 Adam Zamenhof ok. 1925 roku | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie | |
| Rodzice | |
| Małżeństwo | |
| Dzieci | |
| Krewni i powinowaci | |
 | |
Adam Zamenhof (ur. 11 czerwca 1888 w Warszawie, zm. 29 stycznia 1940 w Palmirach) – polski esperantysta, lekarz okulista i kapitan lekarz Wojska Polskiego.
Syn Ludwika i Klary Zamenhof, brat Lidii i Zofii, mąż Wandy, ojciec Ludwika Krzysztofa.
Uczęszczał do II Gimnazjum w Warszawie, z którego wystąpił z powodu strajku szkolnego. W 1906 zdał maturę w Kownie i wstąpił na wydział lekarski w Lozannie, gdzie w 1912 uzyskał dyplom doktora medycyny. Przez kolejne dwa lata pozostawał w Lozannie, gdzie pracował jako asystent w klinice okulistycznej. W 1914 nostryfikował dyplom w Kijowie i powrócił do Warszawy.
W 1919 Adam Zamenhof wstąpił do polskiej armii, gdzie został przydzielony jako lekarz do ochotniczych oddziałów odsieczy Lwowa. W końcu tego roku został komendantem szpitala wojskowego w Gródku Jagiellońskim, a w marcu 1920 – przeniesiony do szpitala Twierdzy Modlin. Na początku 1922 został lekarzem naczelnym 1 Pułku Artylerii Ciężkiej, a w maju tego roku – przeniesiony do rezerwy.
Od 1923 pracował w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie, gdzie w 1926 został ordynatorem oddziału ocznego. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego. W 1937 Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego nadał Adamowi Zamenhofowi tytuł doktora habilitowanego okulistyki.
Podczas II wojny światowej, 6 września 1939 roku został ordynatorem Szpitala Starozakonnych w Warszawie, a 16 września jego dyrektorem. 1 października 1939 roku Zamenhof został aresztowany przez Niemców. Zginął w masowej egzekucji w Palmirach.
