New York Knicks

koszykówka
New York Knicks
Ilustracja
New York Knickerbockers
Państwo

 Stany Zjednoczone

Stan

 Nowy Jork

Siedziba

Nowy Jork

Adres

Two Pennsylvania Plaza
New York, NY 10121

Data założenia

6 czerwca 1946

Właściciel

Madison Square Garden Sports

Prezes

Leon Rose

Menedżer generalny

Gersson Rosas

Sponsor techniczny

Nike

Barwy
niebiesko-pomarańczowo-srebrne
I zespół
Liga

NBA

Konferencja

Konferencja Wschodnia

Dywizja

Dywizja Atlantycka

Hala sportowa

Madison Square Garden

Trener

Mike Brown

Asystent trenera

Rick Brunson
Johnnie Bryant
Darren Erman
Andy Greer
Larry Greer

Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Czwarty
strój
Mistrzostwa NBA
Mistrz: 1970, 1973, 2026
Wicemistrz: 1951, 1952, 1953, 1972, 1994, 1999
Strona internetowa

New York Knicks – nowojorski klub koszykówki, który uczestniczy w rozgrywkach ligi NBA. Swoje mecze domowe rozgrywa w hali Madison Square Garden na Manhattanie. Oficjalna nazwa klubu to New York Knickerbockers.

Knicks powstali w 1946 roku. Występowali wówczas w lidze Basketball Association of America, która niedługo potem przekształcona została w NBA. W pierwszych latach istnienia ligi trzykrotnie awansowali do finałów, jednak największe sukcesy odnosili w latach 70. Trenowana przez Reda Holzmana drużyna zdobyła mistrzostwo NBA w 1970 i 1973 roku. W obu przypadkach najlepszym zawodnikiem finałów wybrano Willisa Reeda. Przez kolejnych dwadzieścia lat Knicks ani razu nie awansowali do finałów NBA, aż do sezonu 1993/1994. Prowadzona przez Pata Riley drużyna na czele z centrem Patrickiem Ewingiem przegrała jednak wówczas walkę o mistrzostwo 4:3 z Houston Rockets. Pięć lat później, już pod wodzą Jeffa Van Gundy, Knicks ponownie awansowali do finałów NBA, ulegając tym razem San Antonio Spurs 4:1. Od 2000 roku tylko pięć razy awansowali do playoffs, przy czym tylko raz udało im się przejść do drugiej rundy.

Związanych z Knicks było trzydziestu członków galerii sław. Trenerzy – Pat Riley oraz Red Holzman, a także zawodnik – Willis Reed zdobywali nagrodę odpowiednio najlepszego trenera i zawodnika sezonu.

Według Forbes to najbardziej wartościowa drużyna koszykarska i siódma najbardziej wartościowa drużyna sportowa na świecie. Ich wartość wyceniana jest na cztery miliardy dolarów.

Historia

2008-2010: Nowy kierunek

W dniu 2 kwietnia 2008 roku, właściciel Knicks – James Dolan zatrudnił na stanowisku prezydenta zespołu kierującego wcześniej Indiana Pacers Donniego Walsha, który przejął obowiązki od Isiah Thomasa. Na wprowadzającej konferencji Walsh oznajmił, że nie zamierza być „zbawcą” zespołu, tylko będzie dążył do realizacji dwóch celów: zejścia poniżej salary cap i przywrócenia Knicks do rywalizacji z najlepszymi. Pierwszym ruchem kadrowym Walsha było zwolnienie z funkcji głównego trenera Thomasa, i zastąpienie go w dniu 13 maja 2008 roku Mikiem D’Antonim. D’Antoni podpisał czteroletnią umowę opiewającą na kwotę 24 milionów dolarów. Następnie Knicks, 20 maja, wybrali z szóstym numerem draftu NBA 2008 Danilo Gallinariego.

21 listopada 2008 roku, Knicks oddali w wymianie do Golden State Warriors swojego najlepszego strzelca w poprzednim sezonie Jamala Crawforda, otrzymując w zamian Ala Harringtona. Godzinę później pozbyli się oni również Zacha Randolpha i Mardy Collinsa, dostając w zamiano od Los Angeles Clippers Cuttino Mobleya i Tima Thomasa. Te ruchy były pierwszą częścią zapowiadanego czyszczenia budżetu klubowego przez Donniego Walsha, by latem 2010 roku powalczyć o najlepszych wolnych agentów, którymi byli LeBron James, Dwyane Wade, Chris Bosh i Amar’e Stoudemire. W lutym 2009 roku, Knicks wymienili też Tima Thomasa, Jerome Jamesa, i Anthony’ego Robersona do Chicago Bulls, Malika Rose’a do Oklahoma City Thunder za Chrisa Wilcoxa.

Od dawna trwające kontrowersje związane ze Stephonem Marburym zakończyły się, gdy obie strony zgodziły się na wykupienie przez Knicks jego kontraktu, co później pozwoliło Marubary’emu na podpisanie umowy z Boston Celtics. Mimo częstych zmian w składzie, Knicks w pierwszym sezonie pracy Mike D’Antoniego poprawili swój bilans o 9 zwycięstw, notując ich łącznie 32 oraz 50 porażek. Owo wydarzenie zbiegło się z zajęciem pierwszego miejsca w klasyfikacji double-double przez Davida Lee z wynikiem 62 podwójnych zdobyczy, a także ciągłym rozwojem statystycznym Nate’a Robinsona, i Wilsona Chandlera.

Podczas draftu NBA 2009, Knicks wybrali z ósmym numerem w Jordana Hilla. Pozyskali oni wtedy także Toneya Douglasa, którego otrzymali z Los Angeles Lakers za przyszłościowy wybór w drafcie. Niedługo potem Knicks dokonali wymiany z Memphis Grizzlies, w ramach której pozyskali oni Darko Miličića w zamian za Quentina Richardsona. Sezon Nowojorczycy rozpoczęli od dziewięciu porażek i jednego zwycięstwa w 10 kolejnych meczach, co było ich najgorszym startem w historii. Jednakże w grudniu poprawili swój bilans, wygrywając 9 z 15 spotkań. 24 stycznia, Knicks w meczu z Dallas Mavericks osiągnęli najgorszy wynik w historii w Madison Square Garden. Była to też druga w historii porażka Knicks 50 punktami.

17 lutego 2010 roku, Knicks pozbyli się Miličića w zamian za Briana Cardinala z Minnesoty Timberwolves. Dzień później oddali też rozgrywającego Nate’a Robinsona za Eddiego House’a. Dzięki temu transferowi Knicks zyskali też J.R. Giddensa i Billa Walkera. W kolejnej wymianie do Nowojorskiej drużyny trafił Tracy McGrady z Houston Rockets, a także Sergio Rodrígueza z Sacramento Kings. W zamian za nich Knicks oddali Larry’ego Hughesa, Jareda Jeffriesa i Jordana Hilla do Houston Rockets. Te wszystkie transfery sprawiły, że po sezonie Knicks mieli wolnych 30 milionów w salary cap. Trzy tygodnie po tych zamianach składu, Knicks pokonali w American Airlines Center Dallas Mavericks 128-94, co było ich największym zwycięstwem w sezonie. Jednakże Knicks odpadli z walki o playoffs już pod koniec marca, kończąc sezon bilansem 29–53.

2010-2012: Początek Big Three i show Lina

Przyjście Amar’e Stoudemire’a było punktem zwrotnym w historii Knicks.

Przed rozpoczęciem sezonu 2010/2012, Knicks mieli zamiar sprowadzić do swojego zespołu najlepszych zawodników ligi, a za główny cel obrano pozyskanie LeBrona Jamesa. Jednakże ten zawarł kontrakt z Miami Heat. 5 lipca 2011 roku, Knicks podpisali kontrakt z wolnym agentem Amar’e Stoudemire’em, realizując po części swój plan. Trzy dni później ogłoszono, że kontakt został zawarty na pięć lat i Stoudemire zarobi dzięki niemu 100 milionów dolarów. Ówczesny prezydent Knicks, Donnie Walsh stwierdził na konferencji prasowej, że uważa ten transfer za punkt zwrotny w historii zespołu. Knicks kontynuowali przebudowę składu, wymieniając do Golden State Warriors najlepszego punktującego zespołu w poprzednim sezonie Davida Lee, oraz podpisując kontrakty z Raymondem Feltonem i Timofiejem Mozgowem. Po wykonaniu tych wszystkich ruchów transferowych, Knicks po raz pierwszy od 2002 roku wyprzedali wszystkie karnety sezonowe.

Popularny „Melo” dołączył do Knicks po wielomiesięcznych spekulacjach nazwanych przez media „Melodramatem”.

Mike D’Antoni opierając zespół o Stoudemire’a, oraz pozostały młody trzon zespołu, zbudowany z Feltona, Danilo Gallinariego, Mozgowa, Wilsona Chandlera i debiutanta Landry’ego Fieldsa, doprowadził ich do przerwy na All-Star Weekend z bilansem 28-26. Był to ich pierwszy raz od 2000, gdy w tym momencie sezonu mieli powyżej pięćdziesięciu procent zwycięstw. Po zakończeniu ASW, Knicks dokonali wymiany, która całkowicie zmieniła ich skład. 22 lutego pozyskali oni po kilku miesiącach spekulacji Carmela Anthony’ego z Denver Nuggets, a wraz z nim Chaunceya Billupsa, Sheldena Williamsa, Anthony’ego Cartera, Renaldo Balkmana oraz Coreya Brewera z Minnesoty Timberwolves. W zamian oddali tym obu drużynom Feltona, Chandlera, Mozgowa, Randolpha, Kosta Koufosa i Eddy’ego Curry’ego, oraz przyszłe wybory w drafcie.

Po zwycięstwie nad Cleveland Cavaliers 3 kwietnia 2010 roku, po raz pierwszy od 2004 roku, Knicks zapewnili sobie awans do rozgrywek pozasezonowych. Tydzień później, w spotkaniu z Indiana Pacers, Carmelo Anthony zapewnił drużynie pierwszy od 2000 roku dodatni bilans, trafiając zwycięski rzut, a potem blokując jeszcze odpowiedź Danny’ego Grangera. Knicks ostatecznie zakończyli swój udział w playoffs przegrywając 0:4 rywalizację z Boston Celtics. Mimo udanej przebudowy zespołu, pod koniec czerwca 2011, Donnie Walsh ogłosił, że nie zamierza w przyszłym sezonie powrócić do pełnienia roli prezydenta zespołu. Jego obowiązki tymczasowo przejął wówczas Glen Grunwald.

Jeremy Lin sprawił, że o Knicks zrobiło się głośno na całym świecie.

Sezon 2011/2012 stanął pod znakiem zapytania, kiedy 1 lipca 2012 David Stern ogłosił w NBA lokaut, jednakże zakończył on się pod koniec listopada. Pierwszego ruchu transferowego w przygotowaniach do sezonu, Knicks dokonali 10 grudnia, pozyskując na zasadzie sign and trade Tysona Chandler, który podpisał czteroletni kontrakt, opiewający się na kwotę 58 milionów dolarów. Transfer ten pociągnął za sobą konsekwencje, gdyż Knicks przekroczyli budżet, przez co zmuszeni byli zwolnić za pomocą amnestii Chaunceya Billupsa. Jego miejsce w skaldzie zajął Mike Bibby, który podpisał roczny kontrakt za kwotę minimum dla weterana. Knicks zatrudnili także innego rozgrywającego na podobnej umowie – Barona Davisa. Jednakże w początkowych tygodniach sezonu miejsce w pierwszym składzie zajmowali tylko Bibby i Toney Douglas, gdyż Davis leczył kontuzje. Czas ten był dla Knicks trudny, ponieważ obaj rozgrywający nie spełniali oczekiwań. Wkrótce jednak miejsce w pierwszej piątce zajął Iman Shumpert, a Douglas został odsunięty na ławkę. Na dodatek D’Antoni przesunął Anthony’ego na pozycję point forward, by zwiększyć tempo ofensywne zespoły, jednakże istniały obawy, że Anthony będzie przez zbyt długi czas trzymał piłkę, co miało przyczynić się do stagnacji ofensywnej Knicks.

Po porażce z Boston Celtics, Knicks osiągnęli bilans 8-15, a D’Antoni, 4 lutego 2012 w meczu przeciwko New Jersey Nets, włączył do składu trzeciego rozgrywającego – Jeremy’ego Lina, co zostało odebrane jako akt desperacji. Lin, który w obliczu kontuzji Imana Shumperta podpisał z Knicks kontrakt 27 grudnia, zanotował w tymże meczu 25 punktów i 7 asyst, zapewniając drużynie zwycięstwo. Po tym meczu zaczęto chwalić Lina za umiejętność prostego prowadzenia ofensyw Knicks, którzy mieli z tym kłopoty od początku sezonu. Jednakże nikt nie przypuszczał, że zagra on kolejny taki mecz. Niespodziewanie w kolejnym spotkaniu z Utah Jazz, D’Antoni znów postawił na Lina, a ten jeszcze poprawił swoje statystyki z poprzedniego meczu, i zanotował 28 punktów i 8 asyst. Po tym meczu NBA ogarnęło zjawisko nazwane później Linsanity – gracz Knicks stał się fenomenem publiczności, a miliony kibiców oglądały spotkania popularnych „Nowojorczyków”. Pod nieobecność Carmelo Anthony’ego i Amar’e Stoudemire’a w pięciu meczach, Lin poprowadził Knicks do siedmiu kolejnych zwycięstw, przywracając drużynie bilans ponad połowy zwycięstw. 18 lutego do zespołu dołączył także J.R. Smith, lecz mimo to po powrocie Anthony’ego, Knicks przegrali 7 z 8 kolejnych meczów, a Mike D’Antoni zrezygnował z pełnienia funkcji trenera. Jego miejsce początkowo tymczasowo zajął jego asystent – Mike Woodson.

od 2012: Koncepcja Mike’a Woodsona

Pod wodzą Mike’a Woodsona, Knicks zakończyli sezon regularny z bilansem 18-6, zajmując siódme miejsce w konferencji i drugi sezon z rzędu awansując do playoffs, co było pierwszym awansem w minimum dwóch sezonach z rzędu od lat 1988–2001, gdy to brali udział w rozgrywkach pozasezonowych 13 razy z rzędu. Tam ich przeciwnikami byli Miami Heat, z którymi to przegrali pierwsze trzy mecze, ustanawiając najdłuższą serię porażek w playoffs w historii NBA – 13. Zespół osłabiony był brakiem trzech rozgrywających Jeremy’ego Lina, Barona Davisa i Imana Shumperta, którzy odnieśli kontuzję. Knicks wygrali mecz numer cztery, kończąc swoją passę porażek. Jednakże w 5 meczu ulegli oni z Heat 106:94, przegrywając całą serię wynikiem 4:1. Pomimo odpadnięcia już w pierwszej rundzie i spekulacji, że Woodson zostanie zwolniony, w dniu 25 maja został on zatrudniony jako pełnoetatowy trener Knicks.

Knicks rozpoczęli przygotowania do sezonu 2012/13 od wybrania z 48 numerem w drafcie NBA 2012 Kostasa Papanikolaoua. Tydzień później zatrudnili oni Jasona Kidda, który początkowo miał być mentorem dla Jeremy’ego Lina. Kolejnym ruchem Knicks było pozyskanie na zasadzie sign and trade Marcusa Camby’ego z Houston Rockets, wysalając w zamian Toneya Douglasa, Josha Harrellsona, Jerome Jordana, oraz wybory w drugich rundach draftów 2014 i 2015. Na tej samej zasadzie powrócił do zespołu po roku przerwy Raymond Felton, a wraz z nim Kurt Thomas, który grał w Knicks w latach 1998–2005. W dalszej części przygotowań do sezonu podpisali oni kontrakty z: J.R. Smithem, Steve’em Novakiem, Jamesem Whitem, Chrisem Copelandem, Ronniem Brewerem, oraz Pablo Prigionim, ale też utracili Landry’ego Fieldsa i Jeremy’ego Lina, który podpisał kontrakt z Houston Rockets. 2 października 2012 roku, zawodnikiem Knicks został powracający z zawieszenia kariery Rasheed Wallace.

Pod nieobecność Amar’e Stoudemire’a oraz Imana Shumperta, Knicks rozpoczęli sezon wygrywając pierwszych 6 spotkań, co było ich najlepszym wynikiem od 19 lat. Pierwszy miesiąc rozgrywek zakończyli z bilansem 11-4, ustanawiając tym samym najlepszy wynik od marca 2000 roku, gdy to mieli bilans 11-6. Głosami kibiców do pierwszej piątki Meczu Gwiazd NBA 2013 został wybrany Carmelo Anthony, a później jako rezerwowego wybrano Tysona Chandlera. Był to pierwszy raz od 2001 roku, kiedy to Knicks mieli dwóch zawodników w meczu gwiazd.

Zawodnicy

 Z tym tematem związana jest kategoria: Koszykarze New York Knicks.

Kadra w sezonie 2025/26

Stan na 13 lutego 2026

Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
00 G Stany Zjednoczone Clarkson, Jordan 1992-06-07 191 cm 88 kg
8 F / G Wielka Brytania Anunoby, OG 1997-07-17 201 cm 109 kg
44 G Stany Zjednoczone Shamet, Landry 1997-03-13 193 cm 86 kg
11 G Stany Zjednoczone Brunson, Jalen 1996-08-31 188 cm 86 kg
4 F Francja Dadiet, Pacome 2005-07-27 203 cm 95 kg
9 G Stany Zjednoczone McCullar Jr., Kevin 2001-03-15 198 cm 95 kg
3 G Stany Zjednoczone Hart, Josh 1995-03-06 196 cm 98 kg
13 G Stany Zjednoczone Kolek, Tyler 2001-03-27 191 cm 88 kg
2 G Stany Zjednoczone McBride, Miles 2000-09-08 188 cm 88 kg
20 F Wielka Brytania Evbuomwan, Tosan 2001-02-16 201 cm 98 kg
25 G / F Stany Zjednoczone Bridges, Mikal 1996-08-30 198 cm 95 kg
23 C / F Stany Zjednoczone Robinson, Mitchell 1998-04-01 213 cm 109 kg
28 F Francja Yabusele, Guerschon 1995-12-17 203 cm 120 kg
32 C / F Stany Zjednoczone Towns, Karl-Anthony 1995-11-15 213 cm 112 kg
51 F Francja Diawara, Mohamed 2005-04-29 206 cm 102 kg
55 C Niemcy Hukporti, Ariel 2002-04-12 211 cm 112 kg
50 C Stany Zjednoczone Jemison, Trey 1999-11-28 211 cm 118 kg
20 PF Polska Sochan, Jeremy 2003-05-20 203 cm 104 kg

Trener: Stany Zjednoczone Mike Brown
Asystenci: Andy Greer • Chris Jent • Brendan O'Connor • Mark Bryant • Rick Brunson • Darren Erman • TJ Saint • Maurice Cheeks • Riccardo Fois

Międzynarodowe prawa

Draft Runda Wybór Zawodnik Poz. Nar. Obecny zespół Adnotacje Przyp.
2014 2 51 Thanasis Antetokounmpo F Grecja Westchester Knicks (D-League)
2014 2 57 Louis Labeyrie F/C Francja Paris-Levallois (Francja) Pozyskany od Indiana Pacers
2009 2 56 Ahmad Nivins F Stany Zjednoczone ASVEL Basket (Francja) Pozyskany od Dallas Mavericks

Trenerzy

Zastrzeżone numery

Członkowie Koszykarskiej Galerii Sław

New York Knicks Basketball Hall of Famers
Zawodnicy
Nr Zawodnik Poz. Sezony Rok wyboru Nr Zawodnik Poz. Sezony Rok wyboru
6Tom GolaG/F1962–196619767Slater MartinPG19561982
8Walt BellamyC1965–196819938
19
Nathaniel CliftonPF1950–19562014
9Richie GuerinPG1956–1963201310Walt FrazierPG1967–19771987
11Harry GallatinF/C1948–1957199111Bob McAdooF/C1976–19792000
15Earl MonroeG1972–1980199015Dick McGuireG1949–19571993
19Willis ReedC1964–1974198222Dave DeBusscherePF1969–19741983
24Bill BradleySF/SG1967–1977198230Bernard KingSF1982–19872013
32Jerry LucasC1971–1974198033Patrick EwingC1985–20002008
Zarząd
Nr Trener Poz. Sezony Rok wyboru Nr Trener Poz. Sezony Rok wyboru
613Red HolzmanTrener1967–1977, 1978–19821986–Hubie BrownTrener1982–19862005
–Larry BrownTrener2005–20062002–Don NelsonTrener1995–19962012
–Rick PitinoTrener1987–19892013–Pat RileyTrener1991–19952008
–Lenny WilkensTrener2004-20051998–

Nagrody indywidualne

Sezon

All-NBA First Team

All-NBA Second Team

All-NBA Third Team

NBA All-Defensive First Team

NBA All-Defensive Second Team

NBA All-Star Weekend

Nominowani do All-Star Game

Uczestnicy Rookie Challenge

Trenerzy All-Star Game

Statystyczni liderzy NBA

Liderzy strzelców

Liderzy w zbiórkach

Liderzy w asystach

Liderzy w przechwytach

Liderzy w skuteczności rzutów z gry

Liderzy w skuteczności rzutów wolnych

Liderzy w skuteczności rzutów za 3 punkty

Statystyczni liderzy wszech czasów klubu

(Sezon zasadniczy)

Statystyka Total Zawodnik
Punkty 23 665 Patrick Ewing
Gry 1039 Patrick Ewing
Zbiórki 10 771 Patrick Ewing
Asysty 4791 Walt Frazier
Przechwyty 1114 Patrick Ewing
Bloki 2758 Patrick Ewing
Minuty 37 586 Patrick Ewing
Celne rzuty z gry 9260 Patrick Ewing
Oddane rzuty z gry 18 224 Patrick Ewing
Skuteczność rzutów z gry 67,9 Tyson Chandler
Celne rzuty za 3 punkty 982 John Starks
Oddane rzuty za 3 punkty 2848 John Starks
Skuteczność rzutów za 3 punkty 44,9 Hubert Davis
Celne rzuty wolne 5126 Patrick Ewing
Oddane rzuty wolne 6904 Patrick Ewing
Skuteczność rzutów wolnych 88,6 Mike Glenn
Zbiórki w ataku 2580 Charles Oakley
Zbiórki w obronie 8191 Patrick Ewing
Straty 3321 Patrick Ewing

Sukcesy

Tytuł Liczba Rok
Mistrz NBA 3 1970, 1973, 2026
Mistrz Konferencji 9 1951, 1952, 1953, 1970, 1972, 1973, 1994, 1999, 2026
Mistrz Dywizji 5 1971, 1989, 1993, 1994, 2013
Występy
w play-off
43 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1959, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1978, 1981, 1983, 1984, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2004, 2013, 2021, 2024, 2025, 2026
Występy
w play-in
0

Poszczególne sezony

Na podstawie:. Stan na koniec sezonu 2025/26

Sezon Liga Konferencja Poz.
w konf.
Dywizja Poz.
w dyw.
Sezon regularny Playoffs
Wyg. Por.
New York Knicks
1946/47 NBA Wschodnia 3 – – 33 27 Wygrana w 1. rundzie z Cleveland Rebels (2-1)
Porażka w półfinale Konf. z Philadelphia Warriors (0-2)
1947/48 NBA Wschodnia 2 – – 26 22 Porażka w 1. rundzie z Baltimore Bullets (1-2)
1948/49 NBA Wschodnia 2 – – 32 28 Wygrana w półfinale Konf. z Baltimore Bullets (2-1)
Porażka w finale Konf. z Washington Capitols (1-2)
1949/50 NBA Wschodnia 2 – – 40 28 Wygrana w półfinale Konf. z Washington Capitols (2-0)
Porażka w finale Konf. z Syracuse Nationals (1-2)
1950/51 NBA Wschodnia 3 – – 36 30 Wygrana w półfinale Konf. z Boston Celtics (2-0)
Wygrana w finale Konf. z Syracuse Nationals (3-2)
Porażka w finale NBA z Rochester Royals (3-4)
1951/52 NBA Wschodnia 3 – – 37 29 Wygrana w półfinale Konf. z Boston Celtics (2-1)
Wygrana w finale Konf. z Syracuse Nationals (3-1)
Porażka w finale NBA z Minneapolis Lakers (3-4)
1952/53 NBA Wschodnia 1 – – 47 23 Wygrana w półfinale Konf. z Baltimore Bullets (2-0)
Wygrana w finale Konf. z Boston Celtics (3-1)
Porażka w finale NBA z Minneapolis Lakers (1-4)
1953/54 NBA Wschodnia 1 – – 44 28 System kołowy
Porażka z Boston Celtics (0-2)
Porażka z Syracuse Nationals (0-2)
1954/55 NBA Wschodnia 2 – – 38 34 Porażka w półfinale Konf. z Boston Celtics (1-2)
1955/56 NBA Wschodnia 4 – – 35 37 Porażka w meczu rozstrzygającym
przed play-off z Syracuse Nationals (0-1)
1956/57 NBA Wschodnia 4 – – 36 36
1957/58 NBA Wschodnia 4 – – 35 37
1958/59 NBA Wschodnia 2 – – 40 32 Porażka w półfinale Konf. z Syracuse Nationals (0-2)
1959/60 NBA Wschodnia 4 – – 27 48
1960/61 NBA Wschodnia 4 – – 21 58
1961/62 NBA Wschodnia 4 – – 29 51
1962/63 NBA Wschodnia 4 – – 31 49
1963/64 NBA Wschodnia 4 – – 22 58
1964/65 NBA Wschodnia 4 – – 31 49
1965/66 NBA Wschodnia 4 – – 30 50
1966/67 NBA Wschodnia 4 – – 36 45 Porażka w półfinale Konf. z Boston Celtics (1-3)
1967/68 NBA Wschodnia 3 – – 43 39 Porażka w półfinale Konf. z Philadelphia 76ers (2-4)
1968/69 NBA Wschodnia 3 – – 54 28 Wygrana w półfinale Konf. z Baltimore Bullets (4-0)
Porażka w finale Konf. z Boston Celtics (2-4)
1969/70 NBA Wschodnia 1 – – 60 22 Wygrana w półfinale Konf. z Baltimore Bullets (4-3)
Wygrana w finale Konf. z Milwaukee Bucks (4-1)
Wygrana w finale NBA z Los Angeles Lakers (4-3)
1970/71 NBA Wschodnia 1 Atlantic 1 52 30 Wygrana w półfinale Konf. z Atlanta Hawks (4-1)
Porażka w finale Konf. z Baltimore Bullets (3-4)
1971/72 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 48 34 Wygrana w półfinale Konf. z Baltimore Bullets (3-1)
Wygrana w finale Konf. z Boston Celtics (4-1)
Porażka w finale NBA z Los Angeles Lakers (1-4)
1972/73 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 57 25 Wygrana w półfinale Konf. z Baltimore Bullets (4-1)
Wygrana w finale Konf. z Boston Celtics (4-3)
Wygrana w finale NBA z Los Angeles Lakers (4-1)
1973/74 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 49 33 Wygrana w półfinale Konf. z Capital Bullets (4-3)
Porażka w finale Konf. z Boston Celtics (1-4)
1974/75 NBA Wschodnia 5 Atlantic 3 40 42 Porażka w 1. rundzie z Houston Rockets (1-2)
1975/76 NBA Wschodnia 7 Atlantic 4 38 44
1976/77 NBA Wschodnia 7 Atlantic 3 40 42
1977/78 NBA Wschodnia 5 Atlantic 2 43 39 Wygrana w 1. rundzie z Cleveland Cavaliers (2-0)
Porażka w półfinale Konf. z Philadelphia 76ers (0-4)
1978/79 NBA Wschodnia 7 Atlantic 4 31 51
1979/80 NBA Wschodnia 7 Atlantic 4 39 43
1980/81 NBA Wschodnia 4 Atlantic 3 50 32 Porażka w 1. rundzie z Chicago Bulls (0-2)
1981/82 NBA Wschodnia 10 Atlantic 5 33 49
1982/83 NBA Wschodnia 5 Atlantic 4 44 38 Wygrana w 1. rundzie z New Jersey Nets (0-2)
Porażka w półfinale Konf. z Philadelphia 76ers (0-4)
1983/84 NBA Wschodnia 5 Atlantic 3 47 35 Wygrana w 1. rundzie z Detroit Pistons (3-2)
Porażka w półfinale Konf. z Boston Celtics (3-4)
1984/85 NBA Wschodnia 10 Atlantic 5 24 58
1985/86 NBA Wschodnia 11 Atlantic 5 23 59
1986/87 NBA Wschodnia 11 Atlantic 5 24 58
1987/88 NBA Wschodnia 8 Atlantic 3 38 44 Porażka w 1. rundzie z Boston Celtics (1-3)
1988/89 NBA Wschodnia 2 Atlantic 1 52 30 Wygrana w 1. rundzie z Philadelphia 76ers (3-0)
Porażka w półfinale Konf. z Chicago Bulls (2-4)
1989/90 NBA Wschodnia 5 Atlantic 3 45 37 Wygrana w 1. rundzie z Boston Celtics (3-2)
Porażka w półfinale Konf. z Detroit Pistons (1-4)
1990/91 NBA Wschodnia 8 Atlantic 3 39 43 Porażka w 1. rundzie z Chicago Bulls (0-3)
1991/92 NBA Wschodnia 4 Atlantic 2 51 31 Wygrana w 1. rundzie z Detroit Pistons (3-2)
Porażka w półfinale Konf. z Chicago Bulls (3-4)
1992/93 NBA Wschodnia 1 Atlantic 1 60 22 Wygrana w 1. rundzie z Indiana Pacers (3-1)
Wygrana w półfinale Konf. z Charlotte Hornets (4-1)
Porażka w finale Konf. z Chicago Bulls (2-4)
1993/94 NBA Wschodnia 2 Atlantic 1 57 25 Wygrana w 1. rundzie z New Jersey Nets (3-1)
Wygrana w półfinale Konf. z Chicago Bulls (4-3)
Wygrana w finale Konf. z Indiana Pacers (4-3)
Porażka w finale NBA z Houston Rockets (3-4)
1994/95 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 55 27 Wygrana w 1. rundzie z Cleveland Cavaliers (3-1)
Porażka w półfinale Konf. z Indiana Pacers (3-4)
1995/96 NBA Wschodnia 5 Atlantic 2 47 35 Wygrana w 1. rundzie z Cleveland Cavaliers (3-1)
Porażka w półfinale Konf. z Chicago Bulls (1-4)
1996/97 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 57 25 Wygrana w 1. rundzie z Charlotte Hornets (3-0)
Porażka w półfinale Konf. z Miami Heat (3-4)
1997/98 NBA Wschodnia 7 Atlantic 2 43 39 Wygrana w 1. rundzie z Miami Heat (3-2)
Porażka w półfinale Konf. z Indiana Pacers (1-4)
1998/99 NBA Wschodnia 8 Atlantic 4 27 23 Wygrana w 1. rundzie z Miami Heat (3-2)
Wygrana w półfinale Konf. z Atlanta Hawks (4-0)
Wygrana w finale Konf. z Indiana Pacers (4-2)
Porażka w finale NBA z San Antonio Spurs (1-4)
1999/00 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 50 32 Wygrana w 1. rundzie z Toronto Raptors (3-0)
Wygrana w półfinale Konf. z Miami Heat (4-3)
Porażka w finale Konf. z Indiana Pacers (2-4)
2000/01 NBA Wschodnia 4 Atlantic 3 48 34 Porażka w 1. rundzie z Toronto Raptors (2-3)
2001/02 NBA Wschodnia 13 Atlantic 7 30 52
2002/03 NBA Wschodnia 10 Atlantic 6 37 45
2003/04 NBA Wschodnia 7 Atlantic 3 39 43 Porażka w 1. rundzie z New Jersey Nets (0-4)
2004/05 NBA Wschodnia 12 Atlantic 5 33 49
2005/06 NBA Wschodnia 15 Atlantic 5 23 59
2006/07 NBA Wschodnia 12 Atlantic 4 33 49
2007/08 NBA Wschodnia 14 Atlantic 5 23 59
2008/09 NBA Wschodnia 14 Atlantic 5 32 50
2009/10 NBA Wschodnia 11 Atlantic 3 29 53
2010/11 NBA Wschodnia 6 Atlantic 2 42 40 Porażka w 1. rundzie z Boston Celtics (0-4)
2011/12 NBA Wschodnia 7 Atlantic 2 36 30 Porażka w 1. rundzie z Miami Heat (1-4)
2012/13 NBA Wschodnia 2 Atlantic 1 54 28 Wygrana w 1. rundzie z Boston Celtics (4-2)
Porażka w półfinale Konf. z Indiana Pacers (2-4)
2013/14 NBA Wschodnia 9 Atlantic 3 37 45
2014/15 NBA Wschodnia 15 Atlantic 5 17 65
2015/16 NBA Wschodnia 13 Atlantic 3 32 50
2016/17 NBA Wschodnia 12 Atlantic 3 31 51
2017/18 NBA Wschodnia 11 Atlantic 4 29 53
2018/19 NBA Wschodnia 15 Atlantic 5 17 65
2019/20 NBA Wschodnia 12 Atlantic 5 21 45
2020/21 NBA Wschodnia 4 Atlantic 3 41 31 Porażka w 1. rundzie z Atlanta Hawks (1-4)
2021/22 NBA Wschodnia 11 Atlantic 5 37 45
2022/23 NBA Wschodnia 5 Atlantic 3 47 35 Wygrana w 1. rundzie z Cleveland Cavaliers (4-1)
Porażka w półfinale Konf. z Miami Heat (2-4)
2023/24 NBA Wschodnia 2 Atlantic 2 50 32 Wygrana w 1. rundzie z Philadelphia 76ers (4-2)
Porażka w półfinale Konf. z Indiana Pacers (3-4)
2024/25 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 51 31 Wygrana w 1. rundzie z Detroit Pistons (4-2)
Wygrana w półfinale Konf. z Boston Celtics (4-2)
Porażka w finale Konf. z Indiana Pacers (2-4)
2025/26 NBA Wschodnia 3 Atlantic 2 53 29 Wygrana w 1. rundzie z Atlanta Hawks (4-2)
Wygrana w półfinale Konf. z Philadelphia 76ers (4-0)
Wygrana w finale Konf. z Cleveland Cavaliers (4-0)
Wygrana w finale NBA z San Antonio Spurs (4-1)