Angelo Kim Nam-su

Młodość i prezbiteriat

Urodził się we wsi Daeryeong-dong w Mandżurii, na zamieszkałych w większości przez Koreańczyków terenach współczesnych Chin. Pochodził z katolickiej rodziny, wielokrotnie się przeprowadzając, gdyż jego matka chciała, aby rodzina mieszkała w pobliżu kościoła. W wieku 14 lat zamieszkał w Suwonie, gdzie ukończył szkołę. W 1937 wstąpił do Seminarium Duchownego w Tŏkwonie, w pobliżu Wŏnsanu. 17 października 1948 z rąk opata Tŏkwonu Bonifatiusa Sauera OSB przyjął święcenia prezbiteriatu i został kapłanem diecezji Yanji.

Po święceniach biskup Yanji Theodor Breher OSB polecił mu udać się na południe Półwyspu Koreańskiego, gdyż miał zamiar wysłać go na studia do Rzymu. Został tam wikariuszem w Seulu. W latach 1949-1953 przebywał w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej na Papieskim Uniwersytecie Urbaniana oraz odbył studia z socjologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. We Włoszech żył w ubóstwie, gdyż jego rodzinna diecezja Yanji, zajęta przez komunistów, nie mogła sponsorować jego studiów.

W kwietniu 1953 powrócił do Korei. Pracował jako wikariusz przy parafii, nauczyciel etyki w szkole średniej oraz wykładowca na Uniwersytecie Narodowym Kyungpook(inne języki) oraz na Żeńskim Uniwersytecie Hyosung(inne języki) (obie uczelnie w Daegu). Od 1955 pracował w diecezji pusańskiej jako proboszcz i dyrektor szkoły średniej.

W latach 1966-1973 był sekretarzem generalnym Konferencji Episkopatu Korei, będąc pierwszym Koreańczykiem na tym stanowisku. Na tym urzędzie tłumaczył dokumenty soboru watykańskiego II na język koreański.

Episkopat

5 października 1974 papież Paweł VI mianował go biskupem suwońskim. 21 listopada 1974 w Suwonie przyjął sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Gwangju Victorinusa Youna Kong-hi. Współkonsekratorami byli pronuncjusz apostolski w Korei Luigi Dossena oraz emerytowany arcybiskup seulski Paul Marie Kinam Ro.

Podczas swojego pontyfikatu szczególny nacisk położył na działalność misyjną, która odniosła sukces – gdy obejmował biskupstwo w 1974 diecezja suwońska liczyła ok. 67 000 wiernych w 31 parafiach, natomiast gdy odchodził z urzędu w 1997 do diecezji należało ok. 397 000 wiernych w 100 parafiach, co czyniło ją drugą najliczniejszą diecezja koreańską po archidiecezji seulskiej. Promował także postawy prorodzinne i pro-life – za jego rządów diecezja Suwonu została diecezją o najwyższym wskaźniku urodzeń i wskaźniku chrztów niemowląt w Korei.

Założył Uniwersytet Katolicki w Suwonie. Angażował się także w projekty misyjne m.in. w powstanie Koreańskiego Towarzystwa Misji Zagranicznych. Nawiązał współpracę z działającą na terenie jego ojczystej prowincji Jilin diecezją Patriotycznego Stowarzyszenia Katolików Chińskich, do której wysyłał misjonarzy i wspierał budowę kościołów. Wspierał także przygotowania do misji w Korei Północnej, które nie doszły do skutku.

Od 1976 z sukcesem lobbował w Stolicy Apostolskiej, aby na 200 rocznicę powstania Kościoła katolickiego w Korei w 1984 dokonać kanonizacji 103 męczenników koreańskich.

22 listopada 1983 papież Jan Paweł II mianował go wikariuszem polowy Korei (od 21 lipca 1986 ordynariuszem polowy Korei). Był historycznie pierwszym zwierzchnikiem tej jednostki. Urząd ten pełnił do 23 października 1989, nadal będąc jednocześnie biskupem suwońskim. W latach 1987–1993 był przewodniczącym Konferencji Episkopatu Korei.

Biskupem suwońskim był do 4 czerwca 1997, gdy w dniu osiągnięcia wieku emerytalnego, przeszedł na emeryturę. Zmarł 1 czerwca 2002.