| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
Ignacy Zelek (ur. 1 stycznia 1894 w Turaszówce, zm. 12 maja 1961 w Toruniu) – polski rzeźbiarz.
Uczęszczał do Szkoły Ludowej w Gorlicach. W latach 1906–1908 przebywał wraz z rodziną w Bustenarii na Nizinie Wołoskiej w Rumunii, w rejonie zagłębia naftowego. Po powrocie w rodzinne strony uczył się w latach 1908–1912 w Cesarsko–Królewskiej Szkole Przemysłu Drzewnego w Kołomyi, gdzie był słuchaczem wydziału rzeźby. Następnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Konstantego Laszczki, gdzie od początku należał do wyróżniających się studentów.
Podczas I wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do 2 Pułku Piechoty Legionów Polskich i służył w nim od 6 sierpnia 1914 do 15 marca 1917, awansując na plutonowego. Brał m.in. udział w walkach na froncie austriacko-rosyjskim. W 1916 przebywał w Pradze, gdzie uczęszczał jako ekstern do pracowni rzeźby monumentalnej Josefa Václava Myslbeka w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Po powrocie do Krakowa kontynuował przerwaną naukę na ASP.
W 1920 zdecydował się na wyjazd do Torunia, tu poznał zamieszkałego również od niedawna w Toruniu rzeźbiarza Wojciecha Aleksandra Durka pochodzącego z Małopolski. Wspólnie z nim założył wkrótce pracownie „Rzeźba”, mieszczącą się przy ul. Sukienniczej 2. Obaj artyści należeli do założonej przez Juliana Fałata Konfraterni Artystów. W 1930 roku Zelek założył pracownię przy ul. Reja 6.
Większość jego prac rzeźbiarskich została zniszczona w czasie II wojny światowej. Po 1945 przystąpił do toruńskiego oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków.
Zmarł 12 maja 1961. Został pochowany na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu.
