okaz hambergitu z Afganistanu | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Be2(BO3)(OH) |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
7,5 |
| Przełam |
nierówny, schodkowy, muszlowy |
| Łupliwość |
dokładna, doskonała, dobra |
| Pokrój kryształu |
słupkowy, tabliczkowy, bipiramidalny, pryzmatyczny |
| Układ krystalograficzny |
rombowy |
| Klasa krystalograficzna |
dwupiramidalna |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
2,35–2,37 g/cm3 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biała, szara, kremowa, żółtawa; bezbarwny |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty |
| Współczynnik załamania |
1,554–1,631 (dwuosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,071–0,074 dyspersja (optyka): 0,015 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
6.AB.05 |
Hambergit – bardzo rzadki minerał boranowy.
Krystalizuje w układzie rombowym. Wykształca kryształy o pokroju słupkowym, pryzmatycznym i tabliczkowym; także narosłe. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do przeświecającego. Posiada białą rysę oraz szklisty połysk. Rozpuszczalny w kwasie solnym.
Występuje jako późny minerał w druzach pegmatytów granitowych. Także w żwirach, złożach aluwialnych i sjenitach. Towarzyszą mu najczęściej skalenie, albit, lepidolit, spodumen, beryl, beryllonit, herderyt, kwarc oraz elbait.
Występuje na Madagaskarze, w Norwegii, Brazylii, Indiach (Kaszmir), Pakistanie, Rosji i USA (Kalifornia).