Długi, czerwony, żółty lub pomarańczowy okwiat, bogaty w nektar, zebrany w grono. Zapylany przez ptaki. Niekiedy kwiaty są dwubarwne. Powtarzające się kwitnienie odróżnia aloesy od podobnych do nich agaw, które kwitną raz w życiu i zamierają.
Gorzki sok aloesu zwyczajnego jest wykorzystywany we współczesnej medycynie, często w postaci oleju aloesowego. Sok stosowany bezpośrednio na rany skóry bardzo przyspiesza proces gojenia. U małych dzieci niewskazane jest stosowanie okładów z aloesu w formie czystej, tzn. z części miąższu lub rośliny, gdyż może dojść do poparzenia lub nawet owrzodzenia skóry w miejscu przyłożenia rośliny. U dzieci ze względu na chłonność skóry może dojść także do zaburzenia działania przewodu pokarmowego objawiającego się nudnościami, a nawet wymiotami i biegunką[potrzebnyprzypis]. Sok pozyskuje się także z aloesu uzbrojonego, Aloe perryi i innych gatunków pokrewnych. Świeże liście A. arborescens i innych gatunków uprawnych służą do otrzymywania wodnych wyciągów. Aloes ma silne działanie przeczyszczające, nieznaczne właściwości bakteriobójcze, wzmaga czynności żółciotwórcze. Niewielkie ilości aktywnych związków przenikają do mleka karmiących matek, działając przeczyszczająco na dzieci.
9 maja 2002 amerykańska Agencja Żywności i Leków wydała zakaz stosowania między innymi aloesu jako składnika przeczyszczającego w lekach bez recepty.
Rośliny kosmetyczne
Aloes zwyczajny stosowany jest głównie w preparatach do leczenia skóry trądzikowej oraz do pielęgnacji wszystkich typów włosów.
Obecność w kulturze
Pochodzące z liści aloesów substancje Żydzi używali do balsamowania ciał. Jest o tym mowa w, na przykład, Ewangelii Jana (19,39-40): Przybył również i Nikodem, ten, który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa w nocy i przyniósł ok. stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. Zabrali więc ciało Jezusa i obwiązali je w płótna razem z wonnościami, stosownie do żydowskiego sposobu grzebania zmarłych. Używano w tym celu aloesu zwyczajnego i aloesu sokotrzańskiego.
W czasach starożytnych żywicę aloesu ścierano na proszek i sporządzano z niej pachnidło, używane do skrapiania pościeli i odzieży oraz całunów pogrzebowych. Dodawana była także do stosów, na których palono ciała. Juliusz Słowacki w wierszu Testament mój pisze: „Niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą – i biedne serce moje spalą w aloesie”.
Aloe variegata w Afryce Południowej sadzono na grobach, by zapewnić zmarłym życie wieczne.
Skutki uboczne i przeciwwskazania do stosowania
Stosowanie aloesu w postaci maści może w niektórych przypadkach wywołać pokrzywkę, wysypkę, świąd lub inne odczyny alergiczne. Preparatów z zawartością aloesu, szczególnie doustnych, powinny unikać kobiety w ciąży, gdyż mogą one powodować znaczne przekrwienie narządów wewnętrznych, w tym macicy. Zawarte w aloesie antrazwiązki mogą w ten sposób doprowadzić do krwawienia, a nawet poronienia.
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2020-02-20](ang.).
↑Mariola Kukier-Wyrwicka, Hanna Werblan-Jakubiec, Marcin Zych:Rośliny CITES.Warszawa:Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego,2004. ISBN83-913354-4-5. [dostęp 2008-06-22].(pol.).
↑Ziołolecznictwo. Poradnik dla lekarzy.Aleksander Ożarowski (red.).Wyd.3.Warszawa:Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich,1982. ISBN83-200-0640-6.
↑Status of certain additional over-the-counter drug category II and III active ingredients. Final rule.„Fed Regist”.67(90),s.31125–31127,2002. PMID: 12001972.
↑Cieślik,E. Turcza,K.(2015). Właściwości prozdrowotne aloesu zwyczajnego Aloe vera (L.) Webb. (Aloe barbadensis Mill), Postępy Fitoterapii (16)2.117-124.
12ZofiaWłodarczyk:Rośliny biblijne. Leksykon.Kraków:Instytut Botaniki im. W. Szafera PAN,2011. ISBN978-83-89648-98-3.
↑Słownik pojęć biblijnych, Aneks do Biblii Tysiąclecia. Pallotinum, Poznań 1965.
↑David GordonWhite:15. Ocean rtęci: alchemiczny tekst z jedenastego wieku. W:Praktyki religijne w Indiach.Donald S.Lopez Jr (red.).Wyd.1.Warszawa:Wydawnictwo Akademickie DIALOG,2001,s.344. ISBN83-88238-68-X.
↑Ronell R.Klopper,Gideon F.Smith:Aloe genus L. PlantZAfrica.pza.sanbi.org,Listopad 2010.[dostęp 2020-12-16].
.jpg)
.jpg)
