Alberts Sarkanis

Alberts Sarkanis
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

6 kwietnia 1960
Dubna k. Dyneburga

Ambasador Łotwy w Polsce
Okres

od 2004
do 2009

Poprzednik

Uldis Vītoliņš

Następca

Einars Semanis

Odznaczenia
Krzyż Uznania II klasy (Łotwa) Wielki Krzyż Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Medal Pamiątkowy 13 Stycznia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP Kawaler Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego

Alberts Sarkanis (ur. 6 kwietnia 1960 w Dubnej k. Dyneburga) – łotewski filolog i dyplomata, ambasador na Litwie, w latach 2004–2009 ambasador w Polsce i Stolicy Apostolskiej, zaś w latach 2013–2018 ambasador w Czechach.

Życiorys

W 1984 ukończył studia na Wydziale Filologicznym Łotewskiego Uniwersytetu Państwowego (LVU). Został zatrudniony w Akademii Nauk Łotewskiej SRR oraz LVU.

W 1990 podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Republiki Łotewskiej. Trzy lata później uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Wileńskim, a w 2000 ukończył kurs w Centrum Bezpieczeństwa Politycznego w Genewie.

W latach 1991–1996 pełnił funkcję posła i ambasadora Łotwy w Wilnie. Od marca 1998 do kwietnia 2000 reprezentował Łotwę w Helsinkach jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny. W maju 2003 prezydent Vaira Vīķe-Freiberga mianowała go przedstawicielem państwa przy Stolicy Apostolskiej z rezydencją w Warszawie. Misję pełnił w latach 2003–2009. Od 2004 sprawował funkcję ambasadora w Rzeczypospolitej Polskiej, a od 2006 reprezentował kraj również w Rumunii i Bułgarii.

W 2009 został ambasadorem w Kazachstanie, następnie zaś inspektorem generalnym MSZ. We wrześniu 2013 złożył listy uwierzytelniające jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Czechach. W lipcu 2014 został akredytowany przy prezydenturze Bośni i Hercegowiny. Sprawował funkcję ambasadorską także w Kosowie oraz Macedonii. Misję w Czechach pełnił do 2018, po czym powrócił na Łotwę.

Deklaruje znajomość języków litewskiego, polskiego, angielskiego oraz podstaw francuskiego i fińskiego. Jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Dialektologicznego i Geolingwistycnzego. Znajduje się wśród autorów kilku publikacji naukowych, m.in. Dignājas izloksne (1994), Lietuviešu-latviešu vārdnīca (Słownik litewsko-łotewski, 1995), Kalupes vārdnīca 2 (1998), Latviešu-poļu vārdnīca (2011), Latviešu valodas atlants. Fonētika (2013).

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Latvijas Republikas un Svētā Krēsla divpusējās attiecības. mfa.gov.lv, 1 kwietnia 2022. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  2. ↑ Par Latvijas vēstnieka akreditāciju Polijas Republikā. vestnesis.lv, 14 grudnia 2004. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  3. ↑ Par Latvijas vēstnieka akreditāciju Kazahstānā. vestnesislv, 20 listopada 2009. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  4. ↑ Čehijā akreditēts jauns Latvijas vēstnieks. db.lv, 4 września 2013. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  5. ↑ Latvijas vēstnieks Alberts Sarkanis akreditējās Bosnijā un Hercegovinā. lvportals.lv, 22 lipca 2014. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  6. ↑ Latvijas vēstnieks Alberts Sarkanis akreditējās Kosovas Republikā. lvportals.lv, 13 maja 2014. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  7. ↑ Maķedonijā atklāj Latvijas prezidentūru Eiropas Savienības Padomē. lvportals.lv, 23 stycznia 2015. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  8. ↑ Biogrāfiskās ziņas par Latvijas vēstniekiem un sūtņiem Čehijas Republikā. mfa.gov.lv, 3 października 2014. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  9. ↑ Apbalvotie un statistika | Valsts prezidenta kanceleja [online], www.president.lv [dostęp 2026-07-22] (łot.).
  10. 1 2 Apdovanotų asmenų duomenų bazė. lrp.lt. [dostęp 2025-01-24]. (lit.). – jako Albertas SARKANIS.
  11. ↑ Latvijas vēstnieks pie Svētā krēsla saņem Vatikāna apbalvojumu. delfi.lv, 15 sierpnia 2005. [dostęp 2025-01-24]. (łot.).
  12. ↑ M.P. z 2005 r. Nr 78, poz. 1086 (ISAP) – pkt 13.
  13. ↑ M.P. z 2009 r. Nr 79, poz. 988 (ISAP) – pkt 1.
  14. ↑ M.P. z 2012 r. poz. 552 (ISAP) – pkt 1.
  15. ↑ Order za rozwój współpracy polsko-łotewskiej. prezydent.pl, 16 lutego 2012. [dostęp 2025-01-24].

Bibliografia