okaz z Norwegii | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
CaMnBe2Si5O13(OH)2·2H2O |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
3–4 |
| Przełam |
płytkowy |
| Łupliwość |
doskonała, dobra |
| Pokrój kryształu |
sześciokątny płytkowy, blaszkowy |
| Przezroczystość |
przeświecający |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny, rombowy |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
2,64–2,65 g/cm3 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
jasnożółtopomarańczowa, żółta; bezbarwny |
| Rysa |
biała, ochrowożółta |
| Połysk |
szklisty, perłowy |
| Współczynnik załamania |
1,596–1,618 (dwuosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,022 dyspersja (optyka): słaba pleochroizm: widoczny; X = bezbarwny do bladożółtego; Z = żółto-pomarańczowy |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.GF.25 |
Chiavennit – bardzo rzadki minerał z klasy krzemianów, należący do zeolitów.
Krystalizuje w układzie jednoskośnym lub rombowym. Wykształca kryształy o pokroju sześciokątnym płytkowym i blaszkowym. Występuje w skupieniach groniastych, sferulitycznych, ziemistych oraz w postaci nalotów i naskorupień. Jest minerałem przeświecającym i kruchym. Posiada białą lub ochrowożółtą rysę oraz szklisty bądź perłowy połysk.
Występuje w pegmatytach granitoidowych i sjenitowych oraz jako naloty na berylu. Towarzyszą mu zwykle beryl, analcym, natrolit, egiryn, pezzotait, kalcyt, chalcedon, mikroklin, albit, bawenit i kasyteryt.

Spotykany we Włoszech (Lombardia), Meksyku, na Madagaskarze, Norwegii (Telemark, Vestfold), Hiszpanii i Szwecji.