Blue Mitchell (1959) | |
| Imię i nazwisko |
Richard Allen Mitchell |
|---|---|
| Pseudonim |
„Blue” |
| Data i miejsce urodzenia |
13 marca 1930 |
| Data i miejsce śmierci |
21 maja 1979 |
| Instrumenty |
trąbka |
| Gatunki | |
| Zawód |
muzyk |
| Wydawnictwo | |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| The Horace Silver Quintet | |
Richard Allen Mitchell, ps. „Blue” (ur. 13 marca 1930 w Miami, zm. 21 maja 1979 w Los Angeles) – afroamerykański trębacz i kompozytor jazzowy.
Jimmy Heath: Sądzę, że „Blue” Mitchell był jednym z najbardziej melodycznych muzyków swojego pokolenia.
Pochodził z Florydy. Grać na trąbce nauczył się w szkole średniej. Grał w orkiestrze szkolnej. Ze szkoły też wyniósł przydomek „Blue”. Nastoletniego trębacza zainspirował wczesny bebop i jego przedstawiciele – Dizzy Gillespie i Charlie Parker. Natomiast gra trębacza i lidera miejscowego zespołu – Dicka Smothersa wpłynęła na charakteryzujące Mitchella, liryczne brzmienie instrumentu.
Po koniec lat 40. grał w zespołach rhythmandbluesowych saksofonistów Paula Williamsa i Earla Bostica, oraz wokalisty Chucka Willisa. W 1948, podczas trasy koncertowej, poznał w Tallahassee saksofonistę Cannonballa Adderleya, który polecił go producentowi płytowemu Orrinowi Keepnewsowi. Ten przesłuchał go w Miami i zaangażował w wytwórni Riverside Records. Następnie „Blue” przeniósł się do Nowego Jorku. W 1958 nagrał z Adderleyem płytę Portrait of Cannonball oraz swój debiutancki album Big 6. W tym samym roku dołączył do kwintetu pianisty Horace’a Silvera, z którym grał i nagrywał aż do rozpadu zespołu w marcu 1964. W tym czasie bardzo rozwinął swój hard bopowy warsztat instrumentalny. Po rozwiązaniu kwintetu Silvera reaktywował go. Do współpracy zaprosił m.in. perkusistę Ala Fostera i przyszłą gwiazdę jazzu, młodego pianistę Chicka Coreę. Grupa z kilkoma zmianami personalnymi działała do 1969, nagrywając szereg płyt dla wytwórni Blue Note. U schyłku lat 60., wobec zmniejszającego się zainteresowania jazzem, został wziętym muzykiem sesyjnym, grającym pop, soul i bluesa. W latach 1969–1971 koncertował z Rayem Charlesem, a od 1971 do 1973 z brytyjskim bluesmanem Johnem Mayallem. Po przeprowadzce z Wschodniego Wybrzeża do Los Angeles grał w big-bandach Louie’ego Bellsona, Billa Holmana i Billa Berry’ego. W końcu lat 70. nagrał szereg płyt z muzyką różnorodną gatunkowo. Był głównym solistą w zespołach towarzyszących Tony’emu Bennettowi oraz Lenie Horne. Odbył dwa tournées w Japonii (drugie z Nancy Wilson w 1976). Nie zarzucił też hard bopu, występując od 1975 do 1978 z saksofonistą Haroldem Landem w zespole The Harold Land–Blue Mitchell Quintet. Jako muzyk niezależny aż do śmierci prowadził wielostronną działalność muzyczną.
Zmarł przedwcześnie w swoim domu, wskutek choroby nowotworowej. Miał 49 lat.