 Connie Kay (1961) | |
| Imię i nazwisko |
Conrad Henry Kirnon |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
27 kwietnia 1927 |
| Data i miejsce śmierci |
30 listopada 1994 |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
| Powiązania | |
| Zespoły | |
| The Modern Jazz Quartet | |
Connie Kay, właśc.Conrad Henry Kirnon (ur. 27 kwietnia 1927 w Tuckahoe, zm. 30 listopada 1994 w Nowym Jorku) – afroamerykański perkusista jazzowy.
Sam nauczył się grać na perkusji. Zaczął występować w połowie lat 40. Współpracował wtedy z pianistą Charlesem Thompsonem i trębaczami Milesem Davisem i „Catem” Andersonem. 6 lipca 1947 w Los Angeles grał na bębnach w słynnym jam session saksofonistów tenorowych Dextera Gordona i Wardella Graya, których fragmenty złożyły się na podwójny album The Hunt. W latach 1949–1955 pracował z przerwami w zespole Younga oraz z saksofonistami Colemanem Hawkinsem, Charliem Parkerem i Stanem Getzem.
W pierwszej połowie lat 50. grał także muzykę rhythandbluesową. Jako sideman był zatrudniany przez wytwórnię Atlantic. M.in. wziął udział w nagraniach takich bestsellerowych singli, jak Shake, Rattle and Roll Big Joe Turnera i (Mama) He Treats Your Daughter Mean Ruth Brown.
W lutym 1955 dołączył do składu The Modern Jazz Quartetu, zastępując Kenny’ego Clarke’a. Był członkiem kwartetu przez niemal trzydzieści trzy lata. Koncertował z nim na całym świecie aż do zakończenia działalności grupy w 1974. Grał w niej jeszcze podczas okazjonalnych występów w latach 90. Pracując w MJQ, występował gościnne w małych zespołach prowadzonych przez trębacza Cheta Bakera oraz saksofonistów „Cannonballa” Adderley’a, Paula Desmonda i Jimmy’ego Heatha, brata kontrabasisty z kwartetu. Pojawiał się także w studiach dźwiękowych, nagrywając płyty z wieloma wykonawcami, m.in. wokalistą Van Morrisonem oraz kolegami z MJQ – Johnem Lewisem i Miltem Jacksonem, realizującymi indywidualne projekty fonograficzne.
Od 1974 do 1981 pracował m.in. z formacją Soprano Summit, pianistą Tommym Flanaganem oraz Bennym Goodmanem, grając w Carnegie Hall na jubileuszowym koncercie z okazji 40. rocznicy pierwszego występu „Króla Swingu” w tej sali. Miał także stały angaż w klubie gitarzysty Eddiego Condona.
Nigdy nie nagrał żadnej płyty jako lider. Natomiast sporo uwagi poświęcał brzmieniu i rozbudowie swojego zestawu perkusyjnego. Stopniowo wzbogacił go o kotły, bells (małe talerze), triangel, bell tree (dzwonki orkiestrowe) oraz darbukę (bęben kielichowy). Darabukę dodał ze względu na „egzotyczny wygląd”.
W 1989 doznał udaru mózgu, ale po rehabilitacji wrócil do pracy. Zmarł wskutek nagłego zatrzymania krążenia. Miał 67 lat.
Zestawienie wg dat wydania płyt
