Czynadijowo

Czynadijowo
	; Zamek w Czynadijowie
Herb	Flaga
Państwo	Ukraina
Obwód	zakarpacki
Rejon	mukaczewski
Data założenia	1214
Wysokość	148 m n.p.m.
Populacja (2023)
• liczba ludności	6 860
Nr kierunkowy	+380 3131
Kod pocztowy	89640
Tablice rejestracyjne	AO
	Położenie na mapie hromady Czynadijowo Czynadijowo
	Położenie na mapie Ukrainy Czynadijowo
	Położenie na mapie obwodu zakarpackiego Czynadijowo
	Położenie na mapie rejonu mukaczewskiego Czynadijowo
	48°30′07″N 22°50′30″E/48,501944 22,841667
	Multimedia w Wikimedia Commons

Czynadijowo (ukr. Чинадійово; węg. Szentmiklós) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie zakarpackim, w rejonie mukaczewskim.

Leży nad Latoricą w jej górnym biegu, w połowie drogi z Mukaczewa do Swalawy. Przez miejscowość przebiega droga krajowa M06 (E50 / E471) i linia kolejowa z Czopu do Lwowa (dwa przystanki kolejowe: Czynadijewo i Czynadijewo II).

Historia

W 1989 liczyła 7289 mieszkańców.

W 2013 liczyła 6908 mieszkańców.

Zabytki

zamek, średniowieczny, kamienny, z dwoma narożnymi wieżami i ścianami grubymi na metr, zbudowany w XIV wieku przez barona Pereni. Twierdzę odwiedzili księżniczka Ilona-Helena Zrinska, Franciszek II Rakoczy jej syn, hrabia Schönborn. W 1657 roku zamek został znacznie uszkodzony przez wojska polskiego hrabiego Jerzego Lubomirskiego w 1657 roku. Wkrótce zamek został odbudowany przez Lotara Franciszka von Schönborn, ale fortyfikacje zaczął tracić swoje znaczenie. 27 czerwca 1703 lider buntowników Franciszek II Rakoczy zatrzymuje się na odpoczynek i aby przegrupować wojska po klęsce w bitwie pod Mukaczewem. Przed jego imigracji do Polski książę odwiedził zamek kilka razy. W 1726 roku cesarz Karol VI Habsburg ofiarowuje duży obszar terenu (dominium) hrabiemu Friedrichowi Schönbornowi, w tym zamek, który w 1734 znacznie przebudowany otrzymuje obronny i pałacowy rys. Najważniejsza przebudowa zamku miała miejsce w 1734 i 1839 roku, ostatnia prowadzona przez architekta Ignacego Hermanna. W czasie II wojny światowej Niemcy urządzili w zamku więzienie. Od 1944 roku w czasach sowieckich, zamek był siedzibą rady wsi, siedzibą lokalnej gospodarki leśnej, jednostek wojskowych i zajezdni magazynowej znajdującej się w pobliżu. W 2001 roku zamek został oddany w dzierżawę artyście malarzowi Józefowi Bartoszowi, który z żoną Tatianą i współpracownikami faktycznie uratował zamek od zniszczenia. Obecnie odrestaurowano wnętrze pierwszego piętra budynku. W zamku odbywają się często międzynarodowe i lokalne wydarzenia artystyczne.

Przypisy

↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2023 року. Державна служба статистики України. Ужгород, 2023. стор.3
↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
↑ Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України, 2013. [dostęp 2023-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (ukr.).
1 2 3 4 5 6 Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski Ukraina Zachodnia Kraków 2009, wyd. Bezdroża, s. 346-347

Linki zewnętrzne

Zdjęcia zamku
Zdjęcia zamku z Dmitrij Bartosz
Czynadijowo na stronie Rady Najwyższej Ukrainy (ukr.)

[1] Чисельність наявного населення України на 1 січня 2023 року. Державна служба статистики України. Ужгород, 2023. стор.3

[2] Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу

[3] Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України, 2013. [dostęp 2023-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (ukr.).

[Ukraina-4] 1 2 3 4 5 6 Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski Ukraina Zachodnia Kraków 2009, wyd. Bezdroża, s. 346-347