 Schaus – The Monticola (1955) | ||||||||||||
| #8, 17 | ||||||||||||
| niski skrzydłowy | ||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
30 czerwca 1925 | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
10 lutego 2010 | |||||||||||
| Wzrost |
196 cm | |||||||||||
| Masa ciała |
93 kg | |||||||||||
| Kariera | ||||||||||||
| Aktywność |
1949–1954 | |||||||||||
| Szkoła średnia |
Newark (Newark, Ohio) | |||||||||||
| College |
West Virginia (1946–1949) | |||||||||||
| Draft |
1949, numer: 23 | |||||||||||
| ||||||||||||
| ||||||||||||
Frederick Appleton "Fred" Schaus (ur. 30 czerwca 1925 w Newark, zm. 10 lutego 2010 w Morgantown) – amerykański koszykarz, oraz trener, uczestnik meczu gwiazd NBA.
Podczas występów w szkole średniej zaliczano go do składów All-State. Po ukończeniu liceum, w 1943 roku, został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej, w ramach działań wojennych. W marynarce wojennej poznał Scotty'ego Hamiltona, zawodnika All-American z uczelni Wirginii Zachodniej. W wyniku tej znajomości zainteresował się studiowaniem na tej uczelni. Po powrocie z wojny w 1946 roku zdecydował się podjąć tam studia.
Do draftu NBA przystąpił bezpośrednio po ukończeniu uczelni w 1954 roku. Został w nim wybrany z numerem 23, ogólnej listy, przez klub Fort Wayne Pistons. Jako debiutant notował średnio 14,3 punktu oraz 2,7 asysty, co zapewniło mu miejsce w drugim składzie najlepszych zawodników ligi. Pistons dotarli wtedy do finałów dywizji centralnej, ulegając Lakers 0–2.
Najbardziej udanym pod względem statystycznym sezonem w jego karierze, okazały się rozgrywki 1950/51, podczas których uzyskiwał średnio 15,1 punktu, 7,3 zbiorki i 2,7 asysty. Został wtedy powołany do udziału w meczu gwiazd NBA, po raz pierwszy i zarazem jedyny w trakcie całej kariery zawodniczej.
20 grudnia 1953 roku został sprzedany do New York Knicks, gdzie w rezultacie zakończył karierę rok później.
W 1954 roku objął stanowisko trenera swojej byłej uczelni, West Virginia. Funkcję tę piastował do 1960 roku. Poprowadził drużynę Mountaineers do finałów NCAA w 1959 roku. W trakcie sześciu lat spędzonych z drużyną zanotował bilans 127-26 (83,1%). Pod jego wodzą zespół sięgał co roku po mistrzostwo konferencji południowej NCAA (sześciokrotnie). Uznano go również czterokrotnie Trenerem Roku Southern Conference (1955, 1958–1960).
W latach 1960–1967 był głównym trenerem Los Angeles Lakers. W tym czasie poprowadził zespół czterokrotnie do finałów NBA, uzyskując bilans 315-245. W 1967 roku opuścił stanowisko selekcjonera, obejmując funkcję głównego menedżera zespołu. Jego decyzje miały znaczący wpływ na zdobycie przez zespół mistrzostwa NBA w 1972 roku oraz udział w trzech finałach ligi (1968–1970).
Po opuszczeniu Lakers objął stanowisko głównego trenera Purdue University. Przez sześć lat (1972–1978) spędzonych z zespołem uzyskał bilans 104-60 (63,4%), prowadząc Boilermakers do mistrzostwa turnieju NIT (1974) oraz udziału w turnieju NCAA (1977).
Od 1981 do 1989 roku pełnił funkcję dyrektora sportowego na Uniwersytecie Wirginii Zachodniej. Tuż po jego odejściu ustanowiono nagrodę jego imienia – Fred Schaus Captain's Award, przyznawaną najbardziej wyróżniającemu się kapitanowi zespołu.
Jest jedynym trenerem w historii, którego drużyny występowały w finałach NBA, NCAA oraz turnieju NIT NCAA.
