F 2 (1916)

F 2
Ilustracja
Siostrzana jednostka F 2 – F 6
Klasa

okręt podwodny

Typ

F

Historia
Stocznia

FIAT-San Giorgio
La Spezia

Położenie stępki

3 czerwca 1915

Wodowanie

4 czerwca 1916

 Regia Marina
Wejście do służby

8 września 1916

Wycofanie ze służby

1 lutego 1929

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


262 tony
319 ton

Długość

45,63 metra

Szerokość

4,22 metra

Zanurzenie

3,1 metra

Zanurzenie testowe

40 metrów

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 670 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 500 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


12,5 węzła
8 węzłów

Zasięg

powierzchnia: 1300 Mm przy 9 węzłach
zanurzenie: 120 Mm przy 2,5 węzła

Uzbrojenie
1 armata plot. kal. 76 mm
1 km kal. 6,5 mm
4 torpedy
Wyrzutnie torpedowe

2 × 450 mm

Załoga

26

F 2 – włoski okręt podwodny z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego, jedna z 21 zbudowanych dla Regia Marina jednostek typu F. Okręt został zwodowany 4 czerwca 1916 roku w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii, a w skład włoskiej marynarki wojennej został wcielony 8 września 1916 roku. Jednostka została wycofana z czynnej służby 1 lutego 1929 roku.

Projekt i budowa

Okręty podwodne typu F zostały zaprojektowane przez inż. majora Cesarego Laurentiego jako ulepszenie poprzedniego projektu tego konstruktora – jednostek typu Medusa. Przy zachowaniu wymiarów zewnętrznych i wyporności nowe okręty charakteryzowały się krótszym czasem zanurzania, większą manewrowością w położeniu nawodnym i podwodnym, powiększonym kioskiem, instalacją działa pokładowego, żyrokompasu, dwóch peryskopów i systemu łączności podwodnej Fessenden. Okręty miały konstrukcję dwukadłubową, z kadłubem lekkim ukształtowanym na podobieństwo linii kadłuba torpedowców. Przestrzeń między kadłubem sztywnym a lekkim można było uczynić wodoszczelną poprzez zamknięcie specjalnych odwietrzników: w ten sposób okręty zyskiwały dodatkową rezerwę pływalności, szczególnie przydatną podczas żeglugi po powierzchni w złych warunkach pogodowych.

F 2 zbudowany został w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii. Stępkę okrętu położono 3 czerwca 1915 roku, a zwodowany został 4 czerwca 1916 roku. Motto okrętu brzmiało „Fortuna Fortior” (pol. „Silniejszy niż los”).

Dane taktyczno-techniczne

F 2 był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym. Kadłub podzielony był grodziami wodoszczelnymi (wyposażonymi w podwójne drzwi wodoszczelne) na trzy przedziały: dziobowy (mieszczący kubryk marynarzy), przedział z głównym stanowiskiem dowodzenia i siłownią oraz przedział baterii akumulatorów. Długość całkowita wynosiła 45,63 metra, szerokość 4,22 metra i zanurzenie 3,1 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 262 tony, a w zanurzeniu 319 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne FIAT 216 o łącznej mocy 670 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Savigliano(inne języki) o łącznej mocy 500 KM. Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 12,5 węzła na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1300 Mm przy prędkości 9 węzłów w położeniu nawodnym oraz 120 Mm przy prędkości 2,5 węzła w zanurzeniu (lub 800 Mm przy prędkości 12 węzłów w położeniu nawodnym oraz 9 Mm przy prędkości 8 węzłów w zanurzeniu). Zapas paliwa wynosił 12 ton. Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.

Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.

Służba

F 2 został wcielony do służby w Regia Marina 8 września 1916 roku. Okręt wszedł w skład Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie, a jego pierwszym dowódcą został kpt. mar. (wł. tenente di vascello) Achille Gaspari Chinaglia. W grudniu 1917 dowództwo jednostki objął kpt. mar. Giulio Gamberini i sprawował je do końca wojny. 31 grudnia 1917 roku okręt wchodził w skład Flotylli Górnego Adriatyku w Wenecji (wraz z „Delfino”, X 1, „Atropo”, „Tricheco”, „Fisalia”, „Argonauta”, „Narvalo”, „Zoea”, „Otaria”, „Argo”, „Squalo”, F 3, F 4, F 5, F 12, F 13 i F 16). W styczniu 1918 roku F 2 został przesunięty do 2. eskadry (wł. Squadriglia) okrętów podwodnych, operując z Wenecji i Porto Corsini(inne języki) pod Rawenną do zakończenia konfliktu. Jednostka brała udział w ofensywnych patrolach na wodach Morza Adriatyckiego na austro-węgierskich szlakach handlowych i w Kanale Fažanskim(inne języki). 1 listopada 1918 roku okręt nadal wchodził w skład Flotylli Okrętów Podwodnych w Wenecji (razem z „Delfino”, X 1, „Atropo”, F 3, F 5, F 8, F 9, F 10, F 12, F 15, F 17, F 19 i F 20). Podczas działań wojennych załoga F 2 wzięła udział w 35 rejsach bojowych, nie odnotowując w trakcie służby żadnych godnych wzmianki zdarzeń.

Po wojnie F 2 brał udział jedynie w manewrach morskich i ćwiczeniach. Okręt został skreślony z listy floty 1 lutego 1929 roku.

Uwagi

  1. ↑ Grupsom 2022 ↓ podaje, że wyporność wynosiła 259,7 tony w położeniu nawodnym i 320 ton pod wodą.
  2. ↑ Pollina 1963 ↓, s. 63 podaje, że moc jednego silnika wysokoprężnego FIAT wynosiła 350 KM.
  3. ↑ Pollina 1963 ↓, s. 63 podaje, że dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 45 metrów.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 277.
  2. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 121.
  3. 1 2 Pollina 1963 ↓, s. 66.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Grupsom 2022 ↓.
  5. 1 2 3 Pollina 1963 ↓, s. 64.
  6. 1 2 3 4 Fraccaroli 1970 ↓, s. 118.
  7. 1 2 3 4 5 6 Grupsom 2022F ↓.
  8. 1 2 3 Gogin 2022 ↓.
  9. 1 2 3 Fraccaroli 1970 ↓, s. 116.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 Pollina 1963 ↓, s. 63.
  11. ↑ Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 620.
  12. ↑ Moore 1990 ↓, s. 217.
  13. ↑ Bagnasco i Rastelli 1997 ↓, s. 138.
  14. ↑ Bagnasco i Rastelli 1997 ↓, s. 183.

Bibliografia