An-10 został zaprojektowany z myślą o lotnictwie cywilnym, jako samolot o dużej pojemności, mogący korzystać z małych lotnisk o nieutwardzonych pasach startowych. Zakładano jednak możliwość wykorzystania wojskowego poprzez wymianę części ogonowej kadłuba. Prototyp nazwany „Ukraina” został oblatany 7 marca 1957 roku. Problemy ze statecznością spowodowały konieczność przeprojektowania usterzenia i opóźniły wejście samolotu do służby. Pierwsze egzemplarze seryjne trafiły do Aerofłotu w roku 1959). Był pierwszym radzieckim turbośmigłowym samolotem pasażerskim.
W 1958 zaprezentowano wersję An-10A, która zabierała na pokład 100 pasażerów.
Do zawieszenia produkcji w 1960 zbudowano ogółem 112 egzemplarzy An-10 w różnych wersjach.
Wersje
An-10 – podstawowa wersja, produkowana od 1959, 85 miejsc pasażerskich
An-10A – wersja ze 100 miejscami dla pasażerów
An-10KP – wersja powietrznego stanowiska dowodzenia
An-10B – wersja ze 132 miejscami dla pasażerów
An-10AS – wersja transportowa
An-10W – projekt wersji dla 174 (na odcinku 1600 km) lub 128 (3000 km) pasażerów
An-10TS – wersja wojskowa
Użytkownicy
Jedyną linią lotniczą, która używała An-10, był Aeroflot.
Eksploatacja
Wkrótce po wejściu do eksploatacji, 16 listopada 1959 roku i 26 lutego 1960 roku doszło do dwóch katastrof spowodowanych oblodzeniem i słabą statecznością samolotu, w których zginęło po 40 osób.
Po kilkunastu latach eksploatacji samoloty zaczęły zdradzać objawy zmęczenia materiału, które doprowadziło do dwóch katastrof 31 maja 1971 roku (65 ofiar) i 18 maja 1972 roku (122 ofiary). Na skutek tego, 27 sierpnia 1973 roku ten typ samolotu został wycofany z użycia. Ogółem w wypadkach utracono 14 samolotów, przy czym zginęło 373 ludzi.
Przypisy
123456789Marcin Sigmund.Nie tylko Boeing 737max: ukryte błędy c.d.„Skrzydlata Polska”.Nr 8(2478)/2019,s.22-230,sierpień2019.Warszawa:Agencja Lotnicza Altair.ISSN0137-866X.
ZSRR
