Daniel Inouye

Służba wojskowa

W 1943 wstąpił do 442 Pułku Piechoty, jednostki złożonej z żołnierzy japońskiego pochodzenia, utworzonej przez prezydenta Franklina D. Roosevelta. Po szkoleniu w Camp Shelby(inne języki) (Missisipi) został wysłany do Włoch w maju 1944. Walczył m.in. na północ od Rzymu, a następnie we Francji, gdzie jego pułk zdobył miejscowości Bruyères, Belmont i Biffontaine, uczestnicząc także w odsieczy tzw. „Zaginionego Batalionu”(inne języki). Za zasługi awansował na podporucznika.

W kwietniu 1945, podczas natarcia na linię Gotów, został ciężko ranny – postrzał w brzuch i zmiażdżenie prawego ramienia (później amputowanego). Pomimo obrażeń kontynuował walkę, niszcząc stanowiska karabinów maszynowych. Działania wojenne w Europie zakończyły się trzy tygodnie później.

Po ewakuacji do USA przeszedł blisko dwuletnią rehabilitację w szpitalu wojskowym Percy Jones(inne języki), gdzie zaprzyjaźnił się z Bobem Dole’em. Rozmowy z nim skłoniły go do rozważenia kariery publicznej, porzucając przedwojenne plany zostania chirurgiem. W maju 1947 został honorowo zwolniony ze służby w stopniu kapitana, odznaczony m.in. Krzyżem Wybitnej Służby, Brązową Gwiazdą, trzema Purpurowymi Sercami i Combat Infantryman Badge(inne języki). W 2000 otrzymał Medal Honoru za działania z 1945.

Wczesna kariera publiczna

Jego pierwszym publicznym stanowiskiem była praca w charakterze asystenta prokuratora publicznego w Honolulu (1953–1954). W latach 1954–1958 zasiadał w terytorialnej Izbie Reprezentantów, cały czas piastując urząd lidera większości. Z kolei lata 1954–1958 spędził w hawajskim Senacie.

Pierwszy kongresmen z Hawajów

Po przyjęciu Hawajów do Unii jako 50. stanu zdobył nominację Partii Demokratycznej jako kandydat na jedynego wówczas reprezentanta Hawajów w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych (istniał tam tylko jeden okręg wyborczy, tzw. At-Large. Drugi stworzono kiedy już zasiadał w Senacie). Po wygraniu wyborów, 21 sierpnia 1959 objął urząd. W 1960 został wybrany ponownie i zasiadał w Izbie Reprezentantów do 3 stycznia 1963.

Senator

Kiedy urzędujący senator, demokrata Oren E. Long(inne języki), nie ubiegał się o reelekcję w 1962 Inouye zdobył nominację i na to stanowisko. Wygrał wybory większością 69,4 do 30,6 procent głosów. Jego rywalem był republikanin Ben Dillingham. Wybierano go ponownie w latach 1968, 1974, 1980, 1986, 1992, 1998, 2004 i 2010.

Inouye stał się szeroko znany, kiedy był członkiem specjalnej senackiej komisji ds. zbadania Watergate. To on przewodniczył też komisji do zbadania afery Iran-Contras (1987–1989).

23 maja 2005 Inouye był jednym z umiarkowanych senatorów demokratycznych, którzy poszli na kompromis z republikanami w sprawie zatwierdzenia trzech konserwatywnych nominacji prezydenta George’a W. Busha, aby uniknąć impasu, przy czym demokraci zachowali sobie prawo korzystnej interwencji w przyszłości.