Butrint

Butrint
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Budowle pod akropolem (u góry): ruiny świątyni Asklepiosa (z lewej) i hellenistycznego teatru
Państwo

 Albania

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

III

Numer ref.

570

Region

Europa i Ameryka Północna

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

1992
na 16. sesji

Dokonane zmiany

1999, 2007 – rozszerzenie strefy ochrony

Obiekt zagrożony

1997-2005

Położenie na mapie Albanii
Mapa konturowa Albanii, na dole znajduje się punkt z opisem „Butrint”
Ziemia39°44′N 20°01′E/39,733333 20,016667

Butrint (alb. Butrint, Butrinti, gr. Βουθρωτόν Bouthrōtón, łac. Buthrotum) – starożytne miasto i stanowisko archeologiczne w południowej Albanii przy granicy z Grecją.

Od 1992 roku jako pierwszy obiekt w Albanii wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO, ma również (od 2002) status parku narodowego.

Oddalone ok. 3 km od cieśniny Korfu, zachowane w wyjątkowo dobrym stanie miasto antyczne, usytuowane przy słonym jeziorze i łączącym je z morzem kanale Vivari. Półwysep z ruinami porasta bujna roślinność; przy podwyższonym stanie wody bywają one częściowo zalane.

Historia

W starożytności kolonia grecka założona w VII/VI wieku p.n.e. (według mitu przez uciekinierów z Troi) na miejscu iliryjskiej osady Ksamil. Miasto portowe, które stało się też ważnym ośrodkiem kultu boga Asklepiosa. W 167 p.n.e. znalazło się pod rządami Rzymian i uległo ich kolonizacji. Nie zniszczone jednak przez rzymskie wojska przeszło pod nową administrację, zachowując przy tym znaczną autonomię jako miasto nie podbite a sprzymierzone (Colonia Iulia/Augusta Buthrotum). Przeżywało rozkwit w okresie wczesnego cesarstwa, wzbogacone o szereg okazałych budowli publicznych, do czasu zniszczeń wywołanych trzęsieniem ziemi w III wieku. Wciąż jednak stanowiło m.in. ważny ośrodek chrześcijaństwa, będąc od 451 n.e. stolicą biskupstwa Buthrotum, znane już z kultu lokalnego męczennika – św. Terinusa. Również jako ważny ośrodek portowy funkcjonowało aż do VI w. n.e., kiedy kilkakrotnie zostało spustoszone w okresie wielkiej wędrówki ludów.

Średniowieczna historia miasta ściśle wiąże się z walkami toczonymi przez Bizancjum z Normanami i Wenecjanami, a następnie pomiędzy Wenecją i Imperium Osmańskim. Po rozpadzie dotychczasowego cesarstwa Bizantyjczyków w 1204 Butrint dostał się pod władzę despotów Epiru, następnie (od 1386) służył jako twierdza Republice Weneckiej w tej części jej adriatyckich posiadłości. Na krótko została ona opanowana dopiero w 1797 przez napoleońskie wojska Francuzów, wkrótce usunięte, a następnie zajęta przez epirockiego władcę Ali Paszę z Tepeleny, który w 1807 dodatkowo ufortyfikował to miejsce pozbawione już charakteru miejskiego. Na początku XIX wieku była to jedynie skromna osada rybacka w sąsiedztwie zrujnowanych fortyfikacji.

Pierwsze wykopaliska na tym terenie zostały podjęte w 1928 przez włoskiego archeologa Luigi Ugoliniego, prowadzone głównie na terenie tamtejszego akropolu. Kontynuowane przez albańskich archeologów po II wojnie światowej, pozwoliły na odkrycie resztek murów obronnych (wśród nich tzw. Lwiej Bramy) z IV-V w. p.n.e., hellenistycznego teatru z III wieku p.n.e., ruin domów, rzymskich łaźni i nimfeum oraz bizantyjskiej bazyliki i baptysterium z VII wieku. Na miejscu zachowały się również pozostałości średniowiecznego zamku weneckiego. Na terenie wykopalisk odnaleziono wiele rzeźb z okresu grecko-rzymskiego, zgromadzonych w miejscowym muzeum.

W latach 1997–2005 obiekt został uznany za zagrożony w związku ze splądrowaniem miejscowego muzeum w trakcie niepokojów społecznych w kraju, i umieszczony w wykazie miejsc zagrożonych prowadzonym przez UNESCO.

W 2002 roku wokół wykopalisk ustanowiono Park Narodowy Butrint obejmujący z przyległym terenem ok. 18 km², dostępny za opłatą od godzin porannych do zmierzchu.

Stanowisko archeologiczne

Zabytki Butrintu upamiętnione na znaczku pocztowym z 1967 r.

Na obszarze odkryć archeologicznych i prac renowacyjno-restauratorskich udostępniono do zwiedzania następujące obiekty:

Po drugiej stronie kanału Vivari:

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Legendarnym założycielem miasta miał być trojański wieszczek Helenos, którego według Wergiliusza (Eneida III, 291 nn.) później napotkał tam w „wyniosłym grodzie” inny uciekinier z Troi – Eneasz (William Smith: Dictionary of Greek and Roman Geography. T. 1. Boston: Little & Brown, 1870, s. 459).
  2. ↑ Po jego śmierci (1822) obszar ten oficjalnie przywrócono jako część Imperium Osmańskiego, aż do uzyskania przez Albanię niepodległości i potwierdzenia jej suwerenności wiosną 1913 roku (Tadeusz Czekalski: Albania. Warszawa: Wyd. Trio, 2003, s. 40).
  3. ↑ Oficjalnie prowadzone w latach 1927–1940 (Wielka encyklopedia PWN, dz. cyt., s. 87).
  4. ↑ Nie ma ona bezpośredniego związku z zabytkiem mykeńskim; nazwę urobiono jedynie od wizerunku lwa przedstawionego na reliefie jej architrawu. Drugą bramę nazwano symbolicznie Skajską, od pamiętnego miejsca w obwarowaniach zdobywanej Troi.
  5. ↑ Wśród nich pochodzącą z IV w. p.n.e. głowę wielkiego marmurowego posągu (wydobytą z ruin teatru w 1928) nazwaną „boginią Butrintu”, a ostatecznie uznaną za głowę statuy Apollina, przejętą wówczas przez Włochów, lecz ostatecznie zwróconą (1982); obecnie eksponat muzeum w Tiranie (Butrint, South West Albania: The Italian Archeological Mission) (ang.) [dostęp 2026-08-23]).
  6. ↑ Jego wizerunek umieszczono na rewersie banknotu o nominalnej wartości 2000 leków, emitowanego w różnych odmianach (seriach) z lat 1996/1997–2019.

Przypisy

  1. ↑ Butrint. The list of UNESCO World Heritage Convention (ang.) [dostęp 2026-07-29].
  2. 1 2 3 Łukasz Gołębiewski i in.: Albania. Przewodnik ilustrowany, dz. cyt., s. 142-143.
  3. 1 2 Encyklopedia sztuki starożytnej, dz. cyt., s. 133.
  4. ↑ Wielka encyklopedia PWN, dz. cyt., s. 87.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 Bałkany. Przewodnik turystyczny, dz. cyt., s. 239-241.
  6. ↑ Luigi M. Ugolini: L'acropoli di Butrinto. Roma 1942.
  7. ↑ The UNESCO List of World Heritage in Danger (ang.) [dostęp 2026-07-29].
  8. ↑ Per Shpalljen Park Kombetar ne mbrojtje te shtetit te zones arkeologjike te Butrintit (alb.) [dostęp 2026-07-29].
  9. 1 2 Łukasz Gołębiewski i in.: Albania. Przewodnik ilustrowany, dz. cyt., s. 144-145.

Bibliografia

Linki zewnętrzne