Venera 3
| Venera 3 | ||||
|---|---|---|---|---|
| Plaats uw zelfgemaakte foto hier | ||||
| Algemene informatie | ||||
| NSSDC ID | 1965-092A | |||
| Organisatie | Sovjet-Unie | |||
| Aannemers | NPO Lavochkin | |||
| Lancering | 16 november 1965 | |||
| Lanceerplaats | Bajkonoer | |||
| Gelanceerd met | A-2-e | |||
| Missielengte | 16 november 1965 - 1 maart 1966 | |||
| Massa | Totaal 960 kg, lander 337 kg | |||
| Type omloopbaan | Harde landing, 1 maart 1966 | |||
| Locatie | ?, contact verloren op 16 februari 1966 | |||
| ||||
Venera 3 (Russisch: Венера-3) was een onbemande ruimtemissie van de Sovjet-Unie naar de planeet Venus uit 1965. Zij had als doel gegevens over de Venusatmosfeer te verzamelen met een afgeworpen landingscapsule. Het was de eerste keer dat een ruimteschip landde op een andere planeet.
Omgebouwde Marsrobot
De Sovjets hadden een paar exemplaren van hun Marssondes over. Venera 3 was de tweede in een serie van drie die werd omgebouwd, zodat dit type verkenner alsnog kon worden ingezet tijdens hun onderzoek naar Venus.
Instrumenten
Wetenschappelijke instrumenten
De landingscapsule van Venera 3 had een diameter van 90 cm en was uitgerust met radioapparatuur, een elektrische krachtbron en een stralingsdetector. Tevens beschikte hij over instrumenten om gegevens over luchtdruk, temperatuur en samenstelling van de atmosfeer van onze buurplaneet te verzamelen. De atmosferische gegevens zouden worden verzameld tijdens de afdaling naar het oppervlak. Om elk risico op besmetting van eventueel leven op Venus met aardebacteriën uit te sluiten, was de landingscapsule vooraf gesteriliseerd. Het resterende gedeelte van Venera 3 kon niet afremmen om in een baan rond de planeet te geraken, maar zou tijdens zijn passage met Venus foto's nemen.
Niet-wetenschappelijke instrumenten
De Sovjets gaven hun verkenner nog iets anders mee: medaillons met het Wapen van de Sovjet-Unie. Dit werd gedaan uit oogpunt van propaganda. De ruimterace was toentertijd in volle gang en zowel de Amerikanen als de Sovjets probeerden elkaar constant te overtreffen met primeurs; tweede prijzen werden door beide kampen beschouwd als gevoelig en ernstig verlies van prestige.
Verloop van de missie
Lancering
Venera 3 werd gelanceerd op 16 november 1965 met een A-2-e draagraket vanaf Bajkonoer. Deze sonde had een totale massa van 960 kg, de landingscapsule had een massa van 337 kg. Zowel Venera 2 als Venera 3 hadden een hoogte van 3 m.
Vlucht naar Venus en landing
Op tweede kerstdag 1965 voerde de sonde een geslaagde koerswijziging uit op weg naar Venus. De vluchtleiding verloor op 16 februari 1966, amper twee weken voor de beoogde landing, alle contact met hun robotverkenner. Toch stootte Venera 3 automatisch zijn lander af op 1 maart 1966, die vervolgens hard landde. Hiermee boekten de Sovjets, zoals zo vaak in de beginjaren van de ruimtevaart, een belangrijke primeur: voor de eerste maal in de geschiedenis lukte het om op een andere planeet te landen. Door het verlies van het radiocontact konden er echter geen wetenschappelijke gegevens worden verkregen. Diverse bronnen spreken elkaar tegen over de exacte locatie van de landing.
Onderzoek naar falen
Dit was niet de eerste keer dat een Venussonde vroegtijdig de geest gaf. Onderzoek naderhand wees uit dat Venera 3, net als zijn onfortuinlijke voorganger Venera 2, dezelfde ontwerpfouten vertoonde betreffende interne temperatuurregeling. Dit resulteerde in falende zonnepanelen en boordinstrumenten.
- 1 2 3 Venera 3 op NASA Solar System Exploration, bezocht 22 april 2012
- ↑ Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart, ISBN 90 210 0597 2, © 1982, blz. 140
- ↑ Een kwart eeuw ruimtevaart, ISBN 90 6533 008 9, © 1982, blz. 204
- ↑ Van Spoetnik tot Spaceshuttle, ISBN 90 6010 429-3, © 1980, 4e druk, blz. 122
- ↑ Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart, ISBN 90 210 0597 2, © 1982, blz. 150
- ↑ Een kwart eeuw ruimtevaart, ISBN 90 6533 008 9, © 1982, blz. 205
- ↑ Venera 3 op website NASA, bezocht 22 april 2012
· 
· 