men meestal semi-métro, als alternatief worden ondergrondse tramtrajecten ook als demi-métro aangeduid. In het Oekraïens zijn ook beide termen gangbaar. In Rusland is Metrotram (метротрам) een vrij populaire term, ook in Zürich is die term gebruikt.
Woordopbouw
Semimetro
Semimetro is opgebouwd uit "semi" en "metro". Het voorvoegsel "semi" komt uit het Latijn en betekent "half". Daarentegen heeft "metro" wortels in het Grieks, maar stamt in de verwijzing naar een openbaar vervoersoort uit het Frans. In Parijs werd de stadsspoorweg Chemin de Fer Métropolitain genoemd, kortweg métro.
Metrotram
Metrotram is opgebouwd uit "metro" en "tram". "Tram" heeft wortels in het Middelnederlands, Nederduits en Oudfries, maar stamt in de verwijzing naar een openbaar vervoersoort uit het Engels. In eerste instantie werd ook "tramway" gebruikt, maar vanaf 1884 langzaam verdrongen door "tram".
Kenmerken
In de binnenstad rijden de trams grotendeels ondergronds, terwijl ze in de buitenwijken bovengronds op het maaiveld rijden. Bij het rijden op maaiveldniveu, is het grootste deel uitgevoerd als vrije baan.:82 Korte tramtunnels die een druk of gevaarlijk kruispunt ontduiken, zijn niet voldoende om te spreken van een semimetro. Pas wanneer een tunnel een lengte heeft van meer dan circa 500 meter –om zo een traject te creëren waarbij een tram ter plaatse als een metro functioneert– is er daadwerkelijk sprake van een semimetro.:95
In relatie tot andere concepten
Kenmerkend verschil met een metro is dat semimetrolijnen slechts gedeeltelijk in tunnels of op viaducten rijden, met buiten die tracés wel mogelijke gelijkvloerse conflicten met andere weggebruikers. Een metrolijn, daarentegen heeft een geheel conflictvrije baan; oftewel een traject met van begin tot het einde ongelijkvloerse kruisingen. Daarentegen wordt bij een sneltram slechts gebruik gemaakt van een vrije baan.:111
Stadtbahn-B tram in Bochum
Materieel
Semimetrolijnen rijden met trammaterieel omdat ze doorgaans ontwikkeld zijn vanuit een bestaand tramnet. Semimetro-trajecten worden bereden door reguliere stadstrams (al dan niet met lage vloer) of met speciaal ontwikkelde sneltrams, zoals de Stadtbahnwagen type B. Deze sneltrams kunnen ook op bestaande metronetten ingezet worden, zoals in Rotterdam en tot 2019 in Amsterdam. Men spreekt dan over metro (in tunnels; met 3e rail) en over sneltram (op maaiveld; met bovenleiding). De voertuigen zijn uitgerust met stroom af te nemen via 3e rail en via boveleiding. Bij semimetronetten worden de voertuigen altijd via bovenleiding van elektriciteit voorzien, ook in tunnels.
Fasering
Hoewel goedkoper dan een metrolijn, was de aanleg van infrastructuur voor semimetro trajecten vaak toch nog te duur. Daarom werden grote delen vaak niet aangelegd (onder meer in Charleroi) of in fases gerealiseerd. De verstrengeling met het bestaande tramnet is een voordeel ten opzichte van een afzonderlijke (lichte) metrolijn.
Geschiedenis
Tramtunnel in Marseille gezien vanuit station Noailles.Tremont Street subway in 1897.
De Murray Hill Tunnel in New York werd opgeleverd in 1850 en kreeg in 1870 een tramstation. Trams bleven er tot 1935 rijden en de tunnel werd in 1937 na een verbouwing heropend als verkeerstunnel. Een andere vroege tramtunnel voor passagiers (met een station genaamd Noailles) opende in 1893 in Marseille, welke nog in gebruik is voor lijn T1. Het volgende tunneltraject opende in Boston in september 1897. Al bij deze oudste nog bestaande semimetro, was de intentie om bovengondse verkeersopstoppingen op te lossen.:60 Deze Tremont Street subway is sindsdien sterk uitgebreid en vormt de kern van het vier lijnen tellende tramnet van Boston.
Ook Londen kende een tramtunnel, met in tegenstelling tot New York en Marseille, niet een maar twee ondergrondse stations. Deze Kingsway tramway subway was van 1906 tot 1952 voor trams in gebruik. Tijdens een verbouwing van begin 1930 tot begin 1931, werd de vrije hoogte in de tunnel vergroot tot 5,03m om zo ook dubbeldekstrams te laten passeren. Eveneens in 1906 werd het eerste deel van een lange tramtunnel in Philadelphia geopend. Deze is nog in gebruik voor de tramlijnen T1 tot en met T5 en telt 10 stations.
In Leeds kreeg de tram wel een eigen baan, maar de tunnels kwamen er niet.
Vanaf de Tweede Wereldoorlog
Nadat lokale kranten van Washington D.C. in de jaren 1930 al plannen hadden gepresenteerd voor een uitgebreid net van tramtunnels door het centrum, werd er door de overheid in 1944 een officieel plan opgesteld. De plannen zijn niet uitgevoerd, wel zijn in 1942 en 1949 twee andere korte tunnels in gebruik genomen.
Verenigd Koninkrijk
Na studiereizen in Zweden en Boston introduceerde W. Vane Morland het semimetro-concept in 1944 in Leeds dat toen nog een tramnet had. Zo werden snelle tramlijnen naar het zuiden en oosten gerealiseerd en plannen gemaakt om deze aan te sluiten op tramtunnels in de binnenstad. In 1948 deed Eric Fitzpayne hetzelfde in Glasgow en reeds in 1949 kwam een snelle tramlijn naar Blairdardie gereed. Beide steden hebben de plannen niet af kunnen ronden en zelfs hun tramnetten verloren door een gebrek aan politieke wil. In Glasgow kwam het idee voor een semimetro in 1973 weer op tafel, ditmaal als uitbreiding van de metro die er klein van stuk is. Bijzonder was om een netwerk te creëren die de bestaande metroring verbond met oude Light Railway lijnen.
De meeste semimetrolijnen werden in deze eeuw op het Aziatische continent geopend, waarvan de meeste in China. Deze meeste lijnen werden geheel nieuw aangelegd en niet als vernieuwing van en uitbreiding van een bestaand stadstramnetwerk.
In Rusland daarentegen is de bouw begonnen van tunnels die na opening wel zullen aansluiten op een bestaand tramnet; het gaat om de steden Tsjeljabinsk en Krasnojarsk.
Na eerdere plannen voor een stelsel van tramtunnels in 1908, 1914 en 1938, is in 2026 een vierde plan gepresenteerd ditmaal voor het Metrolink-netwerk.
Soorten
Semimetronetwerken zijn weer uit te splitsen in twee vormen. Bij beide termen gaat het om tramnetten waarbij tramvoertuigen over viaducten of door tunnels onder stadscentra rijden, met kleine nuanceverschillen:
Premetro is in de basis gelijk aan semimetro: een vorm van openbaar vervoer waarbij trams gedeeltelijk op een conflictvrije baan rijden, door gebruik te maken van tunnels of viaducten. Er wordt doorgaans ook ontwikkeld vanuit een bestaand klassiek tramnet. Er is echter één duidelijke onderscheidende factor: bij premetro is de infrastructuur expliciet aangelegd met de ambitie om die in de toekomst aan te passen voor metrotreinen. Een goed voorbeeld daarvan is de Brusselse premetro, waar de meeste premetrolijnen ondertussen effectief tot volwaardige metrolijn omgebouwd zijn of zullen worden. Bij de Antwerpse premetro daarentegen is al vroeg besloten is af te zien van een ombouw tot metro. Sindsdien werd nieuwe infrastructuur met kortere perrons aangelegd, al zijn de tunnels technisch nog steeds voorzien op een ombouw met langere en bredere voertuigen.
Tram in Bielefeld, station Jahnplatz
De Stadtbahn is een openbaarvervoermiddel, een tussenvorm tussen metro en stadstram. De oorsprong ligt in Duitsland, daar gaat het om tramnetten waar speciaal ontwikkelde snelle trams in de stadscentra ondergronds in tunnels rijden. Stadtbahn-lijnen zijn weer onder te verdelen naar materieel.
Er zijn lijnen waar volwaardige sneltrams rijden, dus met lange wagenbakken en de maximale wettelijke breedte (2,65m breed): onder meer Keulen, Frankfurt en Stuttgart.
Er zijn netten waarbij bij de start van de exploitatie begonnen is met smallere stadtbahntrams met kortere wagenbakken: Hannover (TW6000) en Bielefeld (Düwag M/N).
Vanaf het einde van de 20e eeuw zijn er ook Stadtbahnlijnen verschenen met lagevloertrams: Dortmund (U43 & U44), Düsseldorf (Wehrhahnlinie) en Keulen (1, 7, 9, 12 en 15).
Steden
Benelux
De aanleg van een metronetwerk was op veel plaatsen een te kostbare optie. Zelfs in Brussel werd eerst gedacht slechts tramtunnels aan te leggen. Daarom werden in een aantal steden ongelijkvloerse trambanen aangelegd. Deze zijn te vinden in:
RandstadRail is een lightrail-project waar de lagevloersneltrams gebruik maken van de Haagse semimetrobaan en van het oude spoortracé van de 'Krakeling' in Zoetermeer en daarnaast van enkele lijnen van het Haagse tramnet. In 1965 was voor het eerst een plan voor een semimetro in Amsterdam. Dit zogenoemde AMTRO-plan kreeg weinig bijval van Publieke Werken, die de ontwikkeling van de metro op zich had genomen. In 1974 kwam ook de 'Werkgroep OV' met plannen om het tramnet van Amsterdam deels op te waarderen to semimetro. Voor de Noord-Zuidlijn adviseerde de TU Delft in 1988 om voor een semimetro te kiezen. Ook bij de Gentse tram was er in de jaren 1960/70 het idee deze te moderniseren tot semimetro. In Brussel zijn er tijdens de dure plannen van metrolijn 3 ook plannen gepresenteerd om als alternatief een semimetro aan te leggen. Deze ondergrondse infrascturtuur was –in tegenstelling to die van de premetro– niet tijdelijk bedoeld.:3,5
Twee gekoppelde lagevloertrams in Seattle
Andere landen
Er zijn veel landen met een of meerdere vormen van lightrail, maar slechts weinig waar lightrail gebruik maakt van tunnels en viaducten. Goede voorbeelden in Spanje zijn de Metro Ligero van Madrid en die van Málaga, daarnaast heeft Porto een uitgebreid systeem. In de Verenigde Staten zijn de tramnetten van Boston en San Francisco hierom bekend, verder worden ook de netten van Buffalo en Seattle tot semimetro gerekend.
Video in het Russisch over de metrotram, Как трамвай стал лучше метро — метротрам Ганновера (Германия) - Hoe de tram beter presteerde dan de metro: de metrotram van Hannover (Duitsland)
↑Oosthoek Encyclopedie(31 januari 2022).Geraadpleegd op 8 december 2022.“De semi-metro is een vereenvoudigde vorm van metro, doorgaans ontwikkeld uit een stadstramsysteem en geëxploiteerd met trammaterieel. De tracés verlopen slechts gedeeltelijk over viaducten en door tunnels en zijn niet geheel kruisingsvrij.”
↑(en) Parker (als coördinator), Keith(2013).Transit Capacity and Quality of Service Manual. Transportation Research Board,p. 53.ISBN 9780309283441"semi-metro — a light rail transit system that uses exclusive right-of-way for much of its length, usually at surface grade but occasionally in tunnels or on aerial structures."
↑"Tramweg".Winkler Prins Technische Encyclopedie(1978).ISBN 9010013561 ."Ook voert men tramwegen wel door tunnels waardoor de zgn. semimetro (Brussel, Keulen) ontstaat."
↑(en) Organisation for Economic Co-operation and Development, Environment Committee(1973).The Automobile and the Environment,p. 10.Geraadpleegd op 9 februari 2023"descending into tunnels in the style of conventional underground mass transit"
12(fr) Rail et Traction - №89 maart/april 1964, Jusqu'à présent, il n'y a pas de véritable Semi-Métro en Europe. Nous avons uniquement des passages souterrains de moins de 500 m de longueur, destinés à éviter des carrefours ou des endroits encombrés sinon dangereux. Comme tels, ils sont très utiles. Mais en aucune façon, ils ne furent concus pour augmenter a vitesse moyenne des véhicules du transport public. Les réseaux de Tramway métropolitain aux USA évitent au contraire des zones entières d'encombrement urbain. Ils sont concus comme des Métros.: Tot op heden bestaat er in Europa geen echt semi-metrosysteem. We hebben alleen tunnels van minder dan 500 meter lang, ontworpen om kruispunten of drukke, zo niet gevaarlijke, locaties te omzeilen. Als zodanig zijn ze erg nuttig. Maar ze zijn geenszins ontworpen om de gemiddelde snelheid van het openbaar vervoer te verhogen. Metronetwerken in de VS daarentegen omzeilen complete gebieden met stedelijke verkeersopstoppingen. Ze zijn ontworpen als metro's.; geraadpleegd op 2026-10-09.
Voor het gelijksoortige type vervoer maar dan zonder wegkruisingen, zie lichte metro.
.jpg)
.jpg)
.svg){kind=small}
.jpg)
