George Augustus Moore

George Moore
Ilustracja
Portret pisarza z 1879 roku
(mal. Édouard Manet)
Data i miejsce urodzenia

24 lutego 1852
w Moore Hall

Data i miejsce śmierci

21 stycznia 1933
w Londynie

George Moore

George Augustus Moore (ur. 24 lutego 1852, zm. 21 stycznia 1933) – irlandzki pisarz, poeta, krytyk, dramaturg, twórca pamiętników.

Moore pochodził z katolickiej rodziny, urodził się w Moore Hall w hrabstwie Mayo. Początkowo pragnął zostać malarzem, co zaowocowało studiami artystycznymi w Paryżu w latach 70. XIX wieku. Przebywając we Francji, poznał wielu czołowych francuskich twórców tego okresu.

Był pierwszym anglojęzycznym pisarzem epoki naturalizmu, który działał pod wpływem Émile Zoli. Zgodnie z teorią krytyka Richarda Ellmanna, jego dzieła stanowiły jedną z inspiracji dla Jamesa Joyce’a i chociaż może się wydawać, że prace Moore’a nie wpisują się w główny nurt panujący zarówno w irlandzkiej, jak i brytyjskiej literaturze, często uznaje się go za pierwszego wielkiego współczesnego irlandzkiego pisarza.

Jako jeden ze współtwórców Irish Literary Theatre w znaczący sposób przyczynił się do powstania Abbey Theatre.

Twórczość

George Moore uznany jest za mistrza angielskiego romansu naturalistycznego (od 1894), odznaczał się wysokim krytycyzmem w stosunku do literatury angielskiej, w swoich utworach autobiograficznych nie oszczędzał ani przyjaciół, ani wrogów. Z ostatnich jego powieści należy nadto wymienić: „Heloise and Abelard” (1921). Najpierw pod wpływem naturalizmu francuskiego, napisał autobiograficzne „Confessions of a Young Man” (1888) i powieść o niezamężnej matce „Esther Waters” (1894), największe powodzenie zdobył powieściami „Evelyn Innes” (1898) i „Sister Teresa” (1901), w których opisał zwrot pewnych kół angielskich do katolicyzmu oraz (jak i w „Celibates” 1895) dał analizę muzyki wagnerowskiej. W „Memoirs of my Dead Life” sportretował Verlaine’a, Rimbauda, Maneta i Moneta, których poznał w Paryżu. Po współudziale w irlandzkim ruchu narodowym (tom nowel „The Untilled Field”, 1903), wydał autobiografię „Hail und Fairwell” w 3 częściach („Ave” 1911 „Salve” 1912, „Vale” 1914) oraz rodzaj rekonstrukcji życia Chrystusa: „The Brook Kerith” (1916) i i.

Prace

Wszystkie podane tytuły są tytułami oryginalnymi.

Listy