Atle Skårdal

Atle Skårdal
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

17 lutego 1966
Lunde

Klub

Skade IL

Wzrost

184 cm

Debiut w PŚ

21.01 1985, Wengen
(10. miejsce – kombinacja)

Pierwsze punkty w PŚ

21.01 1985, Wengen
(10. miejsce – kombinacja)

Pierwsze podium w PŚ

8.02 1986, Morzine (3. miejsce – zjazd)

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Mistrzostwa świata
złotoSierra Nevada 1996supergigant
złotoSestriere 1997supergigant
srebroMorioka 1993zjazd
Puchar Świata (Zjazd)
2. miejsce
1989/1990
2. miejsce
1990/1991
2. miejsce
1992/1993
Puchar Świata (Supergigant)
Mała Kryształowa Kula
1995/1996
3. miejsce
1990/1991
Multimedia w Wikimedia Commons

Atle Skårdal (ur. 17 lutego 1966 w Lunde) – norweski narciarz alpejski, trzykrotny medalista mistrzostw świata oraz zdobywcza Małej Kryształowej Kuli.

Kariera

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 21 stycznia 1985 roku w Wengen, zajmując dziesiąte miejsce w kombinacji. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. Na podium zawodów tego cyklu po raz pierwszy stanął 8 lutego 1986 roku w Morzine, kończąc bieg zjazdowy na trzeciej pozycji. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Szwajcar Peter Müller i Austriak Leonhard Stock. Łącznie 26. razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym siedem zwycięstw: 20 stycznia 1990 roku w Kitzbühel, 17 marca 1990 roku w Åre, 15 grudnia 1990 roku w Val Gardena, 15 marca 1991 roku w Lake Louise oraz 27 lutego 1993 roku i 12 marca 1994 roku w Whistler był najlepszy w zjeździe, a 10 grudnia 1995 roku w Val d’Isère wygrał supergiganta. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1990/1991, kiedy zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, drugie w klasyfikacji zjazdu i trzecie w klasyfikacji supergiganta. Ponadto w sezonach 1989/1990 i 1992/1993 zajmował drugie miejsce w klasyfikacji zjazdu, a w sezonie 1995/1996 wywalczył Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji supergiganta.

Na mistrzostwach świata w Morioce w 1993 roku zdobył srebrny medal w zjeździe, rozdzielając Ursa Lehmanna ze Szwajcarii i AJ Kitta z USA. Na rozgrywanych trzy lata później mistrzostwach świata w Sierra Nevada zwyciężył w supergigancie, wyprzedzając Szweda Patrika Järbyna i Kjetila André Aamodta z Norwegii. Wynik ten powtórzył podczas mistrzostw świata w Sestriere w 1997 roku, pokonując kolejnego rodaka, Lasse Kjusa i Austriaka Günthera Madera. W 1988 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Calgary, gdzie jego najlepszym wynikiem było piętnaste miejsce w zjeździe. Brał także udział w igrzyskach w Lillehammer w 1994 roku, zajmując między innymi szóste miejsce w supergigancie i dziewiąte w zjeździe.

W 1997 roku zakończył karierę.

W latach 2000–2005 trenował męską reprezentację Norwegii, a następnie był dyrektorem Pucharu Świata kobiet.

Jego żoną jest Karin Köllerer, mają dwoje dzieci.

Osiągnięcia

Igrzyska olimpijskie

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
6. 15 lutego 1988 Kanada Calgary Zjazd 1:59,63 +3,63 Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
DNF2 17 lutego 1988 Kanada Calgary Kombinacja 36,55 pkt - Austria Hubert Strolz
DNF 21 lutego 1988 Kanada Calgary Supergigant 1:39,66 - Francja Franck Piccard
9. 13 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Zjazd 1:45,75 +0,54 Stany Zjednoczone Tommy Moe
18. 15 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Kombinacja 3:17,53 +6,75 Norwegia Lasse Kjus
6. 17 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Supergigant 1:32,53 +0,78 Niemcy Markus Wasmeier

Mistrzostwa świata

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
16. 3 lutego 1985 Włochy Bormio Zjazd 2:06,68 +2,57 Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
14. 5 lutego 1985 Włochy Bormio Kombinacja 7,67 pkt +97,37 pkt Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
25. 31 stycznia 1987 Szwajcaria Crans-Montana Zjazd 2:07,80 +2,94 Szwajcaria Peter Müller
12. 1 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Kombinacja 28,27 pkt +61,55 pkt Luksemburg Marc Girardelli
23. 2 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Supergigant 1:19,93 +4,73 Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
35. 4 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:32,38 +10,64 Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
15. 3 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Kombinacja 4,72 pkt +88,89 pkt Luksemburg Marc Girardelli
6. 6 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Zjazd 2:10,39 +0,60 RFN Hans-Jörg Tauscher
16. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:38,81 +1,68 Szwajcaria Martin Hangl
28. 9 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:37,66 +9,64 Austria Rudolf Nierlich
21. 23 stycznia 1991 Austria Saalbach Supergigant 1:26,73 +3,82 Austria Stephan Eberharter
6. 27 stycznia 1991 Austria Saalbach Zjazd 1:54,91 +1,20 Szwajcaria Franz Heinzer
23. 3 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:29,94 +6,60 Austria Rudolf Nierlich
2. 11 lutego 1993 Japonia Morioka Zjazd 1:32,06 +0,60 Szwajcaria Urs Lehmann
1. 13 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Supergigant 1:21,80 - -
23. 17 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Zjazd 2:00,17 +2,99 Austria Patrick Ortlieb
1. 3 lutego 1997 Włochy Sestriere Supergigant 1:29,68 - -
13. 8 lutego 1997 Włochy Sestriere Zjazd 1:51,11 +1,75 Szwajcaria Bruno Kernen

Puchar Świata

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Miejsca na podium w zawodach

  1. Francja Morzine – 8 lutego 1986 (zjazd) – 3. miejsce
  2. Austria Kitzbühel – 20 stycznia 1990 (zjazd) – 1. miejsce
  3. Francja Val d’Isère – 27 stycznia 1990 (zjazd) – 2. miejsce
  4. Francja Les Menuires – 30 stycznia 1990 (supergigant) – 3. miejsce
  5. Włochy Cortina d'Ampezzo – 4 lutego 1990 (zjazd) – 2. miejsce
  6. Szwecja Åre – 17 marca 1990 (zjazd) – 1. miejsce
  7. Włochy Val Gardena – 14 grudnia 1990 (zjazd) – 3. miejsce
  8. Włochy Val Gardena – 15 grudnia 1990 (zjazd) – 1. miejsce
  9. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 5 stycznia 1991 (zjazd) – 2. miejsce
  10. Stany Zjednoczone Aspen – 8 marca 1991 (zjazd) – 2. miejsce
  11. Kanada Lake Louise – 15 marca 1991 (zjazd) – 1. miejsce
  12. Kanada Lake Louise – 16 marca 1991 (zjazd) – 2. miejsce
  13. Francja Val d’Isère – 8 grudnia 1991 (supergigant) – 2. miejsce
  14. Włochy Val Gardena – 14 grudnia 1991 (zjazd) – 3. miejsce
  15. Kanada Whistler – 27 lutego 1993 (zjazd) – 1. miejsce
  16. Norwegia Kvitfjell – 19 marca 1993 (zjazd) – 3. miejsce
  17. Austria Saalbach – 6 stycznia 1994 (zjazd) – 3. miejsce
  18. Szwajcaria Wengen – 23 stycznia 1994 (supergigant) – 3. miejsce
  19. Stany Zjednoczone Aspen – 5 marca 1994 (zjazd) – 2. miejsce
  20. Kanada Whistler – 12 marca 1994 (zjazd) – 1. miejsce
  21. Francja Val d’Isère – 10 grudnia 1995 (supergigant) – 1. miejsce
  22. Francja Valloire – 23 stycznia 1996 (supergigant) – 2. miejsce
  23. Japonia Happo One – 3 marca 1996 (supergigant) – 2. miejsce
  24. Włochy Val Gardena – 20 grudnia 1996 (zjazd) – 2. miejsce
  25. Francja Chamonix – 11 stycznia 1997 (zjazd) – 2. miejsce
  26. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 23 lutego 1997 (supergigant) – 3. miejsce

Przypisy

  1. ↑ Atle Skaardal appointed as FIS Chief Race Director for Ladies (ang.)
  2. ↑ Die Skaardal-Kids treten in große Fußstapfen (niem.)
  3. ↑ alpineskiworld.net: 04.02.1985. Bormio Downhill, men (ang.)
  4. ↑ alpineskiworld.net: 31.01.1987. Crans-Montana Downhill, men (ang.)
  5. ↑ alpineskiworld.net: 02.02.1987. Crans Montana Super-G, men (ang.)
  6. ↑ alpineskiworld.net: 04.02.1987. Crans-Montana Giant Slalom, men (ang.)
  7. ↑ alpineskiworld.net: 08.02.1989. Vail Super-G, men (ang.)
  8. ↑ alpineskiworld.net: 09.02.1989. Vail Giant Slalom, men (ang.)
  9. ↑ alpineskiworld.net: 23.01.1991. Saalbach Super-G, men (ang.)
  10. ↑ alpineskiworld.net: 03.02.1991. Saalbach Giant Slalom, men (ang.)

Linki zewnętrzne