| Wykonawca albumu studyjnego | ||||
| Miles Davis | ||||
| Wydany | ||||
|---|---|---|---|---|
| Nagrywany | ||||
| Gatunek | ||||
| Długość |
LP 1:39:5; CD 2:21:44 | |||
| Wydawnictwo | ||||
| Producent | ||||
| Oceny | ||||
| Album po albumie | ||||
| ||||
Big Fun – podwójny album, na który złożyły się utwory nagrane przez Milesa Davisa pomiędzy listopadem 1969 r. a czerwcem 1972 r. oraz wydany przez firmę nagraniową Columbia w 1974 roku.
Wydanie tego albumu w 1974 r. przyjęto dość krytycznie ze względu na to, że właściwie album składał się z niewydanych wcześniej sesji nagraniowych – przeważnie do Bitches Brew, czyli Davis nie miał nowego materiału.
Album – dzięki różnym składom grup nagrywających utwory – jest bardzo różnorodny. Znalazły się tu aż cztery utwory z wykorzystaniem sitaru, tambury i tabli. Prawdopodobnie były to jedyne sesje, w których owe trzy indyjskie instrumenty wystąpiły obok siebie. Uatrakcyjniły one tkankę brzmieniową i rytmiczną tych kompozycji.
Płyta ta jest także okazją do posłuchania i porównania gry starszych muzyków Davisa – jak Hancock, Shorter, John McLaughlin, Chick Corea – z nowymi, takimi jak Lonnie Smith, Al Foster, Sonny Fortune, Carlos Garnett...
Pojawili się także w tych nagraniach muzycy spoza kręgu jazzowego czy nawet rhythmandbluesowego (jak np. Michael Henderson). Są to Harvey Brooks i Billy Hart. Harvey Brooks zdobył sobie sławę jednego z najlepszych basistów rocka, country i studiów nagraniowych.
Wydanie na dwóch dyskach poszerzyło wiedzę słuchaczy o okresie 1969–1972 w muzyce Davisa, gdyż dodano cztery nowe utwory nagrane w tym czasie i nigdzie nieopublikowane.