Brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca IV Batalionu Kompanii Sanitarnej, 16. Dywizji Piechoty. We wrześniu 1939 dostał się wraz z rannymi żołnierzami do niewoli niemieckiej. Po zwolnieniu z obozu rozpoczął od stycznia 1941 pracę jako starszy asystent na Oddziale Internistycznym Szpitala Wojskowego na Ujazdowie. Jednocześnie pracował w Klinice Pediatrycznej przy ul. Litewskiej, gdzie rozpoczął organizowanie pracowni elektrokardiograficznej. Brał udział w powstaniu warszawskim, jako żołnierz Armii Krajowej, więzień obozu sowieckiego w Stalinogorsku, brał udział w tajnym nauczaniu.
Po wojnie, w 1946 podjął pracę w Klinice Pediatrycznej w Warszawie. W 1950 zorganizował w II Klinice Pediatrycznej pierwszą w Polsce poradnię kardiologiczną dla dzieci. Przez wiele lat był odpowiedzialny za kwalifikowanie dzieci do zabiegów diagnostycznych i terapeutycznych oraz opiekę w okresie pooperacyjnym. Prof. dr habilitowany medycyny, związany z Akademią Medyczną w Warszawie i Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Był m.in. kierownikiem Samodzielnej Pracowni Patofizjologii Układu Krążenia Instytutu Pediatrii I Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej. W 1953 stworzył sekcję kardiologii dziecięcej Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Od 1959 był konsultantem, a także kierownikiem Ośrodka Naukowo Badawczego w Sanatorium Dziecięcym w Polanicy. W 1970 był organizatorem i przewodniczącym pierwszego w Polsce Kongresu Europejskiego Towarzystwa Kardiologów Dziecięcych.
Od 1985 członek korespondent, a od 1988 członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W latach 1972–1983 członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, w 1993 nadano mu członkostwo honorowe PTK. Pionier polskiej kardiologii dziecięcej, opracował nowe metody diagnostyczne oraz techniki operacyjne. W 1999 otrzymał (razem z żoną Emilią) Nagrodę m.st. Warszawy.
Autor i współautor publikacji naukowych i dydaktycznych; współautor książki Wady wrodzone serca u dzieci (1963); wyróżniony nagrodami resortowymi, akademickimi i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego.
Mąż lekarki Emilii Paderewskiej-Chrościckiej (zm. 1999), ojciec historyka sztuki Juliusza A. Chrościckiego.
↑A.Chrościcki.Heart auscultation – from the stethoscope to ultrasonics.„Pediatr Pol”.54(10),s.1095–1100,Oct1979. PMID: 392431.
↑A.Chrościcki,I.Gizycka,K.Wysocka,Z.Szczepańskai inni.Nonspecific ST-T changes recorded during electrocardiographic studies after major cardiosurgical operations.„Pediatr Pol”.54(10),s.1139–1143,Oct1979. PMID: 523204.
↑A.Chrościcki,W.Kawalec,K.Kubicka,J.Dłuzewskai inni.Mitral valve prolapse in children.„Pediatr Pol”.58(6),s.505–511,Jun1983. PMID: 6646908.
↑A.Chrościcki.[Current problems in pediatric cardiology].„Pediatr Pol”.61(10),s.617–619,Oct1986. PMID: 3588093.
↑PTL – Odznaczeni.Polskie Towarzystwo Lekarskie.[dostęp 2010-02-26].
Polskie szkoły kardiologiczne, kardiochirurgiczne, kardiologii dziecięcej.Jerzy Kuch (red.), Janusz Skalski (red.), Wanda Kawalec (red.).Warszawa:Wydawnictwo Naukowe PWN,2008,s.330–356. ISBN978-83-01-15544-5.