Albert Sosnowski

Albert Sosnowski
Ilustracja
Albert Sosnowski, maj 2015
Pełne imię i nazwisko

Albert Dariusz Sosnowski

Pseudonim

Dragon

Data i miejsce urodzenia

7 marca 1979
Warszawa

Obywatelstwo

Polska

Wzrost

189 cm

Masa ciała

100 kg

Styl walki

praworęczny

Kategoria wagowa

ciężka

Bilans walk zawodowych
Liczba walk

60

Zwycięstwa

49

Przez nokauty

30

Porażki

9 (7 KO)

Remisy

2

  1. ↑ Bilans walk aktualny na 24 października 2023.

Albert Dariusz Sosnowski (ur. 7 marca 1979 w Warszawie) – polski bokser wagi ciężkiej. Mistrz świata organizacji WBF w latach 2006–2007 i mistrz Europy EBU w latach 2009–2010.

Kariera bokserska

22 lipca 1998 stoczył swoją pierwszą zawodową walkę i wygrał, pokonując czeskiego boksera Jana Drobenę w pierwszej rundzie przez TKO. Następnie w 18 pojedynkach z rzędu nie poniósł porażki.

17 marca 2001 zawalczył o tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC z Kanadyjczykiem Arthurem Cookiem, ale w dziewiątej rundzie został znokautowany, doznając pierwszej porażki w zawodowej karierze.

4 listopada 2006 zdobył tytuł mistrza świata w organizacji WBF, pokonując przez decyzję większości reprezentanta RPA Lawrence’a Tauasę. 8 czerwca 2007 pokonał mistrza Francji w wadze ciężkiej, Steve’a Hereliusa, przez TKO w dziewiątej rundzie. 14 września 2007 obronił tytuł WBF w walce z Argentyńczykiem Manuelem Alberto Puchetą, którego pokonał w drugiej rundzie przez nokaut.

6 sierpnia 2008 przegrał przez jednogłośną decyzję sędziów z Amerykaninem Zurim Lawrence’em. 8 listopada tego samego roku pokonał Danny’ego Williamsa, byłego pretendenta do tytułu mistrza świata federacji WBC, pokonując go w ósmej rundzie przez techniczny nokaut.

4 kwietnia 2009 na gali w Düsseldorfie zremisował z Francesco Pianetą, który bronił tytułu mistrza Unii Europejskiej EBU. 18 grudnia tego samego roku na gali w Londynie pokonał przez jednogłośną decyzję Włocha Paolo Vidoza, zdobywając wakujący pas zawodowego mistrza Europy EBU. Zrezygnował z pasa, aby walczyć o mistrzostwo świata WBC z Witalijem Kliczko, z którym 29 maja 2010 w Veltins-Arena przegrał w 10. rundzie przez nokaut. Do tej walki przygotowywał się z nowym trenerem, Fiodorem Łapinem.

Swoją jubileuszową, 50. walkę stoczył 25 września 2010, gdy pokonał Anglika Paula Butlina przez nokaut w pierwszej rundzie. 4 grudnia tego samego roku miał zmierzyć się w Schwerinie z Aleksandrem Dimitrenko o mistrzostwo Europy EBU, ale walka została odwołana z powodu zasłabnięcia Dimitrenki. Walkę rozegrali 26 marca 2011 w Hamburgu, Sosnowski przegrał w 12. rundzie przez nokaut. 9 listopada tego samego roku podczas gali w Bethnal Green zremisował w walce z reprezentantem Zimbabwe Hastingsem Rasanim, który do tej pory w swojej karierze poniósł 61 porażek.

20 czerwca 2012 wystąpił w brytyjskim turnieju Prizefighter – w ćwierćfinale pokonał niejednogłośnie na punkty Maurice’a Harrisa (29:28, 29:28 i 28:29), ale w półfinale przegrał z Kevinem Johnsonem niejednogłośnie na punkty (29:28, 27:30 i 28:29).

23 lutego 2013 po raz drugi wziął udział w Prizefighter, tym razem odpadł w ćwierćfinale, przegrywając z Martinem Roganem przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie.

26 kwietnia 2014 w pojedynku z Włodzimierzem Letrem, zakontraktowanym na sześć rund, zwyciężył przez techniczny nokaut już w pierwszej rundzie. 1 czerwca tego samego roku na gali Wojak Boxing Night w Lublinie przegrał z Marcinem Rekowskim przez techniczny nokaut w siódmej rundzie.

18 marca 2016 na gali Friday Boxing Night w Żyrardowie pokonał Węgra Andrasa Csomora przez techniczny nokaut w drugiej rundzie. 9 września 2017 w Radomiu przegrał przez nokaut w pierwszej rundzie z Łukaszem Różańskim (6-0, 5 KO). Po walce ogłosił zakończenie sportowej kariery.

W czerwcu 2021 roku wystąpił w charytatywnej gali bokserskiej Collins Charity Fight Night, na której pokonał Przemysława Saletę na punkty w walce pokazowej.

Inne formuły

2 października 2023 federacja Clout MMA organizująca gale typu freak show fight ogłosiła walkę Sosnowskiego z Remigiuszem Gruchałą, która odbyła się 28 października 2023 w płockiej Orlen Arenie. Pojedynek odbył się na zasadach bokserskich, jednak został rozegrany w oktagonie i w rękawicach do MMA. Walka zakończyła się zwycięstwem Sosnowskiego przez TKO w drugiej rundzie.

W drugiej walce dla Clout MMA stoczył pojedynek z dwoma przeciwnikami jednocześnie. Nietypowe starcie zakontraktowano na zasadach K-1 w rękawicach do MMA i odbyło się 8 czerwca 2024 podczas gali Clout MMA 5: AJ Challenge w katowickim Spodku. Rywalami Sosnowskiego byli Kacper „Ludwiczek” Bociański i Mariusz „Super Mario” Sobczak. W trakcie trzyrundowego pojedynku „Ludwiczek” był kilkukrotnie liczony, natomiast w ostatniej rundzie na deski trafił również „Dragon”. Ostatecznie to on zwyciężył jednogłośną decyzją sędziów.

Drugą walkę na zasadach boksu w rękawicach MMA stoczył dla federacji Fight Exclusive Night. Podczas walki wieczoru gali FEN 61, która odbyła się 23 stycznia 2026 w Kielcach, zmierzył się z piłkarzem ręcznym Damianem Kostrzewą, który znokautował go w pierwszej rundzie prawym ciosem.

3 października 2026 zadebiutował w boksie na gołe pięści(inne języki) podczas gali Fight Mode 2 w Legionowie, mierząc się z Maciejem Smokowskim. W pierwszej rundzie, po przyjęciu serii ciosów, Sosnowski zasygnalizował rezygnację z dalszej walki, w wyniku czego przegrał przez techniczny nokaut.

Lista walk

Boks w ringu

Lp. Data walki Miejsce walki Wynik Werdykt
1. 22 lipca 1998 Outrup  Dania wygrana z Janem Drobeną (CZE) TKO w 1.

rundzie

2. 25 września 1998 Poznań  Polska wygrana ze Andrzejem Dziewulskim (POL) TKO w 4.

rundzie

3. 2 października 1998 Warszawa  Polska wygrana z Rene Hanlem (DEU) PTS po 4

rundach

4. 13 lutego 1999 Jastrzębie-Zdrój  Polska wygrana z Viktorem Juhaszem (HUN) TKO w 1.

rundzie

5. 12 marca 1999 Londyn  Anglia wygrana z Chrisem Woollasem (ENG) PTS po 4

rundach

6. 17 kwietnia 1999 Warszawa  Polska wygrana ze Stipe Balicem (HRV) PTS po 4

rundach

7. 28 maja 1999 Liverpool  Wielka Brytania wygrana z Garym Williamsem (GBR) TKO w 4.

rundzie

8. 26 czerwca 1999 Wrocław  Polska wygrana z Biko Botowamungu (COG) UD po 4

rundach

9. 17 lipca 1999 Gdańsk  Polska wygrana z Bruno Fosterem (GBR) TKO w 6.

rundzie

10. 18 września 1999 Gdańsk  Polska wygrana z Ignacio Orsolą (HUN) KO w 1.

rundzie

11. 22 października 1999 Detroit  Stany Zjednoczone wygrana z Jeffem Lally (USA) TKO w 3.

rundzie

12. 20 listopada 1999 Gliwice  Polska wygrana z Henrym Kollem Njume (CMR) PTS po 6

rundach

13. 11 marca 2000 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Lukiem Simpkinem (GBR) PTS po 4

rundach

14. 8 kwietnia 2000 Gdańsk  Polska wygrana ze Slobodanem Popovicem (MNE) KO w 1.

rundzie

15. 27 maja 2000 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Neilem Kirkwoodem (GBR) TKO w 1.

rundzie

16. 24 czerwca 2000 Toruń  Polska wygrana z Clarencem Goinsem (USA) TKO w 2.

rundzie

17. 19 sierpnia 2000 Mashantucket  Stany Zjednoczone wygrana z Danem Conwayem (USA) UD po 4

rundach

18. 30 września 2000 Rotterdam  Holandia wygrana z Everettem Martinem (USA) TKO w 7.

rundach

19. 27 listopada 2000 Birmingham  Wielka Brytania wygrana z Michaelem Murrayem (GBR) TKO w 6.

rundzie

20. 17 marca 2001 Budapeszt  Węgry przegrana z Arthurem Cookiem (CAN) – walka o tytuł młodzieżowego mistrza świata federacji WBC KO w 9.

rundzie

21. 7 lipca 2001 Amsterdam  Holandia wygrana z Dirkiem Wallynem (BEL) UD po 6

rundach

22. 13 października 2001 Budapeszt  Węgry wygrana ze Stanislavem Tomkatchovem (UKR) TKO w 3.

rundzie

23. 27 października 2001 Kołobrzeg  Polska wygrana z Robertem Magureanu (ROU) TKO w 4.

rundzie

24. 22 stycznia 2002 Gdynia  Polska wygrana z Catalinem Zmarandescu (ROU) KO w 1.

rundzie

25. 9 marca 2002 Budapeszt  Węgry wygrana z Jacobem Odhiambo (KEN) KO w 1.

rundzie

26. 27 lipca 2002 Nottingham  Wielka Brytania wygrana z Paulem Bonsonem (GBR) PTS po 4

rundach

27. 7 grudnia 2002 Brentwood  Stany Zjednoczone wygrana z Jacklordem Jacobsem (NGA) PTS po 6

rundach

28. 8 marca 2003 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Mindaugasem Kulikauskasem (LTU) TKO w 6.

rundzie

29. 12 kwietnia 2003 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Michaelem Holdenem (GBR) PTS po 6

rundach

30. 5 lipca 2003 Brentwood  Stany Zjednoczone wygrana z Jasonem Brewsterem (GBR) TKO w 2.

rundzie

31. 22 listopada 2003 Belfast  Irlandia Północna wygrana z Chrisem Woollasem TKo w 1.

rundzie

32. 31 stycznia 2004 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Gregiem Scottem-Briggsem (GBR) KO w 2.

rundzie

33. 10 kwietnia 2004 Manchester  Wielka Brytania wygrana z Paulem Kingiem (GBR) PTS po 4

rundach

34. 26 czerwca 2004 Belfast  Irlandia Północna wygrana z Wojciechem Bartnikiem (POL) PTS po 6

rundach

35. 11 września 2004 Budapeszt  Węgry wygrana z Kennym Cravenem (USA) KO w 2.

rundzie

36. 22 stycznia 2005 Miami  Stany Zjednoczone wygrana z Tommym Connellym (USA) TKO w 2.

rundzie

37. 19 marca 2005 Las Vegas  Stany Zjednoczone wygrana z Travisem Fultonem (USA) TKO w 2.

rundzie

38. 28 maja 2005 Kalifornia  Stany Zjednoczone wygrana z Orlinem Norrisem (USA) MD po 6

rundach

39. 25 maja 2006 Gauteng  Południowa Afryka wygrana z Osbornem Machimaną (ZAF) UD po 10

rundach

40. 4 listopada 2006 Gauteng  Południowa Afryka wygrana z Lawrence’em Tauasą (WSM) – walka o tytuł mistrza świata federacji WBF MD po 12

rundach

41. 8 czerwca 2007 Motherwell  Szkocja wygrana ze Steve Hereliusem (FRA) TKO w 9.

rundzie

42. 14 września 2007 Kirkcaldy  Szkocja wygrana z Manuel Alberto Pucheta (ARG) – obrona mistrzostwa świata federacji WBF KO w 2.

rundzie

43. 25 stycznia 2008 Dagenham  Wielka Brytania wygrana z Colinem Kenną (IRL) UD po 10

rundach

44. 25 kwietnia 2008 Nowy Jork  Stany Zjednoczone wygrana z Terrellem Nelsonem (USA) TKO w 5.

rundzie

45. 6 sierpnia 2008 Nowy Jork  Stany Zjednoczone przegrana z Zurim Lawrence’em (USA) UD po 8

rundach

46. 8 listopada 2008 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Dannym Williamsem (USA) TKO w 8.

rundzie

47. 4 kwietnia 2009 Düsseldorf  Niemcy remis z Francesco Pianetą (GER) – walka o mistrzostwo Unii Europejskiej EBU D po 12

rundach

48. 18 grudnia 2009 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Paolo Vidozem (ITA) – walka o mistrzostwo Europy EBU UD po 12

rundach

49. 29 maja 2010 Gelsenkirchen  Niemcy przegrana z Witalijem Kliczko (UKR) – walka o mistrzostwo WBC KO w 10.

rundzie

50. 25 września 2010 Wigan  Wielka Brytania wygrana z Paulem Butlinem (ENG) TKO w 1.

rundzie

51. 26 marca 2011 Hamburg  Niemcy przegrana z Aleksandrem Dimitrenką (GER) – walka o mistrzostwo Europy EBU KO w 12.

rundzie

52. 9 listopada 2011 Londyn  Wielka Brytania remis z Hastingsem Rasanim (ZWE) D po 6

rundach

53. 20 czerwca 2012 Londyn  Wielka Brytania wygrana z Maurice’em Harrisem (USA) – ćwierćfinał turnieju Prizefighter SD po 3

rundach

54. 20 czerwca 2012 Londyn  Wielka Brytania przegrana z Kevinem Johnsonem (USA) – półfinał turnieju Prizefighter SD po 3

rundach

55. 23 lutego 2013 Londyn  Wielka Brytania przegrana z Martinem Roganem (NIR) – ćwierćfinał turnieju Prizefighter TKO w 3.

rundzie

56. 26 kwietnia 2014 Legionowo  Polska wygrana z Włodzimierzem Letrem (POL) – pierwsza walka w Polsce, od 12 lat TKO w 1.

rundzie

57. 1 czerwca 2014 Lublin  Polska przegrana z Marcinem Rekowskim (POL) – walka o międzynarodowy pas mistrza Polski TKO w 7.

rundzie

58. 18 marca 2016 Żyrardów  Polska wygrana z Andrasem Csomorem (HUN) – Zapowiedzenie zakończenia kariery sportowej przez Alberta Sosnowskiego TKO w 2.

rundzie

59. 9 września 2016 Gdańsk  Polska przegrana z Andrzejem Wawrzykiem (POL) – Walka o tytuł Mistrza Polski w wadze ciężkiej TKO w 6.

rundzie

60. 9 września

2017

Radom Polska Polska przegrana z Łukaszem Różańskim (POL) – ostatnia walka w zawodowej karierze KO w 1.

rundzie

Boks pokazowy

Wynik Bilans Przeciwnik (bilans przed walką) Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wygrana 1-0 Polska Przemysław Saleta (44-8) Decyzja 3 3:00 Collins Charity Fight Night 02.06.2021 Polska Warszawa

Boks w oktagonie

Wynik Bilans Przeciwnik (bilans przed walką) Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 1-1 Polska Damian Kostrzewa (0-0) KO (prawy) 1 2:19 FEN 61: Sosnowski vs. Kostrzewa 23.01.2026 Polska Kielce Walka w rękawicach do MMA. Main Event
Wygrana 1-0 Polska Remigiusz Gruchała (0-0) TKO (drugie liczenie sędziego – po nokdaunie) 2 N/A Clout MMA 2: Omielańczuk vs. Bad Boy 28.10.2023 Polska Płock Walka w rękawicach do MMA.

Boks na gołe pięści

Wynik Bilans Przeciwnik (bilans przed walką) Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Przegrana 0-1 Polska Maciej Smokowski (0-0) TKO (niezdolność do kontynuowania walki - rezygnacja) 1 N/A Fight Mode 2: Lombard vs. Szadziński 03.10.2026 Polska Legionowo

Inna działalność sportowa

W przeszłości trenował kick-boxing, od 2013 trenował również mieszane sztuki walki. Jest instruktorem boksu w Legii.

Media i kultura masowa

W 2008 uczestniczył w programie reality show Big Brother VIP nadawanym przez stację TV4. W latach 2007–2008 wraz z Agnieszką Rylik prowadził emitowany na antenie TVN Turbo program Kuchnia boksu. W marcu 2010 nawiązał współpracę ze spółką Mango-Media, w ramach której na łamach stacji telewizyjnej Mango 24 promował sprzęt fitness.

W 2008 ukazał się teledysk „Poczekalnia dusz” raperów Sokoła i Pono z gościnnym udziałem Sosnowskiego, Rafała Maseraka oraz Grażyny Wolszczak.

W kwietniu 2010 pojawił się w wideoklipie do utworu „I żeby było normalnie” promującego album Prosto Mixtape 600V, w który wykonywali raperzy: Felipe, VNM, Jędker, Pezet, Sokół, Numer Raz, Eldo, Brahu. W teledysku, prócz Sosnowskiego, gościnnie wystąpili także bokserzy Krzysztof Włodarczyk oraz Michał Jabłoński.

W październiku 2010 opublikowano utwór wykonywany wspólnie przez rapera Pono i Sosnowskiego, zatytułowany „Żelazna Wola”.