Henryk Litwin (2014) | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 marca 1959 |
|---|---|
| Konsul generalny RP we Lwowie | |
| Okres |
od 10 lipca 1991 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Ambasador RP na Białorusi | |
| Okres |
od 2006 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Podsekretarz stanu w MSZ | |
| Okres |
od 7 maja 2010 |
| Ambasador RP na Ukrainie | |
| Okres |
od 31 maja 2011 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
Henryk Jan Litwin (ur. 13 marca 1959 w Warszawie) – polski historyk, dyplomata, doktor habilitowany nauk humanistycznych, konsul generalny we Lwowie (1991–1994), ambasador RP na Białorusi (2007–2010), podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2010–2011), ambasador RP na Ukrainie (2011–2016).
W 1982 ukończył studia w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Podjął następnie studia doktoranckie w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, zakończone w 1988 obroną pracy doktorskiej pt. Napływ szlachty polskiej na Ukrainę w latach 1569–1648. Habilitował się w 2014 w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie historia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na podstawie rozprawy zatytułowanej Chwała Północy. Rzeczpospolita w polityce zagranicznej Stolicy Apostolskiej w I połowie XVII wieku. Jego aktywność naukowa skupia się na dziejach ziem ukrainnych I Rzeczypospolitej, historii dyplomacji papieskiej w XVI i XVII wieku oraz intelektualnej genezie demokracji szlacheckiej.
Henryk Litwin posługuje się angielskim, rosyjskim, włoskim, ukraińskim i łaciną.
Od 1988 do 1991 pracował w Instytucie Historii PAN jako adiunkt. W 1991 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Został kierownikiem Agencji Konsularnej RP we Lwowie, a w 1993, po jej przekształceniu w konsulat generalny, pierwszym konsulem generalnym RP we Lwowie. W latach 1994–1995 pracował w Polskim Instytucie Historii w Rzymie, pełniąc funkcję koordynatora edycji „Acta Nuntiaturae Polonae”.
W 1995 wrócił do służby dyplomatycznej. Był zastępcą dyrektora Departamentu Europa-Wschód w MSZ odpowiedzialnym za stosunki Polski z Białorusią, Ukrainą i Mołdawią. Od 1997 był kierownikiem wydziału konsularnego w stopniu radcy-ministra w Ambasadzie RP w Rzymie. W latach 2001–2005 był zastępcą ambasadora i kierownikiem wydziału politycznego Ambasady w Moskwie. Po powrocie do kraju był naczelnikiem Wydziału Federacji Rosyjskiej oraz zastępcą dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej MSZ.
W lutym 2006 został powołany na stanowisko ambasadora RP na Białorusi. Ze względu na napięcia w stosunkach dwustronnych listy uwierzytelniające złożył dopiero 11 grudnia 2007. 7 maja 2010 objął stanowisko podsekretarza stanu w MSZ. Odpowiadał m.in. za politykę wschodnią oraz sprawy konsularne.
31 maja 2011 objął funkcję ambasadora RP na Ukrainie. Postanowieniem z 5 sierpnia 2015 odwołano go z dniem 31 grudnia 2015, jednakże postanowienie to uchylono postanowieniem z 14 grudnia 2015. Ostatecznie odwołany z dniem 31 sierpnia 2016. Po powrocie pracował na samodzielnym stanowisku w Departamencie Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ. W 2016 został także wykładowcą w Studium Europy Wschodniej UW. Od września 2019 do listopada 2022 był dyrektorem Departamentu Polityki Europejskiej MSZ. Następnie pracował na samodzielnym stanowisku w Departamencie Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ. W 2024 odszedł z MSZ. W czerwcu 2024 został prezesem zarządu Fundacji Solidarności Międzynarodowej. Objął również funkcję wiceprzewodniczącego rady Fundacji „Pomoc Polakom na Wschodzie” im. Jana Olszewskiego.
Żonaty, ojciec dwóch synów.