| Data i miejsce urodzenia |
11 sierpnia 1947 | ||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 grudnia 2020 | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzrost |
174 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera juniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||
Arkadi Andreasjan, orm. Արկադի Անդրեասյան, ros. Аркадий Георгиевич Андреасян, Arkadij Gieorgijewicz Andrieasian (ur. 11 sierpnia 1947 w Baku, zm. 23 grudnia 2020 tamże) – ormiański piłkarz, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, brązowy medalista Igrzysk w Monachium (1972), trener piłkarski.
Grał jako pomocnik. Wychowanek klubu Nieftianik Baku. W 1964 rozpoczął karierę piłkarską w Lernagorcu Kapan. Grał również w zespołach Szirak Leninakan i Sewan Oktemberian. Największe sukcesy odnosił jako zawodnik najbardziej utytułowanego klubu Armeńskiej SRR – Araratu Erywań, w którym spędził lata 1967–1978. W sezonie 1974/1975 dotarł z Araratem do 1/4 finału Pucharu Europy (strzelił bramkę w wygranym 1:0 rewanżowym meczu ćwierćfinałowym z Bayernem Monachium). W 1978 zakończył karierę piłkarską.
Od 6 sierpnia 1972 do 29 listopada 1975 rozegrał 12 meczów w pierwszej reprezentacji Związku Radzieckiego, strzelił jedną bramkę. Z olimpijską reprezentacją ZSRR zdobył brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972.
Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Najdłużej związany był z zespołem Araratu Erywań, ale prowadził również inne kluby ormiańskie. Nigdy nie zdobył tytułu mistrzowskiego, ale prowadzony przez niego Ararat trzykrotnie zajmował drugie miejsce w lidze, w 1997 wygrał krajowy Puchar, a w 2001 dotarł do finału. Przez kilka lat pracował także w Libanie, gdzie trenował piłkarzy bejruckiego Homenmenu, występującego w libańskiej ekstraklasie i reprezentującego lokalną społeczność ormiańską.
Od 24 maja 2007 do 2008 prowadził klub Mika Asztarak. Od 2009 pracował na różnych stanowiskach w Araracie Erywań.