Igil

Igil
Ilustracja
Klasyfikacja naukowa

321.322-71
Chordofon złożony

Klasyfikacja praktyczna

strunowy, smyczkowy

Multimedia w Wikimedia Commons

Igil (tuwiński игил) – chordofon smyczkowy, bezprogowy, zawierający dwie struny.

Związany jest z mitologią konia, głęboko zakorzenioną w kulturze Tuwy. Instrumentu tego często używa się do imitowania rytmu końskich kopyt. W Tuwie był wykonywany oddzielny repertuar wokalno-instrumentalny wyłącznie dla tego instrumentu. W 2010 roku Muzeum Etnograficzne w Warszawie zakupiło do swoich zbiorów 2 igily (igiły).

Budowa

Pudło rezonansowe ma kształt eliptyczny, a szyjka zakończona końską głową nie ma progów. Struny są wykonane zazwyczaj z końskiego włosia lub żyłki nylonowej. Część drewniana jest wykonywana z jednego kawałka, zazwyczaj z drewna świerkowego, rzadziej z brzozowego, które jest trudniejsze do obróbki. Podczas wykończania instrumentu lutnik pokrywa je skórą lub cienkim plasterm drewnianym. Długość instrumentu to zazwyczaj 800-900 mm.

Technika gry

Grający na instrumencie opiera pudło o uda, a główkę unosi do góry. Gra techniką paznokciową dotykając struny palcami lewej ręki bez przyciskania ich do szyjki, prawą prowadząc po nich smyczek.

Przypisy

  1. ↑ Marek Zaradniak, Tuwa w Todze czyli coś dla ducha i coś dla ciała, „Gloswielkopolski.pl” [dostęp 2018-10-07] (pol.).
  2. 1 2 3 4 5 Tamdyn Ałdar, Instrument muzyczny "igił" [online], www.zbiory.ethnomuseum.pl [dostęp 2018-10-07] (pol.).
  3. ↑ Ethographic museum of Warsaw obtained Tuvan national folk instruments, „Tuva-Online” [dostęp 2018-10-07] (ros.).
  4. 1 2 3 4 Tuwan folk instruments, „The spirit of Tuwan nomads”, 23 marca 2014 [dostęp 2018-10-07] (ang.).
  5. ↑ Wallin S. Tuvan Throat Singing and the Legend of the Horse Head Fiddle [Dostęp 2018-10-07]

Linki zewnętrzne