F 7 (1916)

F 7
Ilustracja
Siostrzana jednostka F 7 – F 6
Klasa

okręt podwodny

Typ

F

Historia
Stocznia

FIAT-San Giorgio
La Spezia

Położenie stępki

1 lipca 1915

Wodowanie

23 grudnia 1916

 Regia Marina
Wejście do służby

19 marca 1917

Wycofanie ze służby

1 lutego 1929

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


262 tony
319 ton

Długość

45,63 metra

Szerokość

4,22 metra

Zanurzenie

3,1 metra

Zanurzenie testowe

40 metrów

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 670 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 500 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


12,5 węzła
8 węzłów

Zasięg

powierzchnia: 1300 Mm przy 9 węzłach
zanurzenie: 120 Mm przy 2,5 węzła

Uzbrojenie
1 armata plot. kal. 76 mm
1 km kal. 6,5 mm
4 torpedy
Wyrzutnie torpedowe

2 × 450 mm

Załoga

26

F 7 – włoski okręt podwodny z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego, jedna z 21 zbudowanych dla Regia Marina jednostek typu F. Okręt został zwodowany 23 grudnia 1916 roku w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii, a w skład włoskiej marynarki wojennej został wcielony 19 marca 1917 roku. Jednostka została wycofana z czynnej służby 1 lutego 1929 roku.

Projekt i budowa

Okręty podwodne typu F zostały zaprojektowane przez inż. majora Cesarego Laurentiego jako ulepszenie poprzedniego projektu tego konstruktora – jednostek typu Medusa. Przy zachowaniu wymiarów zewnętrznych i wyporności nowe okręty charakteryzowały się krótszym czasem zanurzania, większą manewrowością w położeniu nawodnym i podwodnym, powiększonym kioskiem, instalacją działa pokładowego, żyrokompasu, dwóch peryskopów i systemu łączności podwodnej Fessenden. Okręty miały konstrukcję dwukadłubową, z kadłubem lekkim ukształtowanym na podobieństwo linii kadłuba torpedowców. Przestrzeń między kadłubem sztywnym a lekkim można było uczynić wodoszczelną poprzez zamknięcie specjalnych odwietrzników: w ten sposób okręty zyskiwały dodatkową rezerwę pływalności, szczególnie przydatną podczas żeglugi po powierzchni w złych warunkach pogodowych.

F 7 zbudowany został w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii. Stępkę okrętu położono 1 lipca 1915 roku, a zwodowany został 23 grudnia 1916 roku. Motto okrętu brzmiało „Venne il dì nostro e vincere bisogna” (pol. „Nadszedł nasz dzień i musimy wygrać”).

Dane taktyczno-techniczne

F 7 był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym. Kadłub podzielony był grodziami wodoszczelnymi (wyposażonymi w podwójne drzwi wodoszczelne) na trzy przedziały: dziobowy (mieszczący kubryk marynarzy), przedział z głównym stanowiskiem dowodzenia i siłownią oraz przedział baterii akumulatorów. Długość całkowita wynosiła 45,63 metra, szerokość 4,22 metra i zanurzenie 3,1 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 262 tony, a w zanurzeniu 319 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne FIAT 216 o łącznej mocy 670 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Savigliano(inne języki) o łącznej mocy 500 KM. Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 12,5 węzła na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1300 Mm przy prędkości 9 węzłów w położeniu nawodnym oraz 120 Mm przy prędkości 2,5 węzła w zanurzeniu (lub 800 Mm przy prędkości 12 węzłów w położeniu nawodnym oraz 9 Mm przy prędkości 8 węzłów w zanurzeniu). Zapas paliwa wynosił 12 ton. Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.

Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.

Służba

F 7 został wcielony do służby w Regia Marina 19 marca 1917 roku. Po zakończeniu okresu szkolenia F 7 został podporządkowany Dowództwu w Brindisi, a następnie od grudnia 1917 roku trafił do Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie, operując także z Wenecji i Porto Corsini(inne języki) pod Rawenną.

12 lutego 1918 roku nieopodal skały Guizza F 7 zatopił austro-węgierski parowiec „Pelagosa” o pojemności 245 BRT. 30 czerwca pod Capocesto ofiarą okrętu podwodnego padł transportowiec „Vila”, na którego pokładzie zginęło 17 marynarzy (16 uratował torpedowiec SM Tb 35, który podczas akcji ratowniczej był dwukrotnie celem nieudanych ataków F 7). 11 sierpnia w pobliżu wyspy Pag jednostka zatopiła transportowiec „Euterpe” (2302 BRT), eskortowany przez kanonierkę torpedową SMS „Magnet” i dwa torpedowce (na statku zginęła połowa z przewożonych 929 osób). 29 sierpnia nieopodal Punta Mika F 7 wystrzelił torpedy najpierw w kierunku wrogiego okrętu podwodnego, a następnie w stronę parowca, jednak w obu przypadkach atak się nie powiódł. Okręt prócz udziału w licznych patrolach ofensywnych uczestniczył też w misjach rozpoznania nieprzyjacielskich zagród minowych u wybrzeży Dalmacji. 1 listopada 1918 roku okręt nadal wchodził w skład Flotylli okrętów podwodnych w Ankonie.

Po zakończeniu wojny jednostka bazowała w Wenecji do kwietnia 1919 roku, następnie do 1923 roku operowała z Neapolu, a od października 1925 roku wchodziła w skład dywizjonu okrętów podwodnych w Tarencie. Jednostka prowadziła intensywną działalność szkoleniową, uczestnicząc w manewrach morskich i ćwiczeniach.

F 7 został skreślony z listy floty 1 lutego 1929 roku.

Uwagi

  1. ↑ Grupsom 2022 ↓ podaje, że wyporność wynosiła 259,7 tony w położeniu nawodnym i 320 ton pod wodą.
  2. ↑ Pollina 1963 ↓, s. 63 podaje, że moc jednego silnika wysokoprężnego FIAT wynosiła 350 KM.
  3. ↑ Pollina 1963 ↓, s. 63 podaje, że dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 45 metrów.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 277.
  2. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 121.
  3. 1 2 3 Pollina 1963 ↓, s. 66.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 Grupsom 2022 ↓.
  5. 1 2 3 Pollina 1963 ↓, s. 64.
  6. 1 2 3 4 Fraccaroli 1970 ↓, s. 118.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Grupsom 2022F ↓.
  8. 1 2 3 Gogin 2022 ↓.
  9. 1 2 3 Fraccaroli 1970 ↓, s. 116.
  10. 1 2 3 4 5 6 7 8 Pollina 1963 ↓, s. 63.
  11. ↑ Gozdawa-Gołębiowski 1994 ↓, s. 620.
  12. ↑ Moore 1990 ↓, s. 217.
  13. ↑ Bagnasco i Rastelli 1997 ↓, s. 138.
  14. ↑ Csonkaréti 2004 ↓, s. 117.
  15. ↑ Csonkaréti 2004 ↓, s. 131.
  16. ↑ Bagnasco i Rastelli 1997 ↓, s. 183.

Bibliografia