Big Maybelle

Big Maybelle
ilustracja
Imię i nazwisko

Mabel Louise Smith

Pseudonim

„Big Maybelle”

Data i miejsce urodzenia

1 maja 1924
Jackson

Data i miejsce śmierci

23 stycznia 1972
Cleveland

Gatunki

blues, rhythm and blues

Zawód

wokalistka

Wydawnictwo

OKeh Records, Savoy

Multimedia w Wikimedia Commons
Big Maybelle, 1956

Big Maybelle, właśc. Mabel Louise Smith (ur. 1 maja 1924 w Jackson, zm. 23 stycznia 1972 w Cleveland) – afroamerykańska wokalistka rhythmandbluesowa.

Życiorys

Mając dziewięć lat, wygrała amatorski konkurs wokalny w Memphis. Śpiewała m.in. pieśni gospel. Wcześnie zdecydowała, że poświęci się śpiewowi. W 1936 rozpoczęła karierę zawodową występami w Dave Clark’s Memphis Band. Następnie śpiewała na koncertach objazdowych z żeńską grupą swingową The Sweethearts of Rhythm, która występowała na Południu pod koniec lat 30. XX wieku. Na początku następnego dziesięciolecia śpiewała w zespole pianistki Christine Chatman, z którym w 1944 dokonała swojego pierwszego nagrania w studiu Decca Records. W 1947 nagrała już pod własnym nazwiskiem – Mabel Smith – trzy single dla wytwórni King, na których towarzyszył jej zespół trębacza „Hot Lips” Page’a. Od 1947 do 1950 współpracowała również z orkiestrą Tiny’ego Bradshawa.

W 1952 podpisała kontrakt z OKeh Records. Producent płytowy Fred Mendelsohn nadał jej wówczas pseudonim artystyczny „Big Maybelle” za sprawą dużego głosu i potężnej postury, która przez całe życie ją deprymowała. Jej pierwszy nagrany w nowej wytwórni utwór od razu trafił na listę przebojów tygodnika „Billboard”. Piosenka Gabbin’ Blues zajęła trzecie miejsce w zestawieniu bestsellerów muzyki R&B. W 1953 utwory Way Back Home i My Country Man powtórzyły ów sukces, plasując się na wysokich pozycjach listy „Billboardu”. W 1955 nagrała piosenkę Whole Lot of Shakin' Goin' On, która pt. Whole Lotta Shakin’ Goin’ On w wykonaniu Jerry’ego Lee Lewisa dwa lata później stała się przebojem światowym. Jeszcze w 1955 przeniosła się do wytwórni Savoy. W 1956 nagrała dla niej swój największy przebój Candy, który w 1999 został uhonorowany umieszczeniem w Panteonie Sławy Grammy (Grammy Hall of Fame).

W tym czasie regularnie koncertowała. W 1957 występowała w Apollo Theatre. W następnym roku pojawiła się na festiwalu jazzowym w Newport. Zaśpiewała utwory All Night Long i I Ain’t Mad at You. Jej występ pokazał Bert Stern w swoim pełnometrażowym filmie Jazz on a Summer’s Day. W obrazie będącym artystyczną relacją z festiwalu wystąpiły m.in. także słynne wokalistki: Mahalia Jackson i Dinah Washington.

W latach 60. jej kariera zaczęła się załamywać. Nadal występowała i nagrywała, ale jej działalność nie wzbudzała większego zainteresowania Ponadto wieloletnie uzależnienie od narkotyków (tytuł przeboju Candy dotyczył heroiny) także wpłynęło na jej muzyczny regres.

W ostatnich latach życia chorowała na cukrzycę. Zmarła przedwcześnie w szpitalu w Cleveland po zapadnięciu w śpiączkę cukrzycową. Miała 47 lat. Została pochowana na cmentarzu Evergreen Memorial Park w Bedford Heights w stanie Ohio. Pozostawiła po sobie córkę Barbarę, po mężu – Smith.

Wybrana dyskografia

Zestawienie wg dat wydania płyt

Upamiętnienie

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Big Maybelle. allmusic.com. [dostęp 2024-12-10]. (ang.).
  2. ↑ I Ain’t Mad at You – Big Maybelle. Bman’s Blues Report. [dostęp 2024-12-10]. (ang.).
  3. 1 2 3 The Story of Big Maybelle. home.earthlink.net. [dostęp 2024-12-10]. (ang.).
  4. ↑ Grammy Hall of Fame. grammy.com. [dostęp 2024-12-10]. (ang.).
  5. ↑ Jazz on a Summer’s Day w bazie IMDb (ang.)
  6. 1 2 Mabel Louise Smith. Find a Grave. [dostęp 2024-12-10]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne