
Ferrytyna – białko wiążące odwracalnie jony żelaza i przechowujące je, głównie w wątrobie.
Ferrytyna pełni istotną funkcję we wszystkich żywych organizmach, utrzymując żelazo w dostępnej i nieszkodliwej formie. Jej synteza jest ściśle regulowana zarówno na etapie transkrypcji, jak i translacji, a na ekspresję genu ferrytyny wpływa wiele czynników.
Część białkowa ferrytyny (niezawierająca żelaza) nosi nazwę apoferrytyny. Zbudowana jest z 24 podjednostek i ma łączną masę ok. 440 kDa. Jest zdolna do magazynowania do 4500 jonów Fe3+, które przechowuje w formie zmineralizowanej, jako uwodniony tlenek żelaza(III) (Fe2O3) związany z fosforanem. Żelazo wchłania się z przewodu pokarmowego w formie jonów Fe2+, które w części są wiązane przez hem, a w części utleniane do Fe3+ i wiązane przez ferrytynę, która obecna jest w komórkach błony śluzowej jelita cienkiego (enterocytach). Gdy całość ferrytyny jest w pełni wysycona żelazem, jego wchłanianie zatrzymuje się i nadmiar jest wydalany. Ferrytyna w znacznych ilościach znajduje się w wątrobie. Gdy ilość żelaza w organizmie spada, uwalnia je do płynów fizjologicznych.
W warunkach in vitro białko to nie jest jednak zdolne do akumulacji zauważalnych ilości Fe3+, ma ono jednak aktywność ferrooksydazy (EC 1.16.3.1) i katalizuje reakcję:
Dzięki temu ferrytyna wychwytuje jony Fe2+ obecne w komórkach, utlenia je do Fe3+ i magazynuje.
Stężenie ferrytyny oznaczane w osoczu metodami immunochemicznymi pozwala ocenić (w przypadku nieobecności zakażenia, stanu zapalnego i innych wywołujących reakcję ostrej fazy) zapasy żelaza ustroju.
Przyczyny zwiększonego stężenia ferrytyny w osoczu (z podwyższonym poziomem żelaza):
Przyczyny zwiększonego stężenia ferrytyny w osoczu (bez podwyższonego poziomu żelaza):
Przyczyny obniżonego stężenia ferrytyny w osoczu: