Edward Krawczyk

Edward Krawczyk
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia

10 września 1931
Łosień (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej

Data i miejsce śmierci

18 października 1986
Warszawa lub Płock

Przebieg służby
Siły zbrojne

Ludowe Wojsko Polskie

Późniejsza praca

Wojskowa Akademia Polityczna

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Edward Krawczyk (ur. 10 września 1931 w Łośniu, zm. 18 października 1986 w Warszawie lub Płocku) – polski wojskowy i historyk wojskowości specjalizujący się w historii wojskowości polskiej XX wieku. Współcześnie jest zaliczany do grona wybitnych znawców budowy i ewolucji sił wojskowych w okresie II Rzeczypospolitej, a w szczególności spraw mobilizacji sił zbrojnych, doktryny wojennej, rozwoju wszystkich rodzajów broni i służb Wojska Polskiego, i Marynarki Wojennej.

Życiorys

Jego ojcem był Wawrzyniec Krawczyk. Będąc uczniem gimnazjum w Kluczborku działał w Związku Walki Młodych, a później w Związku Młodzieży Polskiej. W 1949 wstąpił do Oficerskiej Szkoły Politycznej, którą ukończył w 1950 w stopniu podporucznika. W 1949 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i był jej członkiem do śmierci. W 1955 ukończył studia I stopnia w Wojskowej Akademii Politycznej, w 1959 studia magisterskie na Wydziale Historycznym UW. Wykładał na Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie. Tam też uzyskał tytuł doc. dr. habilitowanego w zakresie nauk historycznych, a w 1964 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy Demobilizacja i pokojowa organizacja Wojska Polskiego w latach 1920–1921 napisanej pod kierunkiem Stanisława Herbsta. W WAP pełnił też funkcję zastępcy kierownika Katedry Historii Międzynarodowego Ruchu Robotniczego. Jest współautorem szeregu prac z dziedziny historii powszechnej i historii wojskowości. Awansowany do stopnia pułkownika w 1973. W latach 1973–1974 był członkiem prezydium Sekcji Historii Wojskowej Towarzystwa Miłośników Historii. Według niektórych źródeł w latach 1974–1976 zajmował stanowisko attaché wojskowego, morskiego i lotniczego przy Ambasadzie Polski w Pekinie, skąd po trzęsieniu ziemi w 1976 roku, został na krótko razem z placówką dyplomatyczną oddelegowany do Szanghaju. Według informacji Instytutu Pamięci Narodowej w latach 1974–1976 zajmował stanowisko attaché wojskowego, morskiego i lotniczego przy Ambasadzie PRL w Pjongjangu.

Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera: B 41 rząd: 1, grób: 15).

Wybrane prace naukowe

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Mieczysław Wieczorek, Płk doc. dr Edward Krawczyk 1931-1986, „Wojskowy Przegląd Historyczny”, 1/1987, Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1987, s. 358–359.
  2. 1 2 Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk: Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945–2000. Kraków: wydawnictwo Arkadiusz Wingert, 2010, s. 249.
  3. 1 2 3 Michał Kozłowski. Historycy wojskowości – uczniowie Stanisława Herbsta. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 2019/4. s. 140.
  4. ↑ Leszek Kania. Na marginesie książki o najwyższych władzach wojskowych II Rzeczypospolitej. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 14 (65)/4 (246), s. 165, 2013.
  5. 1 2 Teczka nr 30/74 – Akta personalne dot. płk Edward Krawczyk. inwentarz.ipn.gov.pl. [dostęp 2022-12-31].
  6. ↑ Hanna Szwankowska. Sprawozdanie z działalności Towarzystwa Miłośników Historii za okres od 14 marca 1973 do 14 marca 1975. „Przegląd Historyczny”. 66/4, s. 691-695, 1975.
  7. ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2022-12-31].

Bibliografia