Wimbledon (tennistoernooi)

Prijzengeld

Wimbledon was in 2007 het laatste grandslamtoernooi dat het prijzengeld voor mannen en vrouwen gelijktrok. Dit gebeurde na felle druk van Venus Williams. Op het US Open gebeurde dit al in 1973. Het Australian Open volgde in 2001, Roland Garros en Wimbledon volgden in 2007. Beide winnaars streken in 2007 één miljoen euro op. Sommigen protesteerden daartegen, omdat mannen om drie gewonnen sets spelen en zo veel langer op de baan staan dan vrouwen, die om twee gewonnen sets spelen.

Tijdstip en duur

Het toernooi wordt gehouden eind juni/begin juli en duurt twee weken. Het toernooi start elk jaar op de maandag vijf weken voor de eerste maandag in augustus (dus de maandag tussen 27 juni en 3 juli). Tot 2015 was dit een week eerder, maar omdat het grasseizoen met een week is verlengd, is het toernooi een week later geplaatst. Thans is de periode tussen Roland Garros en Wimbledon drie weken, waar dit tot 2015 slechts twee weken was. Het toernooi eindigt standaard op zondag. Op de laatste zondag wordt traditioneel de mannenenkelspelfinale gespeeld. Op de laatste zaterdag wordt de vrouwenenkelspelfinale gespeeld.

Op de eerste zondag tijdens het toernooi (Middle Sunday) werd traditioneel tot en met de editie van 2021 niet gespeeld, tenzij het programma, bijvoorbeeld door overvloedige regenval, zodanig was uitgelopen dat dit wel nodig was. Dit is maar vier keer het geval geweest: in 1991, 1997, 2004 en 2016. In deze jaren was er heel veel regen gevallen tijdens de eerste week, waardoor er die week maar weinig gespeeld werd. In 2016 werd er weliswaar wel continu doorgespeeld op het Centre Court door het verschuifbare dak, maar desondanks was het dat jaar toch nodig om op de eerste zondag te spelen, omdat er op de buitenbanen haast niet gespeeld kon worden door de vele regen. Deze partijen werden op Middle Sunday alsnog gespeeld om de achterstand weg te werken. Vanaf het jaar 2022 wordt van deze traditie afgeweken en worden er ook op de Middle Sunday wedstrijden afgewerkt, waarmee het toernooi voortaan uit 14 speeldagen bestaat.

Met het doorspelen op de Middle Sunday is er vanaf 2022 ook een einde gekomen aan de Manic Monday. Manic Monday was de bijnaam die werd gegeven aan de tweede maandag van het toernooi, vanwege een overvloed aan topmatchen. Doordat er op de eerste zondag van het toernooi niet werd gespeeld, werden alle 16 vierderondewedstrijden van zowel het mannen- als het vrouwenenkelspel op de tweede maandag van het toernooi afgewerkt. Wimbledon was uniek met het programmeren van alle vierderondewedstrijden op één dag.

Van 1877 tot en met 1914 was de duur van de kampioenschappen afhankelijk van het aantal inschrijvingen en werd de duur niet vooraf bepaald.

Van 1919 tot en met 1981 eindigde het toernooi een dag eerder, namelijk op de zaterdag. Het toernooi duurde in deze periode 12 dagen. Tot en met 1968 werd de finale van het herenenkelspel op vrijdag gespeeld en het vrouwenenkelspel en de drie dubbelspelen op zaterdag. In 1969 wisselde de vrouwen en mannen van finaledag. Vanaf 1982 spelen de mannen de finale op zondag.

Locatie

Wimbledon wordt sinds 1922 gehouden op de All England Lawn Tennis and Croquet Club (AELTC) aan de "Church Road" in de Londense buitenwijk Wimbledon. De belangrijkste banen zijn het Centre Court en Court No. 1. Het derde grootste stadion is Court No. 2. Centre Court, Court No. 1, Court No. 2, 3, 12 en 18 zijn de 'show courts', op deze banen worden de belangrijkste wedstrijden geprogrammeerd en is de toeschouwerscapaciteit het grootst. In totaal heeft de AELTC 18 wedstrijd-grasbanen aan de "Church Road" en 12 trainings-grasbanen gelegen in het Aorangi Park aan de noordzijde van het park. Het tennispark heeft anno 2025 een bezoekerscapaciteit van 42.000 toeschouwers, waarvan 37.706 zitplaatsen. Verder heeft de club tijdens het toernooi de beschikking over 6 tijdelijke trainings-grasbanen op de 3 croquetbanen aan de noordzijde van het park. Daarnaast heeft de club 6 Amerikaanse gravelbanen en 2 acrylicbanen aan de oostzijde van het park. In 2023 is er een flinke uitbreiding opgeleverd ten westen van het park van de Somerset Road ( 'Somerset Road project'), er zijn 6 indoor acrylicbanen en 6 Amerikaanse gravelbanen in de openlucht bijgebouwd.

Bovendien heeft de AELTC in 1990 de All England Community Sports Ground (AECSG) in het Raynes Park verworven, waar nog eens 16 trainingsgrasbanen, 13 acrylicbanen in de openlucht en 6 indoor-acrylicbanen beschikbaar zijn. Buiten de grasbanen om, worden alle tennisbanen het jaar rond gebruikt door de leden van de club en door gesponsorde leden van de Britse tennisbond de LTA. De grasbanen zijn bespeelbaar van mei tot en met september, met uitzondering van Centre Court en de overige 17 wedstrijdbanen, die alleen worden gebruikt tijdens het toernooi. Alle grasbanen worden elk jaar in september gerenoveerd.

Van het beginjaar 1877 tot en met 1921 werd gespeeld aan de "Worple Road", tevens gelegen in de Londense buitenwijk Wimbledon. In 1922 werd het toernooi verplaatst naar het park aan de "Church Road", met in totaal 13 wedstrijdbanen, te weten Centre Court en de banen 3–14. Court No. 2 zou in 1923 worden toegevoegd en Court No. 1 in 1924, waarmee er in totaal 15 wedstrijdbanen waren. In 1929 werd het park ten zuiden uitgebreid met de banen 15 en 16, tot in totaal 17 wedstrijdbanen. In 1937 werd de meest oostelijk gelegen baan Court No. 7 gesloopt en werden de rest van de banen 8–16 hernummerd tot 7–15. Tot en met 1965 zou het park ongewijzigd blijven. In 1966 werd Court No. 6 gesloopt en werd er een nieuwe baan gebouwd ten oosten van Court No. 15, alle banen vanaf Court No. 6 werden tevens hernummerd. In 1971 werd Court No. 11 gesloopt en kwam het park uit op 15 wedstrijdbanen.

Het gebied ten noorden van het Centre Court werd bekend als het Aorangi Park nadat de club in 1967 het 11 hectare grote land kocht van John Barker Ltd. van Kensington en vervolgens dit land verhuurde aan de 'New Zealand Sports and Social Club'. Aorangi, wat 'wolk in de lucht' betekent, is de Maori-naam voor de hoogste Nieuw-Zeelandse berg Mount Cook. Elk jaar tijdens The Championships werd een klein deel van het land gebruikt voor het parkeren van auto's. In 1977 werd de Tea Lawn uitgebreid richting het Aorangi Park en een jaar later werd de noordgrens van het originele park (North Road) ook noordwaarts verschoven, zodat deze gelijk kwam te liggen met de Tea Lawn en dit de club de mogelijkheid bood om een nieuwe Debenture Holders’ Lounge te bouwen en vier nieuwe grasbanen aan te leggen. Deze banen werden in 1980 in gebruik genomen en kregen de nummers 14–17, waarna het park uitkwam op 18 wedstrijdbanen (er zou namelijk ook één baan gesloopt worden). Twee jaar later werd het Aorangi Park volledig binnen de omtrek van het park gebracht. In 1997 werd het nieuwe Court No. 1 geopend, dat is gebouwd in het Aorangi Park ten noorden van de banen 14–17. Tevens zouden in datzelfde deel van het park Court No. 18 en 19 geopend worden. Het oude Court No. 1 was gelegen ten westen van het Centre Court en had in de jaren 1991-1996 een capaciteit van 6.508 zitplaatsen en 820 staanplaatsen. Het nieuwe Court No. 1 had van 1997-2007 een capaciteit van 11.429 zitplaatsen, van 2008-2018 een capaciteit van 11.393 zitplaatsen en vanaf 2019 een capaciteit van 12.345 zitplaatsen. Deze laatste capaciteitsuitbreiding ging gepaard met de bouw van een verschuifbaar dak op Court No. 1. Het Centre Court kreeg 10 jaar eerder een verschuifbaar dak.

Een van de neveneffecten van het nieuwe Court No. 1 was het nieuwe grote televisiescherm dat aan de noordwestkant van het stadion is geïnstalleerd tegenover een heuvel genaamd Aorangi Terrace of The Hill. De 'picknickheuvel' zorgt voor een natuurlijk amfitheater, waardoor de Grounds Pass-tickethouders de mogelijkheid kregen om wedstrijden op de hoofdbanen te bekijken op het grote scherm. Vooral eind jaren 1990, begin jaren 2000 zouden de Britse supporters samenkomen op de heuvel om de wedstrijden van Tim Henman te bekijken. Hierdoor kreeg de heuvel de bijnaam Henman Hill. Later in de succesjaren van de Brit Andy Murray werd de heuvel omgedoopt tot Murray Plaza. De heuvel heeft hierdoor een iconisch karakter gekregen en deze wordt ook veelvuldig in beeld gebracht bij juichmomenten van de toeschouwers.

In 2022 heeft de AELTC grootste uitbreidingsplannen aangekondigd, die in 2024 zijn goedgekeurd door het gemeentebestuur. De AELTC gaat het tenniscomplex uitbreiden met 38 nieuwe tennisbanen en een stadion voor 8.000 toeschouwers met uitschuifbaar dak. Met deze extra ruimte kan de bezoekerscapaciteit worden opgekrikt naar 50.000 per dag en kan tevens het kwalificatietoernooi op eigen terrein worden gespeeld, in plaats van op Roehampton. De uitbreiding moet in 2030 afgerond zijn.

• 
  Centre Court (2022)
• 
  Noord-oost ingang Centre Court (2022)
• 
  Court No. 3 (2022)
• 
  Court No. 18 (2022)

Ticketverkoop

Wimbledon is een toernooi dat toegankelijk wil zijn en blijven voor de 'normale man'. De ticketprijzen worden daarom welbewust laag gehouden. De organisatie zou op basis van het vraag en aanbod principe significant hogere ticketprijzen kunnen vragen.

De organisatie verkoopt separate tickets voor de 'show courts' Centre Court, Court No. 1, Court No. 2 en Court No. 3. Daarnaast kan men een Ground Pass kopen. Een Ground Pass geeft toegang tot het tennispark. Met een Ground Pass heeft men vrije toegang om wedstrijden te bekijken op de niet-gereserveerde zitplaatsen op de 'show courts' No.3, No.12 en No.18. Daarnaast geeft de Ground Pass toegang tot de buitenbanen No.4-No.11 en No.14-No.17, volgens het principe 'wie het eerst komt, het eerst maalt'. Ground Pass tickethouders kunnen ook plaatsnemen op Henman Hill om de wedstrijden op een groot scherm te aanschouwen. Op deze manier kunnen ook zij de wedstrijden op Centre Court en/of Court No. 1 bekijken.

Tickets worden vanaf 1924 vergeven middels een publieke loting (Public Ballot). Van 1924 tot en met 2019 moest er per brief een verzoek naar de organisatie worden gestuurd om als toeschouwer kaartjes te kunnen krijgen. Vervolgens kreeg men een aanmeldformulier toegestuurd, die men ingevuld moest retourneren. Vanaf 2020 kan men zich ook online inschrijven voor tickets. Elk jaar is er veel meer vraag dan er beschikbare tickets zijn, de publieke loting bepaalt wie tickets krijgt.

Wimbledon kent de traditie dat toeschouwers ook nog op de dag zelf tickets kunnen verkrijgen door in de wachtrij (Queue) te gaan staan. Elke dag zijn 500 tickets beschikbaar voor het Centre Court (uitgezonderd de laatste vier dagen), Court No. 1 en Court No. 2, zolang er wedstrijden op deze banen worden gespeeld. Het aantal Ground Passes dat dagelijks beschikbaar is voor mensen in de wachtrij is onbekend.

Daarnaast past Wimbledon de wederverkoop van tickets toe. 'Show courts' tickets die na 15:00 uur (Engelse tijd) worden teruggegeven door vertrekkende toeschouwers, kunnen door Ground Pass houders worden gekocht aan de Ticket Resale Kiosk ten noorden van Court No. 18, voor een bedrag van £ 15 voor Centre Court en £ 10 voor No.1 Court en No.2 Court (prijzen anno 2023). De opbrengsten (na aftrek van btw) van deze wederverkoop schenkt de organisatie aan de Wimbledon Foundation. Door deze wederverkoop van 'show courts'-tickets, zijn er op Wimbledon nauwelijks lege zitplaatsen op de 'show courts'.

Voor de meer gegoede tennisfans bestaat ook het ‘Debenture-systeem’, dat je voor een periode van vijf jaar en voor elke toernooidag een ‘premium seat’ verzekert op Centre Court of Court No. 1, en toegang tot de vipbars en restaurants. Kostprijs voor Centre Court (periode 2021-2025): 95.000 euro, of minimaal 1.350 euro per dag (als je élke dag van die vijf toernooien gebruikmaakt van je abonnement).

Gras

Wimbledon is sinds de Australian Open in 1988 de switch maakte van gras naar hardcourt, het enige grandslamtoernooi dat wordt gehouden op grasbanen. Sinds 1995 is het gras bij de AELTC 8 mm lang. De grasbanen worden sinds 2001 ingezaaid met 100 procent Engels raaigras. Deze grassoort kan volgens experts in vergelijking met de vorige grassoort (70 procent Engels raaigras/30 procent kruipend rood zwenkgras) beter tegen de slijtage van het moderne tennisspel.

De snelheid van de grasbanen wordt bepaald door een aantal factoren, zoals de algemene verdichting van de grond in de loop van de tijd, evenals het weer voor en tijdens het evenement. De hoogte van de stuit van de bal wordt grotendeels bepaald door de grond en niet door het gras. De bal zal zwaarder en langzamer zijn op een koude en vochtige dag en daarentegen lichter en sneller op een warme en droge dag. De grond moet hard en droog zijn om 14 dagen te kunnen bespelen zonder de ondergrond van de baan te beschadigen.

Slazenger tennisbal

Sinds 1902 is het merk Slazenger de officiële leverancier van de tennisballen op Wimbledon. Hiermee is het de langste sportsponsoringsovereenkomst in de historie. Sinds 1995 hebben er geen wijzigingen plaatsgevonden in het type bal. In 1995 vond er een vrij minimale wijziging in de compressie van de bal plaats, waarmee de bal trager werd. Deze wijziging vond plaats in een poging om langere slagenwisselingen te krijgen. In 1986 deed de gele bal voor het eerst zijn intrede; daarvoor werd met een witte bal gespeeld. Onder druk van de televisie is de minder goed zichtbare witte bal vervangen door de gele bal.

In elke wedstrijd worden de ballen vervangen na de eerste zeven games (inclusief warm-up) en daarna na elke negende game. Gebruikte ballen kunnen gedurende de kampioenschappen dagelijks gekocht worden in de 'Southern Village store'. De opbrengsten gaan naar de Wimbledon Foundation. Elke editie worden er ongeveer 55.000 gebruikt.

Weinig sponsorlogo’s

‘The Grounds’ van de All England Club zijn niet omzoomd en bekleed met reclameborden en opzichtige sponsorlogo’s. Zoals ook het Centre Court geen commerciële naam heeft. Herkenbaarheid en authenticiteit staan centraal. Sponsoren van Wimbledon, ook wel ‘official suppliers’, die ‘goods and services’ aanleveren, zijn: Slazenger (tennisballen) sinds 1902, IBM (IT) sinds 1990, Lanson (champagne) sinds 2001, Ralph Lauren (kledij) sinds 2006, HSBC (bank) en Evian (water) sinds 2008. En sinds 2018 ook de eerste Aziatische sponsor: Oppo, een Chinese smartphonefabrikant. Een dikbetalende, aangezien sindsdien het logo ook discreet te zien is in de hoeken van de terreinen, zoals ook Slazenger, Jaguar, IBM en Rolex (boven het scorebord) subtiel op de achtergrond prijken.

Wimbledon blijft immers een business, die ook via merchandising (veel) geld genereert. Vooral de beroemde handdoeken zijn begeerd. Elk toernooi worden er ruim 25.000 verkocht, tegen een kostprijs van 40 euro. Ook het andere symbool van Wimbledon, strawberries and cream, is lucratief. Aangeleverd door Hugh Lowe Farms, dat in 1893 werd opgericht en al ruim 25 jaar partner is van het toernooi, worden er jaarlijks zo’n 38 ton geconsumeerd, of 1,9 miljoen (met de hand geplukte) aardbeien. Ook de leveranciers van zalm, cheddar en mozzarella, brownies en kip, zijn familiebedrijven met een tiental jaren oude geschiedenis.

Protocol

De beker voor de kampioen bij de mannen en de schaal voor de kampioen bij de vrouwen worden elk jaar met hetzelfde ceremonieel uitgereikt door de prinses van Wales als beschermvrouw van de All England Lawn Tennis and Croquet Club.

Van 1947 tot en met 1968 reikte Prinses Marina, hertogin van Kent overhandigde meestal de trofee aan de winnaar. Na haar overlijden reikte haar zoon de hertog van Kent in de periode 1969 tot en met 2021 meestal de prijzen uit als de president van de All England Lawn Tennis and Croquet Club. Van 1976 tot en met 2001 liet de hertog het overhandigen van de Venus Rosewater Dish aan de winnares in het vrouwenenkelspel over aan zijn vrouw hertogin van Kent. Sinds het neerleggen door de hertog van de functie president van de All England Lawn Tennis and Croquet Club in 2011 is deze vacant. Vanaf 1947 is het voorgekomen dat de prijzen werden uitgereikt door andere leden van de koninklijke familie. Alleen in 1986 tijdens de 100ste editie reikte de Fransman Jean Borotra de prijs in het herenenkelspel uit en de Britse Kathleen McKane-Godfree reikte de prijs uit aan de winnares in het damesenkelspel. Beiden deden dit wel in aanwezigheid van de hertog en hertogin.

Sinds 2022 reikt de hertogin van Cambridge, prinses Catherine de prijzen uit als beschermvrouw van de club. Zij had in 2017 de erebaan van beschermvrouw van de AELTC overgenomen van Koningin Elizabeth II.

Groen en paars zijn de traditionele Wimbledonkleuren. De verplichting dat de spelers overwegend wit dragen, was de reden waarom Andre Agassi een aantal jaren weigerde te spelen.

Royal Box

De Royal Box is de koninklijke loge in het Centre Court, aan de korte zijde van het stadion. De Royal Box bestaat sinds 1922 en is bestemd voor leden van Britse (overzeese) koninklijke families, regeringsleiders, mensen uit de tenniswereld, commerciële partners, de Britse krijgsmacht, prominente mediaorganisaties, supporters van het Britse tennis en andere lagen van de bevolking. De Royal Box heeft 74 zitplaatsen en toegang kan alleen verkregen worden op uitnodiging. Uitnodigingen komen van de voorzitter van de All England Club, rekening houdend met suggesties van leden van het organisatiecomité van Wimbledon, de Lawn Tennis Association (Britse tennisbond) en andere relevante bronnen. Gasten worden tevens uitgenodigd in het clubhuis voor een lunch en een drankje aan het einde van de dag. Het protocol in de Royal Box is nette kleding, pak/jasje en stropdas, enz. Dames wordt gevraagd geen hoed te dragen, omdat die het zicht van degenen die achter hen zitten belemmeren.

Op de eerste zaterdag van het toernooi worden traditiegetrouw enkele prominente gasten in de Royal Box geïntroduceerd aan het publiek. Tot en met 2022 werden de gasten voorgesteld door de BBC-commentatrice Sue Barker. Na het afscheid van Barker in 2022 is deze taak overgenomen door de BBC-commentatrice Clare Balding.

Koningin Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk bezocht Wimbledon viermaal: in 1957, 1962, 1977 en de laatste keer in 2010. Bij aanwezigheid van koningin Elizabeth of prins Charles werden spelers geacht bij het betreden van het veld te buigen naar de Royal Box. Deze traditie gold tot 2003 voor elke wedstrijd in het bijzijn van een lid van de koninklijke familie, maar werd nadien afgeschaft, tenzij bij de aanwezigheid van de koning(in) of de prins van Wales.

Plaatsingssysteem

Wimbledon had tussen 2002 en 2019 een eigen systeem voor de plaatsing van mannelijke spelers, waarmee Wimbledon het enige grandslamtoernooi was met een afwijkend plaatsingssysteem. Het 'Wimbledon grasbaan plaatsingssysteem' bij de mannen was gebaseerd op de ATP-ranglijst, waarbij de prestaties op gras van de afgelopen twee jaren zwaarder telden: de ATP-punten op gras van het afgelopen jaar werden verdubbeld en het beste grasresultaat van het jaar daarvoor voor 75 procent extra meegeteld werd. In 2021 (na de afgelaste editie van 2020) is Wimbledon afgestapt van het aparte plaatsingssysteem en sindsdien wordt de plaatsing weer gebaseerd op de ATP-ranglijst, zoals ook gebruikelijk is bij de andere drie grandslamtoernooien. De grandslamtoernooien zijn onafhankelijke toernooien en vallen niet onder de auspiciën van de mannentennisbond ATP of de vrouwentennisbond WTA en zijn hierdoor op vele gebieden vrij om hun 'eigen' regels te bepalen, waaronder dus de methode voor het bepalen van de reekshoofden.

Varia

• Wimbledon wordt ook wel 'SW19' genoemd. SW19 refereert aan de postcode van de All England Lawn Tennis Club. De wijk Wimbledon is gelegen in 'South West' Londen.
• Vanaf 1934 wordt de openingswedstrijd traditioneel gespeeld op de eerste maandag op Centre Court, door de uittredend kampioen van het mannenenkelspel. In afwezigheid van de uittredend kampioen wordt de openingswedstrijd gespeeld door de runner-up van het voorgaande jaar. De uittredend kampioen of runner-up van het vrouwenenkelspel opent traditioneel op de eerste dinsdag op Centre Court. Tot en met 1982 begon het vrouwenenkelspeltoernooi ook pas op de eerste dinsdag van het toernooi. Vanaf 1983 is het deelnemersveld van het vrouwenenkelspel uitgebreid van 96 naar 128 en worden er ook wedstrijden uit het vrouwenenkelspel gespeeld op de openingsdag van het toernooi. De traditie dat de uittredend kampioen of runner-up van het vrouwenenkelspel het spel op de eerste dinsdag opent, is voortgezet.
• Tot en met 1976 werden enkel ballenjongens ingezet. Vanaf 1977 werden ook ballenmeisjes ingeschakeld.
• Vanaf 2025 maakt Wimbledon gebruik van 'Electronic Line Calling' in plaats van lijnrechters. Op basis van het Hawk-Eyesysteem wordt er automatisch geroepen als een bal uitgeslagen wordt. Vanaf de editie van 2026 heeft Wimbledon daar ook een Video Review systeem aan toegevoegd op de showcourts Centre Court, Court No. 1, Court No. 2, Court No. 3, Court no. 12 en Court no. 18. Spelers kunnen om een Video Review vragen als ze een scheidsrechtersbeslissing betwisten, zoals een bal die 2x zou hebben gestuiterd, een foute slag, etc. Van 2007 tot en met 2024 maakte Wimbledon op het Centre Court, Court No. 1, Court No. 2, Court No. 3, Court no. 12 en Court no. 18 gebruik van het Hawk-Eyesysteem op aanvraag (3x per set), naast de gebruikelijke lijnrechters. Op de andere banen werd in die jaren het oudere cyclopssysteem toegepast.
• 2007 was het jaar van de meeste regenonderbrekingen: de teller stond op 143. In het verleden moest het toernooi daardoor drie keer worden verlengd. Zo'n verlenging was in 2007 echter niet nodig.
• Het oude Court No. 2 (vanaf 2009 hernoemd tot Court No. 3) werd ook wel The Grave Yard of Het Kerkhof der Kampioenen genoemd, aangezien geplaatste spelers op deze baan vaak het onderspit moesten delven tegen mindere spelers.
• Tijdens het toernooi van 2010 werd de langste tenniswedstrijd in de geschiedenis gespeeld; John Isner en Nicolas Mahut stonden 11 uur en 5 minuten op de baan. Isner won (6-4, 3-6, 6-7(7), 7-6(3) en 70-68). Om in de toekomst zulke extreem lange partijen te voorkomen, is sinds 2019 ook in de beslissende set een tiebreak voorgeschreven. Dit gebeurt dan bij een stand van 12–12. Voor het eerst deed dit zich voor op woensdag 10 juli 2019, tijdens de derderondepartij van het gemengd dubbelspel tussen Siegemund/Sitak en Dabrowski/Pavić – het Duits/Nieuw-Zeelandse koppel won. Vervolgens gebeurde het ook in de mannenfinale op zondag 14 juli 2019 tussen Novak Đoković en Roger Federer. De tiebreak, en daarmee dus de wedstrijd en de titel, werd gewonnen door Đoković. Dit was tevens de langste finale ooit op Wimbledon (4 uur 57 minuten). In 2022 besloot de AELTC in gezamenlijkheid met de drie andere grandslamtoernooien om bij alle grandslamtoernooien dezelfde regels te hanteren voor de beslissende set. In de beslissende set wordt vanaf 2022 bij een stand van 6–6 een supertiebreak (tot 10 punten) gespeeld.
• Wimbledon heeft een avondklok (curfew) die ingaat om 23:00 uur Britse tijd (24:00 uur Nederlandse tijd). Na dit tijdstip mag er niet meer worden getennist op Wimbledon. Deze avondklok is ingevoerd om de overlast voor omwonenden zoveel mogelijk te beperken. Tot 2009 hoefde de avondklok nooit in werking te treden, aangezien Wimbledon tot dat jaar nog geen verschuifbaar dak had en er door de invallende duisternis tot ongeveer 21:00 Britse tijd (22:00 uur Nederlandse tijd) gespeeld kon worden. Vanaf 2009 wordt bij de invallende duisternis het verschuifbare dak op het Centre Court gesloten en een nog niet afgeronde wedstrijd afgespeeld onder een verlicht dak. Sinds 2019 gebeurt dit ook op Court No. 1. Op de buitenbanen geldt sinds dat jaar nog steeds dat er vanwege de invallende duisternis tot ongeveer 21:00 uur Britse tijd (22:00 uur Nederlandse tijd) kan worden gespeeld, aangezien deze banen niet verlicht kunnen worden. Op deze banen kan het dus nog wel voorkomen dat partijen moeten worden onderbroken als deze niet voor 21:00 uur Britse tijd (22:00 uur Nederlandse tijd) kunnen worden afgerond. Deze worden dan de volgende dag afgemaakt. In 2025 moesten hierdoor zowel de eerste als de tweede partij van onder andere Botic van de Zandschulp worden onderbroken, met als gevolg dat hij vier dagen achter elkaar moest spelen. Tijdens de editie van 2023 werden door de avondklok twee partijen onderbroken en de volgende dag verdergespeeld. Dit was de wedstrijd tussen Murray-Tsitsipas in de tweede ronde en Hurkacz-Djokovic in de vierde ronde. In 2012 werd de curfew voor de eerste en enige keer ‘overtreden’, tijdens een wedstrijd die Andy Murray speelde/won tegen Marcos Baghdatis, en de wedstrijd stopte om… 23.02 uur Britse tijd.
• In 2022 bestond het Centre Court 100 jaar. Op zondag 3 juli van dat jaar werd hier uitgebreid bij stilgestaan met een ceremonie onder leiding van BBC-commentatrice Sue Barker en drievoudig Wimbledon-winnaar John McEnroe. De ceremonie bevatte videomontages, een liveoptreden van Freya Ridings op een witte piano, Cliff Richard die zijn acapella singalong-uitvoering van Summer Holiday uit 1996 herhaalde (met Pam Shriver deinend op de achtergrond, net zoals ze in 1996 ook deed) en een parade van oud-kampioenen: Angela Mortimer, Ann Haydon-Jones, Stan Smith, Jan Kodeš, Pat Cash, Conchita Martinez, Martina Hingis, Goran Ivanisevic, Lleyton Hewitt, Marion Bartoli, Angelique Kerber, Simona Halep, Stefan Edberg, Rafael Nadal, Petra Kvitova, Andy Murray, Margaret Court, John Newcombe, John McEnroe, Chris Evert, Rod Laver, Bjorn Borg, Venus Williams, Billie Jean King, Novak Djokovic en Roger Federer.
• The All England Lawn Tennis Club brengt ieder jaar voor het begin van Wimbledon een compendium uit, met daarin de complete geschiedenis inclusief statistieken van het tennistoernooi (editie 2023). Anno 2023 is de 33e editie van het compendium uitgebracht door Vision Sports Publishing Ltd. In 1991 werd het eerste compendium uitgebracht, dat was samengesteld door Alan Little M.B.E. (1928-2017). Het boek bestond destijds nog uit een relatief bescheiden 216 pagina's en is anno 2023 uitgegroeid tot een boek met 560 pagina's. Alan Little M.B.E. zou het compendium 27 jaar lang jaarlijks actualiseren, tot zijn overlijden in 2017 op 89-jarige leeftijd. Alan's werk zou vanaf 2017 worden voortgezet door Wimbledon-bibliothecaris en clubhistoricus Robert McNicol. De AELTC en Wimbledon zijn uniek in het uitbrengen van zo'n uitgebreid naslagwerk over een sporttoernooi.
• (Ex-)tennissers die ooit minstens de kwartfinale in het enkelspel, de halve finale in het dubbelspel of de finale in het gemengde dubbelspel haalden, krijgen ongelimiteerd toegang tot Wimbledon. Zij worden immers automatisch toegevoegd aan de Last 8 Club, in 1986 gecreëerd naar aanleiding van de honderdste verjaardag van Wimbledon. Het geeft hen, ook jaren na hun kwalificatie, recht op een vipticket. Oud-winnaars worden zelfs elk jaar geïnviteerd voor een lunch in de Royal Box.
• Een icoon van Wimbledon is Rufus the Hawk (uit 2007), een Harris’ buizerd die op Wimbledon wordt ingezet om vooral duiven te verjagen. Die zijn immers belust op graszaad en etensresten van toeschouwers. Rufus patrouilleert elke morgen van vijf tot acht uur, wanneer er nog geen publiek is. Hij moet zo voorkomen dat duiven zich nestelen in de daken van de twee grote stadions, en dat wedstrijden onderbroken worden, iets wat eind jaren negentig een groot probleem was. Daarom werd toen een professionele valkenier ingeschakeld, Wayne Davis. Rufus is intussen een beroemdheid, want hij heeft zijn eigen accounts op Instagram, X en Facebook, en ook een eigen inkompas, met een foto en daaronder zijn functie: Bird Scarer.
• De vrouwenfinale van 2025 was de meest eenzijdige ooit. Iga Świątek won deze finale met 6–0, 6–0 van Amanda Anisimova. Dit was de tweede keer dat een grandslamfinale eindigde in twee keer 6–0 (double bagel). De eerste keer dat dit gebeurde was op Roland Garros in 1988, toen Steffi Graf met 6–0, 6–0 won van Natallja Zverava.

Opzet

De meeste toernooien worden afgewerkt volgens het knock-outsysteem, met uitzondering van de invitatie­toernooien en de jeugdtoernooien (t/m 14 jaar) waarbij om te beginnen een groepsfase plaatsvindt, gevolgd door een finale.

De wedstrijden van het mannenenkelspel worden gespeeld om drie gewonnen sets (best of five). De wedstrijden van het vrouwen­enkelspel, mannen- & vrouwendubbelspel, gemengd dubbelspel, jongens- & meisjes­enkelspel en van alle rolstoeltoernooien worden gespeeld om twee gewonnen sets (best of three). Bij deze toernooien wordt in de beslissende set bij een stand van 6–6 een supertiebreak (tot 10 punten) gespeeld. De wedstrijden van het jongens- & meisjesdubbelspel, het jongens- & meisjes­enkelspel t/m 14 jaar en het mannen-, vrouwen- & gemengd invitatiedubbelspel worden gespeeld om twee gewonnen sets (best of three), met een match-tiebreak bij een stand van 1–1 in sets.

De kwalificatiewedstrijden voor het mannen- en vrouwenenkelspel worden de week voorafgaand aan het hoofd­toernooi gespeeld op de grasbanen van het Bank of England Sports Centre in de Londense wijk Roehampton. De kwalificatie­wedstrijden worden op een externe locatie gespeeld om de grasbanen van de AELTC te ontzien. Bij de kwalificatiewedstrijden is zeer beperkte toegang voor publiek. De kwalificaties bestaan uit drie ronden. Zestien mannen en zestien vrouwen kunnen zich kwalifi­ceren voor de hoofdtoernooien. De kwalificatie­wedstrij­den in het mannen- en vrouwenenkelspel worden gespeeld om twee gewonnen sets (best of three) met een supertiebreak bij een stand van 6–6 in de beslissende set, met uitzondering van de derde kwalificatie­ronde van het mannen­enkelspel, waar om drie gewonnen sets (best of five) wordt gespeeld.

Belgische successen

Namens België haalde enkel Justine Henin de enkelspelfinale (in 2001 en 2006), maar verloor die beide keren. In het dubbelspel won Kim Clijsters met haar Japanse partner Ai Sugiyama in 2003 en Josane Sigart met haar Franse partner Doris Metaxa in 1932. In 2013 speelde Kirsten Flipkens de halve finale. Bij de mannen speelden enkel Paul de Borman (in 1904) en Xavier Malisse (in 2002) ooit een halve finale. Een finaleplaats werd nog nooit behaald bij de mannen.

Bij de junioren werden al vele titels gewonnen: bij de meisjes in het enkelspel Kirsten Flipkens (2003), Nancy Feber (1993), Christiane Mercelis (1949) en Geneviève Domken (1947). Bij de jongens in het dubbelspel in 2000 met Dominique Coene en Kristof Vliegen en in 1998 met Olivier Rochus, samen met de Zwitser Roger Federer, de latere nummer 1 van de wereld. Bij de meisjes wonnen in het dubbelspel Elke Clijsters met Barbora Strýcová in 2000 en Laurence Courtois en Nancy Feber in 1993.

Nederlandse successen

Zie ook Nederlanders op Wimbledon (heren enkelspel)

Wimbledon heeft voor Nederland tot nu toe één kampioen opgeleverd: Richard Krajicek in 1996. Hij versloeg in de finale de Amerikaan MaliVai Washington. Betty Stöve was in 1977 verliezend finaliste tegen de Britse Virginia Wade en Tom Okker speelde in 1978 de halve finale.

Het dubbelspel is wel succesvol geweest voor Nederlanders: Betty Stöve won in 1972 met Billie Jean King de finale van het vrouwendubbelspel en in 1978 en 1981 met Frew McMillan de gemengd dubbelspelfinale, en in 1998 wonnen Jacco Eltingh en Paul Haarhuis de finale van het mannendubbelspeltoernooi.

Bij de junioren won Thiemo de Bakker in 2006 het toernooi. Fenny ten Bosch (1952), Judith Salomé (1967) en Brenda Schultz (1988) wonnen het juniorentoernooi voor meisjes.