| Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |||||||||||||||||||||
| Obywatelstwo | |||||||||||||||||||||
| Wzrost |
191 cm | ||||||||||||||||||||
| Pozycja |
napastnik (lewoskrzydłowy) | ||||||||||||||||||||
| Uchwyt |
lewy | ||||||||||||||||||||
| Draft |
NHL 1974, numer: 4 (1 runda) | ||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Clark Gillies (ur. 7 kwietnia 1954 w Moose Jaw, zm. 21 stycznia 2022 w Greenlawn) – kanadyjski hokeista grający na pozycji napastnika (lewoskrzydłowego), reprezentant kraju, baseballista.
Reprezentował barwy Reginy Pats (zdobywca Memorial Cup 1974), New York Islanders (4-krotny zdobywca Pucharu Stanleya) oraz Buffalo Sabres. Z reprezentacją Kanady dotarła do Canada Cup 1981.
Był także nagradzany indywidualnie: wybrany do drużyny gwiazd WCHL, dwukrotnie wybrany do Meczu Gwiazd NHL, a także członek New York Islanders Hall of Fame, Suffolk Sports Hall of Fame na Long Island, Saskatchewan Sports Hall of Fame oraz Hockey Hall of Fame. Często brał w bójkach z zawodnikami drużyn przeciwnych podczas meczu, co jego zwiększało przyjemność z gry.
W trakcie kariery sportowej zyskał pseudonim Jethro, który pochodził od postaci Jethro Bodine z serialu telewizyjnego pt. The Beverly Hillbillies.
Clark Gillies urodził się w prowincji Saskatchewan. Zapytany kiedyś o rodzinne miasto, zażartował: „Sześć stóp od tyłka łosia”. W wieku 4 lat nauczył się jeździć na łyżwach, ojciec nalegał, by nauczył się jeździć i utrzymać równowagę, zanim przyniesie kij hokejowy. W wieku 6 lat zaczął swobodnie grać w hokeja na lodzie, natomiast w wieku 7 lat rozpoczął występy w juniorskich ligach w barwach lokalnej drużyny w Moose Jaw, aż do zakończenia jej działalności.
Clark Gillies karierę sportową rozpoczął od gry w baseballa. W 1970 roku podpisał kontrakt z występującym w lidze MLB Houston Astros i przez trzy lata grał w niższej lidze baseballowej w Covington w stanie Wirginia. Uderzył 0,241 w 86 meczach jako łapacz/pierwszy bazowy. W drużynie grał wraz z przyszłym kolegą z hokejowego New York Islanders, Bobem Bournem, z którym po sezonie 1971/1972 odszedł z drużyny, by skupić się na karierze hokejowej. Obaj zawodnicy grali w hokeja na lodzie także poza sezonem.
W latach 1971–1974 reprezentował barwy w występującej lidze WCHL Reginy Pats, którego działacze, mimo obserwacji innego zawodnika, byli pod wrażeniem Gilliesa, który w tamtym czasie miał bardzo dobre warunki fizyczne (191 cm wzrostu oraz 95 kg). W sezonie 1973/1974 w fazie zasadniczej rozegrał 65 meczów, w których zdobył 112 punktów (46 goli, 66 asyst) oraz spędził 179 minut na ławce, natomiast w fazie play-off rozegrał 16 meczów, w których zdobył 17 punktów (9 goli, 8 asyst) oraz spędził 32 minuty na ławce kar, a także został wybrany do drużyny gwiazd WCHL. W tym samym sezonie z klubem wygrał także Memorial Cup 1974. Łącznie w lidze WCHL, w fazie zasadniczej rozegrał 201 meczów, w których zdobył 283 punkty (117 goli, 166 asyst) oraz spędził 570 minut na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 35 meczów, w których zdobył 35 punktów (14 goli, 21 asyst) oraz spędził 115 minut na ławce kar.
Następnie działacze występującego w lidze NHL New York Islanders wybrali Gilliesa w pierwszej rundzie draftu NHL z numerem 4, a także działacze występującego wówczas w lidze WHA Edmonton Oilers wybrali go w pierwszej rundzie draftu WHA z numerem 7. Wkrótce wraz z Bobem Bournem, z którym w przeszłości grał w jednej drużynie baseballowej, został zawodnikiem Wyspiarzy (Bob Bourne w (drafcie NHL był wybrany przez Kansas City Scouts w 3 rundzie z numerem 38), co spowodowało opuszczenie obozu treningowego przez drużynę Edmonton Oilers. Już w swoim pierwszym sezonie w lidze NHL, 1974/1975 stał się jednym z najtwardszych zawodników ligi, obijając m.in. Dave’a Schultza z Philadelphia Flyers. W drugiej połowie sezonu 1976/1977 został kapitanem Wyspiarzy, mimo że z powodu elokwentnego sposobu mówienia i przyjaznej natury, nigdy nie czuł się w pełni komfortowo kapitanem klubu. W tym samym sezonie zajął 10. miejsce w plebiscycie do Trofeum Harta, nagrody dla najlepszego zawodnika sezonu (triumfował Guy Lafleur z Montreal Canadiens).
Był kapitanem klubu w latach 1977–1979, które były rozczarowujące dla Wyspiarzy z powodu braku twardości w drużynie. Gillies w tym okresie wystąpił w Meczu Gwiazd NHL w sezonie 1977/1978 oraz w meczu Challenge Cup 1979. Przed rozpoczęciem sezonu 1979/1980 powierzył funkcję kapitana Wyspiarzy Denisowi Potvinowi. Wkrótce Wyspiarze z Gilliesem na czele zdominowali rozgrywki ligi NHL, 4-krotnie z rzędu wygrywając Puchar Stanleya (1980, 1981, 1982, 1983), trzykrotnie z rzędu wygrywając (1982, 1983, 1984). W sezonie 1979/1980 w ćwierćfinale w rywalizacji z Boston Bruins (4:1), Gillies toczył zacięte pojedynki z zawodnikiem Niedźwiedzi, Terrym O’Reillym. W Pucharu Stanleya: sezonie 1983/1984 Wyspiarze zostali zdetronizowani w finale Pucharu Stanleya po przegranej rywalizacji 4:1 z Edmonton Oilers. Po słabym sezonie 1985/1986, w którym w 55 meczach zdobył zaledwie 14 punktów (4 gole, 10 asyst) oraz spędził 55 minut na ławce kar, odszedł do Buffalo Sabres, w którym po sezonie 1987/1988 zakończył sportową karierę.
Łącznie w lidze NHL, w fazie zasadniczej rozegrał 958 meczów, w których zdobył 697 punktów (319 goli, 378 asyst) oraz spędził 1023 minuty na ławce kar, natomiast w fazie play-off rozegrał 164 mecze, w których zdobył 94 punkty (47 goli, 47 asyst) oraz spędził 287 minut na ławce kar. 7 grudnia 1996 roku numer 9, w którym w Wyspiarzach grał Gillies, został zastrzeżony, a Gillies tego samego dnia został wprowadzony do New York Islanders Hall of Fame.
Clark Gillies w 1981 roku wystąpił w reprezentacji Kanady podczas Canada Cup 1981, w którym Klonowe Liście przegrały w finale 8:1 z naszpikowaną gwiazdami reprezentacją Związku Radzieckiego, a Gillies rozegrał 7 meczów, w których zdobył 7 punktów (2 gole, 5 asyst) oraz spędził 8 minut na ławce kar.
| Rok | Drużyna | Turniej | Miejsce | M | G | A | Pkt | Min | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1981 | CC | 7 | 2 | 5 | 7 | 8 | |||
| Ogółem jako senior | 7 | 2 | 5 | 7 | 8 | ||||
Clark Gillies po zakończeniu kariery sportowej w dalszym ciągu działał w hokeju na lodzie oraz był aktywny w społeczności Long Island, a 13 grudnia 2014 roku został uhonorowany za wkład w rozwój sportu w tym rejonie. Był kierownikiem ds. rozwoju biznesu w Protective Wealth Consultants w Huntington w stanie Nowy Jork. Grał od 30 do 40 charytatywnych meczów softballu rocznie. W 1998 roku został wprowadzony do Suffolk Sports Hall of Fame na Long Island.
Clark Gillies był żonaty z Pam, która również pochodzi z Moose Jaw. Mieszkali razem w Greenlawn w stanie Nowy Jork. Zięć Gilliesa, Justin Bourne jest synem kolegi Gilliesa w drużyny baseballowej oraz z New York Islanders, Boba Bourne’a (ur. 1982) oraz był asystentem trenera występującego w lidze AHL Toronto Marlies, natomiast bratanek Gilliesa, Colton Gillies (ur. 1989) reprezentował w latach 2008–2013 barwy klubów ligi NHL: Minnesota Wild oraz Columbus Blue Jackets. Nie był spokrewniony z Trevorem Gilliesem, który również był zawodnikiem New York Islanders.
Clark Gillies zmarł 21 stycznia 2022 roku w Greenlawn.