Carol Greider

Carolyn Widney „Carol” Greider
Ilustracja
Greider w 2014
Państwo działania

Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia

15 kwietnia 1961
San Diego

profesor nauk biologicznych
Specjalność: biologia molekularna
Alma Mater

University of California, Santa Barbara (B.A. 1983) University of California, Berkeley (Ph.D. 1987)

Cold Spring Harbor Laboratory,
Johns Hopkins School of Medicine
Nagrody

Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny
Richard Lounsbery Award (2003)
Lasker Award (2006)
Louisa Gross Horwitz Prize (2007)

Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Carol W. Greider (ur. 15 kwietnia 1961 w San Diego) – amerykańska biolożka molekularna, profesor Johns Hopkins University, razem z Elizabeth Blackburn dokonała w 1984 odkrycia enzymu telomerazy. Prowadziła pionierskie badania nad telomerami. Razem z Elizabeth Blackburn i Jackiem W. Szostakiem została uhonorowana Nagrodą Nobla w 2009 roku.

Życiorys

Greider wychowała się w Davis w Kalifornii. Jej ojciec Ken Greider był profesorem fizyki na University of California, matka była biologiem, zmarła gdy Carol miała sześć lat. Ma starszego o rok brata Marka. Studiowała na University of California w Santa Barbara. Na pierwszym roku studiów zajmowała się rytmami dobowymi i biologią komórki w laboratorium Bei Sweeney. Na drugim roku pracowała w laboratorium Lesa Wilsona razem z Kevinem Sullivanem i Davidem Asai. Kolejny rok studiów spędziła w Niemczech. W 1983 otrzymała tytuł B.A. z biologii. Tytuł Ph.D. z biologii molekularnej otrzymała w 1987 na University of California w Berkeley, na podstawie pracy napisanej pod kierunkiem Elizabeth Blackburn. W tym czasie razem z Blackburn odkryła telomerazę.

Od 1988 do 1990 odbyła staż podoktorancki (postdoctoral fellowship) w Cold Spring Harbor Laboratory, Long Island. Prowadziła wówczas prace nad sklonowaniem genu kodującego rybonukleinową składową telomerazy; ich wyniki opublikowała w 1989 roku. Wkrótce otrzymała stypendium National Institutes of Health, dzięki któremu mogła mieć pierwszego doktoranta (Leę Harrington). W 1990 uzyskała stanowisko Assistant Investigator. Współpracowała z Calvin Harley na McMaster University. Greider i Harley razem ze współpracownikami przedstawiły pierwsze dowody na zależność długości telomerów od wieku komórki, odkryły również, że gen telomerazy jest aktywowany w komórkach nowotworowych. Od 1997 jest pracownikiem naukowym Johns Hopkins University.

Należy do American Society for Cell Biology (1999) i National Academy of Sciences (2003)

Razem z mężem Nathanielem Comfortem, profesorem George Washington University, ma syna Charlesa. Trenowała triathlon.

Nagrody i wyróżnienia

Wybrane prace