 Anna Margolis (1962) | |
| Data i miejsce urodzenia |
29 lipca 1892 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
10 czerwca 1987 |
| Odznaczenia | |
    | |
Anna Margolis (ur. 29 lipca 1892 w Warszawie, zm. 10 czerwca 1987 w Łodzi) – polska lekarka ftyzjopediatra, profesor nauk medycznych i pedagog.
Urodziła się 29 lipca 1892 w Warszawie, w rodzinie żydowskiej, jako jedna z pięciorga dzieci kupca Haskiela (Karola) Marksona i Rebeki (Ryfki) z domu Cukierzys. Miała trzy siostry (Marię, Eugenię i Helenę) i brata Aleksandra.
Po ukończeniu szkoły Jadwigi Kowalczykówny maturę zdawała eksternistycznie w 1913 roku. W życiorysach podawała że w Moskwie lub w Petersburgu. Studia medyczne odbyła na Uniwersytecie w Bonn, dyplom uzyskała w 1919 roku. W maju 1921 r. nostryfikowała go na Uniwersytecie Warszawskim, otrzymała w 1925 r. tytuł doktora wszech nauk lekarskich. Z dyplomem lekarza pediatry rozpoczęła pracę w Szpitalu Anny Marii w Łodzi (dziś im. Korczaka).
W 1921 roku poślubiła Aleksandra Margolisa, łódzkiego lekarza internistę, dyrektora Miejskiego Szpitala Zakaźnego na Radogoszczu. Mieszkali w Łodzi przy ul. Przejazd (obecnie ul. J. Tuwima). Był tam ich prywatny gabinet wyposażony w aparat rentgenowski. Przed wybuchem II wojny światowej wyprowadzili się do wilii przy ul. Mostowej (obecnie ul. Aleksandra Zelwerowicza).
Po wybuchu II wojny światowej i rozstrzelaniu męża przez Niemców w obozie w Radogoszczu, w 1940 przeniosła się do Warszawy. Została przesiedlona z dziećmi do getta warszawskiego, gdzie była ordynatorem na oddziale gruźliczym w Szpitalu Dziecięcym im. Bersonów i Baumanów. Z getta wyszła tydzień przed powstaniem, zamieszkała na Mokotowie, u Stefanii Sempołowskiej, jako osobista pielęgniarka. Po powstaniu warszawskim trafiła do obozu w Pruszkowie, gdzie pracowała jako pielęgniarka. Później mieszkała w Brwinowie.
Po wyzwoleniu wróciła do Łodzi. W 1946 Łódzki Urząd Miejski zlecił jej organizację i kierownictwo Sanatorium Przeciwgruźliczego dla Dzieci w Łagiewnikach. Gdy odchodziła na emeryturę w 1963 sanatorium liczyło ponad 700 łóżek. W ramach działającego na terenie sanatorium Zespołu Naukowo-Badawczego Instytutu Gruźlicy opublikowała szereg prac naukowych z dziedziny ftyzjopediatrii. Wykształciła liczną grupę lekarzy ftyzjopediatrów. Uzyskała tytuł profesora. Była współtwórcą ustawy przeciwgruźliczej i członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Ftyzjopneumologicznego. Znała sześć języków obcych.
Od 1920 była żoną lekarza internisty Aleksandra Margolisa (1887–1939), z którym miała dwoje dzieci: Alinę (1922–2008) i Jana (1928–1998).
Zmarła w Łodzi, pochowana na cmentarzu komunalnym na Dołach (kwatera VIB-12-18).
