Hammad Miah

Początki

Rodzice Hammada Miaha pochodzą z Bangladeszu, ale on sam urodził się w Londynie, zanim jego rodzina przeniosła się do Hertford na północ od stolicy. Zaczął grać w snookera w wieku ośmiu lat, ucząc się od byłego zawodowego gracza Jasona Pegrama w Pockets Snooker Club w Ware i innych miejscach. Pokonał Jimmy'ego White'a w meczu pokazowym podczas wizyty w klubie. W wieku 13 lat zrobił swój pierwszy break stupunktowy, a w wieku 15 lat zrobił break 144. Jego przełom nastąpił w 2012 roku, kiedy dotarł do jednego z finałów regionalnych na English Amateur Championship i był jedynym graczem spoza Chin, który dotarł do półfinału mistrzostw świata IBSF do lat 21 w Wuxi.

Miah następnie wziął udział w Q School wiosną następnego roku. Wygrał swoją grupę już w pierwszym turnieju, dzięki czemu zyskał możliwość rywalizacji jako profesjonalista przez kolejne dwa sezony. Zaledwie dwa tygodnie później zapewnił sobie pierwsze zwycięstwo w rundzie kwalifikacyjnej do Australian Goldfields Open. Jednak w sezonie 2013/14 odniósł niewiele zwycięstw, a jego najlepszym wynikiem w turnieju rankingowym było dotarcie do 1/32 w Indian Open. Pod koniec sezonu zajmował zaledwie 104. miejsce w rankingu. W następnym roku udało mu się odnieść tylko jedno zwycięstwo, w pierwszej rundzie kwalifikacyjnej Shanghai Masters 2014, co spowodowało jego odpadnięcie z profesjonalnej trasy.

Wzloty i upadki w drugiej połowie lat 2000.

Miah nie zdołał awansować do kolejnej edycji w ramach Q School, ale jego występy pozwoliły mu przynajmniej na udział jako zawodnik rezerwowy w rundach kwalifikacyjnych do kilku turniejów Main Tour, które wszystkie przegrał. Większy sukces odniósł w Players Tour Championship: dotarł do 1/32 finału w trzech turniejach – Riga Open, Ruhr Open i Bulgarian Open – i zebrał wystarczająco dużo nagród pieniężnych, aby zająć szóste miejsce w rankingu European Tour Order of Merit wśród zawodników spoza Main Tour. To zapewniło mu kartę wstępu na kolejne dwa lata kariery zawodowej.

W sezonie 2016/17 pokonał w kwalifikacjach do World Open zawodnika z czołowej szesnastki Martina Goulda, ale następnie został wyeliminowany w Chinach przez lokalnego zawodnika występującego z dziką kartą. Na Shanghai Masters pokonał między innymi Rory'ego McLeoda i został wyeliminowany dopiero w czwartej rundzie kwalifikacyjnej. Jednak poniósł również liczne porażki w pierwszej rundzie. Na mistrzostwach świata pod koniec sezonu zmierzył się z ósmym w rankingu Rickym Waldenem i pomimo przegrywania 0-5, udało mu się wygrać 10-7. Następnie pokonał Martina O'Donnella tym samym wynikiem. W meczu decydującym o występie w Crucible Theatre zmierzył się z Rorym McLeodem po raz drugi w tym sezonie. Po katastrofalnym początku, przegrywając 0-7, odrobił straty do 6-7, ale ostatecznie przegrał 7-10. Rozpoczął kolejny sezon na 71. miejscu i potwierdził swoją pozycję, docierając do 1/32 finału na Riga Masters. Później jednak przegrał pięć meczów otwarcia z rzędu. Udało mu się powtórzyć wynik z Rygi na English Open i German Masters, pokonując w tym czasie zawodników z czołowej 32, takich jak Tom Ford i Luca Brecel. Mimo to jego ogólna forma uległa stagnacji i jako 78. zawodnik w rankingu na świecie, w 2018 roku ponownie stracił miejsce w Main Tourze.

Tym razem jednak dotarł do decydującego meczu w pierwszym turnieju Q School i wygrał 4-0 z Luke'iem Simmondsem(inne języki). Oznaczało to, że w sezonie 2018/19 wszedł prosto w swój piąty rok jako zawodowiec. Były tylko trzy najważniejsze momenty: dotarcie do drugiej rundy w Welsh Open, ostatnia 32 w Northern Ireland Open i dotarcie do 1/8 finału w Paul Hunter Classic, najlepszy wynik w jego karierze jak dotąd. Ponieważ poniósł tylko porażki w pierwszej rundzie, zakończył sezon na zaledwie 119. miejscu na świecie. W następnym sezonie jego seria głównie porażek w pierwszej rundzie trwała dalej, tak że udało mu się tylko trzy razy wystąpić w 1/64 finału i dwa razy wygrać w innych turniejach. Kończąc sezon na 97. miejscu, stracił szansę na rekwalifikację poprzez ranking światowy. Następnie próbował ponownie zapewnić sobie powrót do touru w Q School. Jego najlepszy występ w drugim turnieju został przerwany w półfinale jego grupy przez Michaela Georgiou, co oznaczało, że Miah po raz drugi stracił status zawodowca.

Powrót do Touru w 2021 roku

W Q School 2021 podjął kolejną próbę, docierając do finału grupy w drugim turnieju. Przegrał zacięty mecz z Craigiem Steadmanem 3-4, tracąc bezpośrednią kwalifikację. Jednak dotarł do 1/32 w pozostałych dwóch turniejach, zapewniając sobie pierwsze miejsce w Order of Merit i tym samym zdobywając kartę zawodową na kolejne dwa sezony. W drugim turnieju sezonu 2021/22, British Open, zaliczył passę zwycięstw, docierając do 1/16 po zwycięstwach nad zawodnikami z czołowej 32-ki Benem Woollastonem, Liangiem Wenbo i Lucą Brecelem, powtarzając swój najlepszy wynik turniejowy. Następnie pokonał Matthew Stevensa 6-5 w UK Championship i dotarł do trzeciej rundy Scottish Open, pokonując zawodnika z czołowej 16-tki Yana Bingtao. Kilka kolejnych zwycięstw doprowadziło go do 71. miejsca w klasyfikacji generalnej po pierwszym roku. Po tym nastąpił bardzo wyrównany sezon z tylko czterema porażkami w pierwszej rundzie. Jednak w turnieju Northern Ireland Open w 2022 roku dotarł dopiero do trzeciej rundy. Pokonał również dwóch zawodników z czołowej 32 - Aliego Cartera i Lu Ninga. To tylko nieznacznie poprawiło jego pozycję w rankingu, na 69. miejsce, ale ponieważ wyjątek pozwolił czterem zawodnikom, którzy byli wyżej w rankingu, pozostać w tym roku w turnieju, awansował w rocznym rankingu i tym samym mógł pozostać zawodowcem przez kolejne dwa lata.

Od 2026

W 2026 zwyciężył w WSF Championship co zapewniło mu powrót do zawodowego touru na kolejne dwa lata poczynając od sezonu 2026/27.

Finały amatorskie: 2 (2-0)

Rezultat		Rok	Turniej	Przeciwnik w finale	Wynik	Przypisy
Zwycięstwo	1.	2025	Q Tour Europe – Turniej 1	Patrick Whelan(inne języki)	4–2
Zwycięstwo	2.	2026	WSF Championship	Wang Xinbo	5–4