| Granastrapotherium | |||
| Johnson & Madden, 1997 | |||
| Okres istnienia: 13–11,8 mln lat temu | |||
Rekonstrukcja czaszki | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj |
Granastrapotherium | ||
| Gatunki | |||
| |||
Granastrapotherium – wymarły rodzaj ssaka kopytnego opisanego na podstawie szczątków odnalezionych w skałach grupy Honda na pustyni Tatacoa w kolumbijskim Departamencie Huila i Tolima, w La Venta. Pochodziły one z epoki mioceńskiej. Rodzaj jest monotypowy, obejmując Granastrapotherium snorki. Nazwa pochodzi od hiszpańskiego gran ("wielki") i Astrapotherium ("świecąca bestia"), epitet gatunkowy wskazuje na rurkę do oddychania, odwołując się do trąby. Pozostałości znalezione w Wenezueli, Boliwii i Peru wydają się również należeć do Granastrapotherium bądź do bardzo podobnego doń zwierzęcia.
Ten kopytny różni się od innego przedstawiciela Astrapotheria, należącego do podrodziny Uruguaytheriinae w obrębie Astrapotheriidae Xenastrapotherium, osiągając większą masę ciała, pomiędzy 2,5 a 3,5 tony, a także ciosami okołometrowej długości. Cechy te czyniły zwierzę jednym z największych Astrapotheria, przerastały je jedynie niektóre gatunki z rodzaju Parastrapotherium. Inne różnice to choćby obecność tylko jednego przedtrzonowca, brak siekaczy w szczęce i żuchwie oraz przemieszczenie kłów, bardzo długich, położonych poziomo, przypominających w mniejszym stopniu występujące u hipopotama, a w większym ciosy niektórych dawnych krewnych słoni, jak choćby Palaeomastodon, chociaż słonie oraz ich krewni nie wykorzystują kłów ani siekaczy do obrony. Podobnie wielkie nozdrza zdają się być bardzo wycofane w obrębie czaszki, wobec czego stworzenie to musiało mieć trąbę większą, niż inne astrapoteria. Najprawdopodobniej, jak w przypadku słoni, zwierzę używało swej umięśnionej trąby razem z ciosami do odcinania liści z drzew i krzewów.