Blue Mitchell

Blue Mitchell
Ilustracja
Blue Mitchell (1959)
Imię i nazwisko

Richard Allen Mitchell

Pseudonim

„Blue”

Data i miejsce urodzenia

13 marca 1930
Miami

Data i miejsce śmierci

21 maja 1979
Los Angeles

Instrumenty

trąbka

Gatunki

jazz

Zawód

muzyk

Wydawnictwo

Riverside, Blue Note

Powiązania

Horace Silver

Zespoły
The Horace Silver Quintet

Richard Allen Mitchell, ps. „Blue” (ur. 13 marca 1930 w Miami, zm. 21 maja 1979 w Los Angeles) – afroamerykański trębacz i kompozytor jazzowy.

Jimmy Heath: Sądzę, że „Blue” Mitchell był jednym z najbardziej melodycznych muzyków swojego pokolenia.

Życiorys

Pochodził z Florydy. Grać na trąbce nauczył się w szkole średniej. Grał w orkiestrze szkolnej. Ze szkoły też wyniósł przydomek „Blue”. Nastoletniego trębacza zainspirował wczesny bebop i jego przedstawiciele – Dizzy Gillespie i Charlie Parker. Natomiast gra trębacza i lidera miejscowego zespołu – Dicka Smothersa wpłynęła na charakteryzujące Mitchella, liryczne brzmienie instrumentu.

Po koniec lat 40. grał w zespołach rhythmandbluesowych saksofonistów Paula Williamsa i Earla Bostica, oraz wokalisty Chucka Willisa. W 1948, podczas trasy koncertowej, poznał w Tallahassee saksofonistę Cannonballa Adderleya, który polecił go producentowi płytowemu Orrinowi Keepnewsowi. Ten przesłuchał go w Miami i zaangażował w wytwórni Riverside Records. Następnie „Blue” przeniósł się do Nowego Jorku. W 1958 nagrał z Adderleyem płytę Portrait of Cannonball oraz swój debiutancki album Big 6. W tym samym roku dołączył do kwintetu pianisty Horace’a Silvera, z którym grał i nagrywał aż do rozpadu zespołu w marcu 1964. W tym czasie bardzo rozwinął swój hard bopowy warsztat instrumentalny. Po rozwiązaniu kwintetu Silvera reaktywował go. Do współpracy zaprosił m.in. perkusistę Ala Fostera i przyszłą gwiazdę jazzu, młodego pianistę Chicka Coreę. Grupa z kilkoma zmianami personalnymi działała do 1969, nagrywając szereg płyt dla wytwórni Blue Note. U schyłku lat 60., wobec zmniejszającego się zainteresowania jazzem, został wziętym muzykiem sesyjnym, grającym pop, soul i bluesa. W latach 1969–1971 koncertował z Rayem Charlesem, a od 1971 do 1973 z brytyjskim bluesmanem Johnem Mayallem. Po przeprowadzce z Wschodniego Wybrzeża do Los Angeles grał w big-bandach Louie’ego Bellsona, Billa Holmana i Billa Berry’ego. W końcu lat 70. nagrał szereg płyt z muzyką różnorodną gatunkowo. Był głównym solistą w zespołach towarzyszących Tony’emu Bennettowi oraz Lenie Horne. Odbył dwa tournées w Japonii (drugie z Nancy Wilson w 1976). Nie zarzucił też hard bopu, występując od 1975 do 1978 z saksofonistą Haroldem Landem w zespole The Harold Land–Blue Mitchell Quintet. Jako muzyk niezależny aż do śmierci prowadził wielostronną działalność muzyczną.

Zmarł przedwcześnie w swoim domu, wskutek choroby nowotworowej. Miał 49 lat.

Dyskografia

Jako lider lub współlider

Jako sideman

Z Cannonballem Adderleyem
Z George’em Bensonem
Z Johnem Mayallem
Z Horace’em Silverem
Z różnymi wykonawcami
Z Joe’em Zawinulem

Przypisy

  1. 1 2 3 Blue Mitchell. allmusic.com. [dostęp 2024-09-30]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Blue Mitchell – Legendary Jazz Trumpeter. bluemitchell.jazzgiants.net. [dostęp 2024-09-30]. (ang.).
  3. 1 2 Blue Mitchell, 49, Jazzman, Dies – A Trumpeter with Horace Silver. „The New York Times”. [dostęp 2024-09-30]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne