Cichociemny
Zgłosił się do służby w kraju. W 1941 roku został przeszkolony ze specjalnością w dywersji, zaprzysiężony 19 stycznia 1942 roku na rotę Armii Krajowej, przydzielony do Oddziału VI (Specjalnego) Sztabu Naczelnego Wodza.
W nocy z 1 na 2 września 1942 roku został zrzucony do kraju w operacji lotniczej „Chickenpox” dowodzonej przez por. naw. Radomira Walczaka, z samolotu Halifax W-7775 „R” (138 dywizjon RAF), na placówkę odbiorczą „Igła” na skraju Puszczy Kampinoskiej, w rejonie miejscowości Mariew, 18 km na zachód od centrum Warszawy. Razem z nim skoczyli: por. Bolesław Jabłoński ps. Kalia, por. Władysław Kochański ps. Bomba, por. Stanisław Winter ps. Stanley, por. Jan Woźniak ps. Kwaśny.
Po aklimatyzacji dostał w październiku przydział do Okręgu Nowogródek AK, a od stycznia 1943 roku – na stanowisko zastępcy komendanta Ośrodka Stołpce Obwodu Baranowicze AK. Od 13 stycznia 1944 roku był komendantem tego ośrodka. W kwietniu 1944 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy Zgrupowania Stołpeckiego, które przedarło się do Puszczy Kampinoskiej. 1 sierpnia został wysłany do Warszawy, gdzie na Ochocie zaskoczyło go powstanie. 12 sierpnia wyszedł z ludnością cywilną do obozu w Pruszkowie, skąd zbiegł do Milanówka. W grudniu został przerzucony do Oddziału Partyzanckiego „Doliny”, z którym walczył na Kielecczyźnie i w Opoczyńskiem do rozwiązania AK.
W połowie 1945 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie osiadł w Londynie. Pracował jako zegarmistrz. Był współzałożycielem oraz sekretarzem Koła Cichociemnych-Spadochroniarzy AK.
kapitan piechoty
