| Data i miejsce urodzenia |
16 kwietnia 1923 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 marca 1977 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| Earl Hines and His Orchestra | |
Bennie Green (ur. 16 kwietnia 1923 w Chicago, zm. 23 marca 1977 w San Diego) – afroamerykański puzonista jazzowy.
Dorastał w muzykalnej rodzinie. Jeden z jego braci grał na saksofonie tenorowym w zespole trębacza Roya Eldridge’a. Był absolwentem renomowanej DuSable High School, w której wykształcenie muzyczne pobierał pod okiem nauczyciela wielu znanych artystów – Waltera Dyetta. Po ukończeniu szkoły zaczął grać zawodowo w lokalnych zespołach. Na początku lat 40. saksofonista i klarnecista Budd Johnson polecił go pianiście Earlowi Hinesowi, z którym później współpracował do 1948 z dwuletnią przerwą na służbę wojskową.
Na przełomie lat 40. i 50. najpierw przez krótki czas grał w zespole saksofonisty Gene’a Ammonsa, a następnie w formacji Charliego Ventury. Od 1951 do 1953 ponownie występował z Hinesem.
Przez następne kilkanaście lat prowadził własny zespół o zmiennym składzie. Ponadto pracował jako sideman. Był poszukiwanym muzykiem studyjnym. Nagrywał z tak znanymi wykonawcami, jak pianiści Count Basie i Sonny Clark, kontrabasista Paul Chambers, wokalistka Sarah Vaughan, trębacz Art Farmer, saksofoniści Eddie „Lockjaw” Davis, Ike Quebec, Al Cohn i Booker Ervin, puzoniści Melba Liston, Bob Brookmeyer, Slide Hampton, oraz perkusiści Jo Jones i Elvin Jones. W 1968 wziął udział w zarejestrowanym na płycie Drugim Świętym Koncercie (Second Sacred Concert) Duke’a Ellingtona, którego premiera odbyła się w Katedrze Świętego Jana Bożego w Nowym Jorku. W 1969 przeniósł się do Las Vegas, gdzie niemal do końca życia pracował w orkiestrach hotelowych. Okazjonalnie wyjeżdżał, żeby wziąć udział w znaczącej imprezie. W 1972 wystąpił w nowojorskiej edycji festiwalu Newport i grał w towarzyszących mu i rejestrowanych jam sessions.
Był jednym z nielicznych puzonistów, których gra nie uległa wpływowi stylu J.J. Johnsona. Jego instrument miał przyjemny ton i pełne brzmienie, wywodzące się od tradycjonalistów takich jak Trummy Young. Jego gra nawiązywała do epoki swingu, ale jednocześnie była dostosowana do nowych stylów – bebopu i hard bopu oraz otwarta na elementy R&B.
W swoim dorobku fonograficznym ma dziesiątki płyt nagranych jako lider i sideman. Współpracował z wieloma wytwórniami, m.in. Jubilee, Prestige, Blue Note, Enrica, Time, Decca, Bethlehem, Pablo, Vee-Jay i Columbia.
Zestawienie wg dat wydania płyt
