 | |
| Data i miejsce urodzenia |
1 kwietnia 1890 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 lutego 1959 |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie |
scenograf, reżyser teatralny, dyrektor teatru |
| Małżeństwo | |
| Odznaczenia | |
    | |
Iwo Wiktor Gall (ur. 1 kwietnia 1890 w Krakowie, zm. 12 lutego 1959 tamże) – polski reżyser teatralny, scenograf, pedagog, dyrektor teatrów.
Urodził się w rodzinie kompozytora Jana Karola Galla i śpiewaczki Marii z Wójcikiewiczów. Ukończył studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, potem studiował w Berlinie i Wiedniu, gdzie w okresie I wojny światowej współpracował z Teatrem Polskim. Po wojnie pracował w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, a następnie współpracował z teatrem „Reduta” Juliusza Osterwy (głównie jako scenograf). Był m.in. dyrektorem Sceny Kameralnej teatru w Częstochowie (1932–1935), a następnie w latach 1936–1938 dyrektorem odbudowanego po zburzeniu miasta Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu.
Podczas okupacji hitlerowskiej mieszkał w kamienicy przy ul. Tamka 5, gdzie w swoim mieszkaniu prowadził konspiracyjne studium aktorskie dla kilkunastu osób, które funkcjonowało do wybuchu powstania warszawskiego, zaś od kwietnia 1945 wznowiło działalność w Krakowie. W 1946 roku studio to zostało połączone z dwoma studiami należącymi do krakowskich teatrów (Starego Teatru oraz Teatru im. Juliusza Słowackiego), dzięki czemu w Krakowie powstała uczelnia kształcąca aktorów. W 1946 założył, i do 1949 był dyrektorem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku.
Za zasługi artystyczne oraz za inscenizację Sędziów Stanisława Wyspiańskiego otrzymał nagrodę Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Spoczął w alei zasłużonych cmentarza Rakowickiego w Krakowie (kwatera LXVII-płn. 2-2).
Był mężem aktorek Róży z Łuszczkiewiczów (1892–1919), później Haliny z Kacickich.
O Iwonie Gallu powstał w 1998 film dokumentalny z cyklu Wielcy reformatorzy teatru: Iwo Gall 1890–1959.
Imię Iwona Galla nosi scena kameralna Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie.
