Hercules Graphics Card

Oryginalna karta HGC z 1984 roku

Hercules Graphics Card (w skrócie HGC, potocznie zwana Hercules) – karta graficzna opracowana w 1982 roku przez firmę Hercules Computer Technology, Inc. Potrafiła ona wyświetlać tryb tekstowy zgodny z MDA i nowy tryb graficzny czarno-biały 720×348 pikseli. Hercules odniósł spory sukces z powodu swojej kompatybilności z MDA oraz wysokiej, jak na tamte czasy, rozdzielczości. Inną cechą którą pomogła HGC zdobyć popularność była obecność portu drukarki tak jak w kartach MDA.

Popularność tych kart spowodowała, że HGC stał się standardem de facto, chociaż IBM nigdy go nie zaakceptował. Brak kompatybilności ze standardem CGA mógł być częściowo skompensowany programami emulującymi kartę CGA w monochromatycznym trybie graficznym wysokiej rozdzielczości karty Hercules.

Szczegóły techniczne

Mógł wyświetlić 25 linii po 80 znaków każda w trybie tekstowym, monochromatycznym. Znaki w trybie tekstowym miały wymiary 9 na 14 pikseli, z czego sam znak zajmował powierzchnię jedynie 7 na 11 pikseli, pozostała część była używana jako światło międzyliterowe. Dzięki temu tekst był o wiele bardziej czytelny niż w wypadku kart CGA, z którymi Hercules konkurował.

Teoretyczna całkowita rozdzielczość MDA to 720×350 piksele. Uzyskujemy ją poprzez pomnożenie: 80 znaków w wierszu po 9 pikseli i 25 wierszy po 14 pikseli wysokości. O ile w kartach MDA piksele nie były indywidualnie adresowane (tylko całe znaki), to w Herculasach było to możliwe. Tym niemniej Hercules oferował tryb 720×348. Było to podyktowane wymogami technicznymi, by wysokość była wielokrotnością liczby cztery. W tej rozdzielczości, każdy piksel był opisany jednym bitem (kolor albo jego brak).

Hercules udostępniał dwie strony adresowe, jedną pod adresem B0000h i drugą pod adresem B8000h. Druga strona mogła być wyłączona programowo. Dzięki temu nie istniał konflikt z kartami CGA, co pozwalało na użycie HGC jako dodatkowej karty graficznej.

Hercules był często wykorzystywany do pracy z aplikacjami CAD lub debugerami, a także jako druga karta graficzna do pracy na dwóch monitorach. Część oprogramowania wykrywała obecność dodatkowej karty Hercules i pozwalała wykorzystywać jej możliwości.

Tablica znaków wyświetlanych w trybie tekstowym znajdowała się w pamięci ROM, skutkiem czego nie była możliwa programowa zmiana wyświetlanych znaków. Konieczne było zaprogramowanie pamięci EPROM oraz podmiana układu na karcie.

Późniejsze konstrukcje

W późniejszym okresie Hercules wyprodukował następców karty HGC, ale nie przyjęły się one już tak powszechnie jak pierwsza konstrukcja.

Do 1999 roku firma Hercules wyprodukowała karty:

Uwagi

  1. ↑ częściowo gdyż kolory karty CGA mogły być jedynie emulowane ditheringiem
  2. ↑ Gry powstające dla rodziny IBM PC (oraz komputerów kompatybilnych pracujących w systemie MS-DOS) były zaprogramowane do pracy na określonych standardach kart graficznych. Pierwszym takim standardem była CGA.
  3. ↑ jak np. na późniejszych kartach EGA oraz VGA

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Zenon Rudak. Monochromatyczna karta graficzna. „Komputer”. 8/87 (17), s. 34, sierpień 1987. ISSN 0860-2514. [dostęp 2026-03-08].
  2. 1 2 Paweł Pilarczyk. Od MDA do trójwymiaru. „Enter”. 2/2001, s. 34-35, luty 2001. [dostęp 2026-04-03].
  3. ↑ Zenon Rudak. Znaki na ekranie. „Komputer”. 6/1988 (27), s. 41-42, czerwiec 1988.