 | |
.svg) | |
| książę de Guise | |
| Rodzina | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Ojciec | |
| Matka | |
| Żona | |
| Dzieci |
Maria, |
Klaudiusz de Guise, Klaudiusz Lotaryński, fr. Claude de Lorraine (ur. 20 października 1496, w Condé-sur-Moselle, zm. 12 kwietnia 1550, w Joinville) – pierwszy książę de Guise w latach 1528–1550.
Był drugim synem René II, księcia Lotaryngii. Wychował się na francuskim dworze królewskim Franciszka I Walezjusza. W wieku 17 lat poślubił Antoninę de Burbon-Vendôme (1493–1583), córkę Franciszka – hrabiego Vendôme, i tym samym zawarł ważne przymierze francusko-lotaryńskie.
Klaudiusz wsławił się podczas bitwy pod Marignano, w 1515, ale długo leczył swoje 22 rany, które odniósł w tej bitwie. W 1521 walczył pod Fuenterrabia, a Ludwika Sabaudzka przedstawiła zdobycie miasta jako jego zasługę. W 1523 został mianowany zarządcą Szampanii i Burgundii, po porażce wojsk cesarskich pod Neufchâteau. W 1525, pod Lupstein (niedaleko Saverne), Klaudiusz zniszczył armię chłopów z wojny chłopskiej, która maszerowała na Lotaryngię. Po tym jak Franciszek I powrócił z niewoli, w 1528, Klaudiusz został mianowany księciem de Guise, mimo że do tej pory tytuł księcia przysługiwał jedynie członkom rodziny królewskiej. Później Gwizjusze jako młodsza gałąź domu lotaryńskiego i dynastii andegaweńskiej, domagali się pierwszeństwa przed burbońskimi książętami de Condé i de Conti.
Pretensje i ambicje Gwizjuszy spowodowały niechęć Franciszka I, jednak nagradzał ich za pomocą znacznych podarunków – ziemi lub pieniędzy. Klaudiusz jeszcze raz wsławił się na polu bitwy – w kampanii luksemburskiej w 1542.
