Położenie
Wieś leżała pierwotnie na prawym brzegu Raby, w połowie odległości między Dobczycami, a Myślenicami. Była miejscem przeprawy przez tę rzekę. W 1786 r. notował Ewaryst Andrzej, hr. Kuropatnicki w swym dziele „Geografia albo krótkie opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi”: Leży nad rzeką Rabą, na której most murowany na arkadach dla drogi murowanej.
W 1986 prawie cała stara Droginia znalazła się na dnie sztucznego Jeziora Dobczyckiego. Na północno-zachodnim skłonie Pasma Ostrysza pozostały tylko niewielkie jej przysiółki i pojedyncze zagrody oraz w dolnym odcinku doliny Trzemeśnianki jeden obszerny przysiółek Banowice.
Na zalesionym wzgórzu Tuleja (392 m) znajdują się Skałki w Drogini.
Historia
Według legendy głosił tutaj w roku 996 Słowo Boże biskup praski Wojciech, z czeskiego rodu Sławnikowiców, święty od 999. Wiadomo, że w 1239 Gryfici, fundatorzy klasztoru cystersów w Szczyrzycu wykupili ją drogą zamiany za wsie Latoszyn i Straszęcin koło Dębicy. Była własnością wojewody krakowskiego Teodora. Już wtedy istniała w Droginii kaplica, młyn i karczma. Obiekty te świadczą, że w tym czasie Droginia stanowiła atrakcyjny ośrodek osadnictwa przy trakcie, wiodącym z Krakowa przez Siepraw na Podhale i dalej na Węgry. W 1498 Jan Jordan z Zakliczyna przejął tutejsze sołectwo z rąk mieszczan, a w 1502 wszedł w posiadanie również samej Drogini; w zamian za nie odstąpił klasztorowi w Szczyrzycu sołectwo w Głogoczowie. Wkrótce Jordanowie założyli w Drogini folwark. W rękach tej rodziny, z przerwą w XVII w., kiedy była w części własnością Brzechwów, Droginia pozostawała aż do drugiej połowy XVIII w.
W 1786 r. wspomniany E.A. Kuropatnicki w swej "Geografii (...)" podawał: Wieś przedtym Jordanów, a osobliwie ostatniego kasztelana wojnickiego, kawalera orderu orła białego i Maryanny księżniczki Lubomirskiej, chorążanki koronnej z Bielińskiej urodzonej, żony jego; teraz zaś rodzonej siostrzenicy pana tego JW. Anny z Łaszewskich Kluszewskiej, kasztelanowej wojnickiej, damy orderu krzyża gwiazdowego dziedziczna. Pięknym kościołem, ogrodem z statuami i domem, kanałami ozdobna (...).
Po I rozbiorze Polski w 1772 r. miejscowość znalazła się w zaborze austriackim, w Królestwie Galicji i Lodomerii. W latach 1773–1782 znajdowała się w granicach cyrkułu wielickiego, a po jego zniesieniu, od 1782 r., do cyrkułu bocheńskiego. Na przełomie lat 1807–1808 w Drogini, razem z Banowicami, znajdowały się 92 domy a liczba ludności wynosiła 571 osób.
W czasie I wojny światowej Pasmo Glichowca było rejonem zażartych walk oddziałów armii austro-węgierskiej i rosyjskiej. Poległych żołnierzy pochowano na cmentarzu wojennym nr 371 u podnóży wzgórza Tuleja.
19 stycznia 1945 Niemcy spacyfikowali wieś. Zabili 5 osób, a 6 ciężko ranili.
Przysiółek Banowice przez kilka wieków stanowił oddzielną wieś. Przed 1986 do Banowic przesiedlono większość mieszkańców „starej Drogini”. Na przydzielonych im działkach budowlanych o powierzchni 12 arów każda, powstały nowe zabudowania o charakterze domków jednorodzinnych i wilii. Na rolnicze obejścia gospodarskie, a tym bardziej na przydomowe ogródki i sady, nie wystarczyło już miejsca. Tak, więc osiedleńcy drogińsko-banowiccy mieszkają jakby na podmiejskim osiedlu willowym.
49°51′05″N 20°00′25″E/49,851389 20,006944
