Geografia
Południowo-wschodnią część wyspy zajmuje wyżyna z rozwiniętą rzeźbą krasową, część centralna natomiast ma charakter nizinny. Leży w strefie klimatu śródziemnomorskiego z suchym latem i opadami w zimie, sięgającymi 650 mm rocznie.
Wyspa jest zbudowana głównie z wapieni mezozoicznych. Wzdłuż północno-zachodnich wybrzeży wyspy rozciąga się skrasowiałe pasmo górskie Serra de Tramuntana, z najwyższym szczytem Puig Major, wznoszącym się na wysokość 1445 m n.p.m. Drugim co do wysokości szczytem jest Puig de Massanella – 1367 m n.p.m. W 2011 roku krajobraz kulturowy Serra de Tramuntana został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia
Jako pierwsi około 1000 r. p.n.e. zajęli ją Fenicjanie, następnie przez kilka wieków na wyspie panowali Grecy, którzy nadali Balearom nazwę od słowa ballein, czyli strzelać z procy. Z wyspy wywodzili się procarze, którzy brali udział w wojnach punickich.
W starożytności należała do Kartaginy i Rzymu (przez 5 wieków), którzy założyli na Majorce miasta Pollentia (obecnie Alcúdia) i Palmaria (obecnie Palma de Mallorca), przejściowo była podbita przez Wandalów i Wizygotów (V i VI wiek n.e), a później przez Arabów, którzy ostatecznie zdobyli Majorkę w 902 r. n.e. W wyniku rekonkwisty od 12 września 1229 w posiadaniu Aragonii. W latach 1276–1349 stanowiła część samodzielnego Królestwa Majorki. Później znowu aragońska i hiszpańska.
W swojej historii Majorka była też wielokrotnie obiektem ataków piratów. U jej zachodniego brzegu, na wysepce Sa Dragonera, Barbarossa miał swoją bazę. Wiele miast w tych czasach powstawało w oddaleniu od brzegu, aby uniknąć złupienia przez piratów.
Po zwycięstwie Burbonów w wojnie o sukcesję hiszpańską Majorka utraciła większość własnych instytucji politycznych i administracyjnych. Dekret Nueva Planta z 1715 roku zlikwidował m.in. Wielką i Generalną Radę (Gran i General Consell), podporządkowując wyspę scentralizowanej administracji monarchii hiszpańskiej.
W latach 1838–1839 przez jakiś czas gościł na niej Fryderyk Chopin, co upamiętnia otwarte w 1929 muzeum kompozytora w miejscowości Valldemossa. W czasach dyktatury generała Franco zakazano używania na wyspie innego języka niż język hiszpański, choć obecnie na wyspie status języka urzędowego ma zarówno język hiszpański, jak i język kataloński.
Od lat 50. XX wieku na Majorce doszło do burzliwego i niekontrolowanego rozwoju turystyki. Początkowo budowano gigantyczne betonowe hotele, które znacznie szpeciły naturalny krajobraz. W latach 90. XX wieku jednak wyburzono wiele betonowych molochów i obecnie powstające hotele mają bardziej kameralny charakter i muszą spełniać warunki ochrony środowiska naturalnego.
W 2001 roku władze regionalne Balearów uchwaliły podatek od pobytów turystycznych, zwany potocznie „ekopodatkiem" (kat. ecotaxa), w wysokości około 1 euro za dobę. Danina, pobierana od maja 2002 roku, spotkała się ze sprzeciwem branży hotelarskiej i po zmianie władz regionu została zniesiona w 2003 roku. W 2016 roku opłatę przywrócono jako podatek od zrównoważonej turystyki (kat. Impost de Turisme Sostenible), pobierany od 1 lipca 2016 roku od wszystkich pobytów w obiektach noclegowych na Balearach; wpływy zasilają fundusz zrównoważonej turystyki.
Turystyka odpowiada obecnie za około 45% PKB Balearów, co czyni je regionem o największym udziale tego sektora w gospodarce spośród wszystkich hiszpańskich wspólnot autonomicznych.
Gospodarka
W środkowej części wyspy, gdzie znajduje się urodzajna nizina, uprawia się winorośl, oliwki, truskawki, figi, cytrusy i warzywa. W górach prowadzi się wypas owiec. Na wyspie przeważa przemysł spożywczy i rzemiosło artystyczne (biżuteria, ceramika), nastawione na obsługę licznych turystów. Wyspa słynie ze swych kąpielisk i salin morskich. Głównym filarem gospodarki pozostaje turystyka.
39°37′N 2°59′E/39,616667 2,983333
