Hessonit
 Granat hessonit z Asbestos, Quebec, Kanada | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
ortokrzemian wapnia, glinu i żelaza Ca3(Al,Fe)2[SiO4]3 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
6,5–7,5 |
| Przełam |
nierówny, muszlowy |
| Łupliwość |
niewyraźna, równoległa do ścian postaci, brak |
| Pokrój kryształu |
dwunastościanu rombowy, dwudziestoczterościan deltoidowy, masywny, zbity, ziarnisty |
| Układ krystalograficzny |
regularny |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
3,57-3,73 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
żółta, cynamonowo-brunatna, oliwkowa, zielona, różowa, czerwona, brunatna, bezbarwna |
| Rysa |
biała |
| Połysk |
szklisty lub tłusty, niekiedy żywiczny |
| Współczynnik załamania |
1,74-1,76 |
| Inne |
dyspersja: silna; 0,024–0,028 |
Hessonit – należący do gromady krzemianów, będący granatem, rzadka odmiana grossularu. Inaczej zwany jest kamieniem cynamonowym, dawniej kanelem. Nazwa wywodzi się z greckiego hesson, które oznacza „mniej cenny” lub „gorszy,” nawiązując do niższej wartości minerału w porównaniu z cyrkonem, do którego jest podobny.
Właściwości
Tworzy kryształy izomeryczne o postaci dwunastościanu rombowego lub dwudziestoczterościanu deltoidowego. Jest kruchy, przezroczysty do nieprzezroczystego. Najczęściej zabarwiony na brązowożółto, brązowo-czerwono, pomarańczowo-brązowo, brunatno-pomarańczowo, cynamonowobrunatno, czasem przybiera barwę złocistoczerwoną, czerwoną, pomarańczowoczerwoną lub pomarańczową. Nie wykazuje pleochroizmu.
Występowanie
Niemal wyłącznie występuje w skałach metamorficznych. Najczęściej spotykany w skarnach, rzadziej rodingitach. Niekiedy jest składnikiem osadów klastycznych (piasków i żwirów). Towarzyszą mu zwykle klinochlor, diopsyd, wezuwian, kwarc, epidot i tytanit.
Miejsca występowania: Sri Lanka – spotykany w piaskach i żwirach, Kanada – Asbestos, USA – Kalifornia, Meksyk, Brazylia, Madagaskar, Niemcy, Czechy (Žulova, Vápenna), Rosja, Australia, Włochy, Rumunia i Finlandia.
Zastosowanie
- Kamień poszukiwany przez kolekcjonerów.
- stosowany dość często do wyrobu biżuterii m.in. pierścionków, broszek czy wisiorków już od czasów starożytnych, nadaje mu się najczęściej szlif fasetkowy.